Afgelopen zaterdag zou ik eigenlijk bij Anouk in Tilburg zijn, maar dat ging uiteindelijk niet door. Ik vond dat heel erg balen, helemaal nadat ze vorige week ook na één nummer moest stoppen vanwege het weer, maar voor mijn gezondheid wel even beter dat ik daar niet heen hoefde. Ik vind het namelijk heel erg pittig allemaal, om toe te moeten geven dat het helemaal niet zo lekker gaat. Ik ben doodop, ga wankelend de dag door en het herstellen van alles valt me zwaar. Maar goed, we kunnen er helemaal niks aan doen, behalve rustig door blijven ademen en dit uitzitten.
Omdat ik deadlineweek had en ik mijn collega niet nog meer in zijn eentje wilde laten doen, ben ik heel eigenwijs toch een paar uurtjes op kantoor geweest. Het voelde goed om nog ergens mijn steentje bij te kunnen dragen. Maandag deed ik ook een interview en schoot ik de cover, dus mijn schuldgevoel heb ik een klein beetje van me af kunnen schudden. Tussendoor probeerde ik wel op de bank te zitten en me over te geven, maar dat is niet mijn sterkste kant. Laten we het erop houden dat ik het gewoon allemaal niet zo leuk vind op dit moment en er zwaar gefrustreerd en toch ook wel verdrietig van word.
Maandag
Maandag heb ik een interview staan dat ik per se zelf wil doen. Ik heb haar eerder gesproken en vond dat toen heel leuk, en dat is nu niet heel anders. In de tussentijd is ze olympisch kampioen geworden en heeft ze nog wat andere gouden medailles gewonnen. Niet normaal!
De rest van de dag zit ik er zo bij.
Dinsdag
Dinsdag ga ik drie uurtjes naar kantoor.
Daarna weer de bank op. Ik kan er niks mooiers van maken. Ik ben zo boos op alles en iedereen.
’s Avonds ga ik een heel klein rondje wandelen met Raymond.
Woensdag
Woensdag ben ik wel klaar met de bank en besluit ik naar het dorp te rijden voor een ijskoffie. Je kunt wel zien hoe blij ik word van koffie buiten de deur, haha. Hoogtepunt.
Daarna rij ik door naar de sportschool, waar ik even praat met de eigenaar. Zoals ik wel vaker heb benoemd, voelt hij als een coach en vooral de afgelopen maanden is hij wel belangrijk geworden in de begeleiding. Toen ik hem vroeg of we even konden zitten voor een opbouwschema, kreeg ik te horen: ‘ik vind je echt ontzettend aardig, maar je bent nu helemaal gek geworden.’ Tsjah, wel duidelijk. En ook goed voor mij, dat ik hier sport en niet ergens bij een Basic Fit waar geen controle is. Want dan was ik allang weer begonnen en keihard over mijn grenzen gegaan.
Ik geef me dus weer over en ga op de bank liggen.
’s Middags moet ik naar het ziekenhuis voor een gesprek met de longarts. Raymond is er via de telefoon bij en samen bespreken we even de afgelopen weken. Het is allemaal niet zo best, maar voor nu kan niemand er iets aan doen.
Maddox heeft een gaatje dus hij moet even langs de tandarts. Met zweet op zijn hoofd, want hij is momenteel alleen maar buiten aan het spelen dus het moest even tussendoor, haha. Maddox is echt een buitenkind en heeft niet zo veel last van de warmte.
Ik probeer me thuis te vermaken met lezen en sudoku’s.
Donderdag
Ik ben weer in het ziekenhuis, dit keer om bloed te prikken. Naast mijn standaard bloedwaardes, wordt ook mijn cortisol geprikt vanwege mijn klachten. Uiteindelijk is dat wel oké. Zoals Raymond al zei: enerzijds goed nieuws, anderzijds klote dat de klachten dus echt even niet gefixt kunnen worden.
Ik ga twee uurtjes naar kantoor om te helpen met de deadline.
Aan het eind van de dag heb ik een 10-minutengesprek voor Maddox. Hij doet het heel goed, maar hij kletst wel echt veel te veel. Niet echt een verrassing voor ons, lol. Het is nu eenmaal een sociaal dier dat iedereen leuk en aardig vindt.
Vrijdag
Deadlinedag! Ik begin de dag met een ijskoffie en dan rij ik door naar kantoor.
Er zijn broodjes over dus daar zeg ik geen nee tegen.
We gaan gelukkig redelijk op tijd naar de drukker. We proosten zoals altijd met een tompouce en daarna ga ik snel naar huis om weer op de bank te ploffen.
Ik zou zaterdag naar Anouk in Tilburg gaan, maar vanwege code rood wordt het afgelast. Ik app met Nicole, want ze zou meegaan. We lachen er maar om. Natuurlijk is het vooral treurig voor de organisatie en helemaal niet voor ons. Ik hoop dat alles goed geregeld is qua verzekering voor ze, want dit zijn natuurlijk dingen die je niet wilt.
Zaterdag
Ik smeek Raymond om me mee te nemen naar het dorp, dus we gaan koffie drinken bij Kimi’s.
Bij de winkel ernaast shop ik dingen van Harper & Yve. Ik heb helemaal niks nodig, maar shop puur uit frustratie. Heb echt veel geld uitgegeven de afgelopen weken, maar je moet toch wat.
Aangezien we met AmstelveenZ in de organisatie zitten van Amstelveen Culinair, willen we toch een kijkje nemen ’s avonds. Nu Anouk niet doorgaat, kunnen we toch even langs! Er moet toch gegeten worden.
<3
Zitten en eten; dat kunnen wij!
Dit smaakt heerlijk!
Zondag
We zijn de hele dag thuis, maar ’s middags wordt deze chagrijn toch weer onrustig. Tijd voor Raymond om me weer ‘uit te laten’, lol. Ik schuif er twee ijskoffies in en voor de rest geef ik me toch maar weer over.
Aankomende week gaan we maar weer zien hoe alles loopt. Ik ga hopelijk een paar uurtjes naar kantoor, moet woensdag naar de kapper, Maddox heeft zijn laatste weekje op school en Skyler heeft de afronding van zijn brugklasjaar en moet zijn boeken inleveren en rapport ophalen. Hoe snel is dat gegaan? Ik hoop met hem even buiten de deur iets te kunnen eten om dat te vieren.
Zaterdag staat Anouk op Dijkpop en drie keer is scheepsrecht, dus ik hoop dat ik daar met Raymond naartoe kan gaan. Ik snak naar haar muziek, want dat is de mentale oppepper die ik wel kan gebruiken. Ik ga ook nog even langs de sportschool, om te kijken of ik voor of toch na de vakantie ga starten. Diep van binnen weet ik wat het antwoord gaat zijn, maar ergens hoop ik op een wonder. Dat ik morgen opeens topfit wakker word, ofzo. Ondertussen staat ook de caravan voor de deur, dus die gaan we ook langzaamaan maar eens vullen.
Tot volgende week X
