Als ik denk aan de eerste helft van 2026, denk ik eigenlijk vooral aan alle medische toestand. Want jongens, het was me toch een rollercoaster. Ik heb niet alles gedeeld, maar het begon allemaal in maart al. Ik zal daar verderop in dit artikel nog iets over zeggen, want ergens zijn er ook fijne dingen in het traject gebeurd.
Zoals altijd blik ik halverwege het jaar terug op de voor mij fijne momenten. Nu ik in een flinke dip zit, is het goed om alle positieve dingen op een rij te zetten. Het blijkt maar weer dat het vooral de dagelijkse dingen en de qualitytime momenten zijn, in combinatie met hier en daar een concert, waar ik een blij mens van word. Het is bizar hoe we altijd maar blijven zoeken naar groter, beter, meer en nieuwe doelen, terwijl het leven zich nu afspeelt. Ik vind het heel erg vervelend dat ik dat altijd maar moeilijk zie en heel erg onrustig blijf. Maar ik kwam iets moois tegen gisteren op de Facebook van SoChicken en ik heb het opgeschreven:
Ik had een date met Maddox. Dat heb ik niet zo heel vaak, dus dit soort momenten zijn goud waard. Ik nam hem tijdens een studiedag mee naar Het Tuinhuis, waar we samen iets dronken, aten en een spelletje speelden.
Raymond en ik gingen op een doordeweekse dag spontaan lunchen in Amstelveen. Ik word echt wel het meest blij van qualitytime met dierbaren in combinatie met horeca. Of het nu een snelle ijskoffie of een uitgebreidere lunch is.
Elke basketbalwedstrijd van Skyler vind ik fantastisch om te zien. Niet alleen zijn ontwikkeling, maar ook hoe hij zich in het team heen beweegt als aanvoerder en keihard aan het werk is met zichzelf om nog beter te worden. Ook vind ik het tof om te zien hoe Raymond zo geniet van het coachen. Het is echt helemaal zijn ding. Ik vond het oprecht jammer dat het seizoen gestopt is en we in de weekenden niet meer naar de hal hoeven.
Mijn collega en ik hebben een heftig jaartje achter de rug, omdat we alles met zijn tweeën doen. Maar we zijn oprecht een heel goed team en vooral de laatste maanden zijn we steeds hechter geworden. Omdat ik nu ook vaak de foto’s maak en we wat specials achter de rug hebben, zijn we veel samen op pad geweest. Dat resulteerde ook in lunches en snacks buiten de deur en dat is heel erg goed voor de band geweest. Ik vind mijn werk echt heel erg leuk en vooral de laatste weken besef ik heel goed wat een fijne plek ik getroffen heb en hoe flexibel we alles kunnen regelen. Ja, het is heel hard werken, maar daar tegenover staat wel dat ik redelijk mijn eigen tijd in kan delen, er voor de kinderen kan zijn indien nodig en er nooit moeilijk wordt gedaan als ik naar het ziekenhuis ben, een stapje terug moet doen of om een andere reden niet aanwezig ben. Het is geven en nemen en dat vind ik heel erg fijn.
Met Raymond ontbijten buiten de deur. Als ik deze pancakes zie, krijg ik weer trek!
We gingen met de jongens naar Corpus! Voor een basketbalwedstrijd moesten we daar om de hoek zijn, dus we maakten er gelijk een dagje uit van.
Vlak voor Corpus lunchten we nog bij Brasserie Buiten. Echt ontzettend leuk! Zoals ik al zei: horeca in combinatie met het gezin of vrienden vind ik altijd heel leuk.
Ik ging met Anke naar Waylon in Haarlem! Echt een heerlijke avond gehad samen.
Voor mijn verjaardag gingen we met mijn ouders sushi eten. Gezellig en heel erg lekker!
Ik nam vrij op mijn verjaardag en ging in mijn eentje naar Amsterdam. Echt onwijs van genoten.
Nicole trakteerde me voor mijn verjaardag, met een etentje bij Dunes. Heerlijke middag in het zonnetje op het terras.
Met mijn moeder ging ik naar ZiggoDome voor het Herinneringen Top 50 concert. Anouk was uiteraard fantastisch, maar de rest van de artiesten waren ook heel erg leuk. Echt een tof concert!
We gingen op bezoek bij Anke en Jirka, toen ze op Bakkum stonden. Ik blijf fan van die camping en het voelt altijd als vakantie, ook als we daar maar een middag zijn.
Met Bibi en Sef gingen we naar Camping de Lakens voor een eet- en playdate. Ook weer heel erg leuk. Middagen met een gouden randje.
Skyler werd geïnterviewd voor een groot platform over zijn liefde voor basketbal en aan mij de eer om de foto’s te maken. Ik ben zo ontzettend trots op hem! Hij werkt ontzettend hard en gaat met sprongen vooruit. Hij wordt soms zelfs privé getraind en is aan het meetrainen met de eredivisie, dus dat is heel erg cool en een mooie kans.
Met Nicole bezocht ik de voorstelling van Jim en Bettina. We wisten niet zo goed wat we konden verwachten, maar het was echt een hele leuke show!
Ik heb voor AmstelveenZ al veel interviews mogen doen, maar die met Erik Scherder behoort wel tot een van mijn favorieten. Wat een bijzondere man en wat een eer dat ik ruim een uur met hem mocht babbelen. Ik ben heel trots op het resultaat en ook op de mooie woorden die ik achteraf van hem ontving.
Ik ging in mijn eentje naar Paradiso voor Jessie J en had de avond van mijn leven. Wat een fantastische show was dit!
Samen met Raymond was ik bij Oranjepop voor Anouk. De line-up zelf was vreselijk maar het feit dat ik vooraan stond bij Anouk en dat Raymond de hele avond bij me was terwijl hij er eigenlijk geen zin in had, maakte het een heerlijke en bijzondere avond. Dat doet hij toch maar voor mij…
Maddox werd 9 en we hadden een heerlijk verjaardagsfeestje in de tuin. Het was heel relaxt, het weer was perfect en het kind was blij. Wat wil je nog meer?
Koningsdag in het Oude Dorp in Amstelveen. Beetje slenteren, beetje koffie drinken, beetje meuk kopen, af en toe snacken en mensen kijken. Ja hoor, dikke prima.
We gingen een paar dagen naar Kaatsheuvel en ondanks dat ik altijd een beetje gestrest ben gedurende zulke tripjes, kijk ik achteraf áltijd terug op heerlijke dagen. Het was gewoon hartstikke fijn en gezellig. Maar die conclusie trek ik altijd achteraf pas, haha.
Met Moederdag mag ik kiezen wat we gaan doen en ik wilde naar het strand. We wandelden een beetje en ploften neer bij een strandtent. Tsjah, meer heb ik gewoon niet nodig.
Omdat ik met Skyler wat concerten heb staan, besloot ik Maddox mee te nemen naar Hoofddorp voor een date. We gingen naar de Super Mario-film, deden daarna nog een drankje en doken de photobooth in. Dat bekkie maakt me echt dolgelukkig.
Skyler en ik gingen als VIP naar Suzan en Freek. We hadden fantastische zitplekken, parkeerplaats voor de deur en onbeperkt eten en drinken voor- en achteraf. Nou, Skyler wist niet wat-ie meemaakte, haha. Heb hem nu forever verpest denk ik, want we shopten ook nog merchandise. Maar ach, het geld komt wel weer terug en deze herinneringen zijn voor altijd. We hebben het er nog regelmatig over, hoe bijzonder deze middag was.
Maddox had zijn eerste voetbalkamp en ondanks dat hij het best spannend vond, heeft hij de tijd van zijn leven gehad. Gek om een paar dagen zonder hem te zijn, maar ik vind het zo ontzettend leuk hoe erg hij ervan genoten heeft.
Ik had een interview bij Ajax en dat blijft altijd een bijzondere plek voor mij, omdat ik Raymond daar heb leren kennen. Ik mocht nu iemand van de staff interviewen op De Toekomst en stond ook nog even met Siem de Jong te babbelen, die ik twee jaar geleden heb mogen spreken. Ik weet dat het ook maar gewoon mensen zijn, maar dan voel ik me toch wel even een klein meisje en geen journalist, lol.
Omdat Maddox op kamp was, gingen wij lunchen met Skyler. Lekker in de zon op het terras, goed eten, gezellige gesprekken, koffie. Nogmaals: hier word ik blij van.
Ik ging weer in mijn eentje op pad, dit keer naar AFAS voor Dermot Kennedy. Dit vond ik wel spannend, omdat AFAS toch groter is dan Paradiso, maar ik ben zo blij dat ik geweest ben. Het was een waanzinnige show en ik ben dol op zijn muziek.
Met zijn vieren gingen we naar de basketbalfinale in Almere en daarna besloten we spontaan te lunchen bij Dunes. Heerlijke dag zo!
Ik besloot dat ik heel erg goed voor mezelf wilde gaan zorgen dit jaar en dat betekende een goed sportschema en vooral goede voeding. Dat ging echt weken heel erg goed, tot het opeens een paar weken geleden niet meer ging. Dat is echt heel erg balen, want ik deed ontzettend mijn best om veranderingen aan te brengen. Het voelde ergens als een straf, dat mijn lichaam me in de steek liet. Een straf voor de afgelopen twee jaar, dat ik er niét goed voor had gezorgd. Ik ben daar wel heel boos en verdrietig over, maar ik weet ook dat ik het dan niet ga winnen. Mijn lichaam is er heel slecht aan toe op dit moment, maar hopelijk kan ik na de vakantie weer langzaam gaan bouwen. Deze foto is mijn favoriet en voorbeeldfoto. Ik was hier echt heel erg trots op.
Anouk stond in Apeldoorn op een festival en het zag er even naar uit dat ik dat niet zou halen qua gezondheid. Maar ik heb inmiddels wel wat connecties binnen het team van Anouk en zo kon ik er op een veilige en rustige manier toch bij zijn. Ik vind het heel bijzonder dat dat voor me geregeld was. Heel jammer dat Anouk na één nummer moest stoppen vanwege het noodweer, maar het leverde ook weer een bijzondere avond op; opeens stond Raymond het team van Anouk te helpen met apparatuur opruimen en schuilden we samen op het podium met de crew. Een gekke maar bijzondere avond. Vooral omdat ik tijdens dit soort slechte dagen ontdek wat voor bijzondere mensen ik om me heen heb die dit toch weer mogelijk hadden gemaakt omdat het nodig was voor me om hier bij te zijn.
Ik wil toch even afsluiten met een medisch stukje. Ik heb inmiddels longarts nummer 3 en ik begin, ondanks dat het nu niet goed is gelopen, veel vertrouwen te krijgen in het team om me heen. Mijn eerste longarts heeft er een volledige puinhoop van gemaakt en de vorige longarts trok in maart zomaar de stekker eruit vanwege hoge bloedwaardes, zonder enig overleg en de vraag hoe ik me voelde. De medicatie werd stopgezet, ik belde Raymond in paniek, Raymond belde boos het ziekenhuis en hij ontving zelfs een waarschuwingsbrief omdat zijn gedrag onacceptabel was. Het was heftig en het voelde alsof de afgelopen twee jaar helemaal voor niks waren geweest. Deze medicatie heeft namelijk een half jaar nodig om over de piek van bloedwaardes heen te komen en dat is me steeds ontnomen.
Het hele medische team om me heen werd vernieuwd en dat ging echt heel erg goed, tot mijn bloedwaardes dus heel erg uit de bocht vlogen een maand geleden. Maar ondanks dat ik me echt heel erg klote voel om dit moment, voel ik wel heel veel vertrouwen in dit nieuwe team. Alles gaat in overleg, deze arts kijkt naar de persoon zelf in plaats van dat alles volgens het boekje moet verlopen, durft dingen te proberen en luistert ook echt naar mij. ‘Alleen jij maakt de keuze wanneer je wil stoppen, ik durf het wel aan.’ Toen hij dat uitsprak voelde ik vertrouwen, veiligheid en autonomie en dat blijk ik echt heel belangrijk te vinden.
De afgelopen twee jaar waren vreselijk, helemaal omdat er echt flink wat fouten zijn gemaakt. Dat deze arts dat erkent, naar ons luistert, meedenkt, begrip toont en heel gespecialiseerd is in mijn type astma en medicatie, denk ik dat ik eindelijk op de goede plek ben. Dat maakt ook dat ik doorga met dit traject, ondanks mijn staat op dit moment. Omdat dat de afgelopen maanden veel op de achtergrond heeft gespeeld, neem ik het toch mee in dit rijtje.
Ik ben echt heel dankbaar voor de mensen om me heen. Of het nu gaat om het medische team, om de persoon in de sportschool die de afgelopen maanden een grote steun is langs de zijlijn, vrienden die bij me inchecken, mijn collega die me vaak even belt of spontaan op de stoep staat met koffie op het moment dat ik niet naar werk kan komen, het team van Anouk dat iets voor me regelt zodat ik toch bij haar show kan zijn en natuurlijk de belangrijkste: Raymond. Naast me bij Anouk, maar ook naast me in het ziekenhuis. In voor- en tegenspoed. Het is echt een klote periode op dit moment en ik voel me echt heel erg naar, maar het is wel zo dat je op je slechtst ontdekt wie er voor je zijn.
Op naar het volgende half jaar. The only way is up!
