Ik zag laatst een moeder met een baby lopen en ineens dacht ik: ‘oh ja, dat hebben wij gewoon al meegemaakt en die tijd krijgen wij nooit meer terug.’ Een vrouw met een kinderwagen, een klein kindje erin en waarschijnlijk een tas onderin waar ongeveer alles in zit wat je de komende drie dagen eventueel nodig zou kunnen hebben. Ik bleef er even naar kijken en het was eigenlijk helemaal niet omdat ik dacht dat ik dat weer wilde. Integendeel. Ons gezin voelt absoluut compleet en dat is een rustige gedachte. Ik ben ook wel blij dat Raymond en ik daar in op één lijn liggen. Maar toch blijft ergens dat verlangen naar die eerste weken steeds weer terugkomen. Niet met de gedachte van ‘o, ik wil dat weer!’ maar meer de gedachte ‘wat zou het toch leuk zijn als we deze periode nog eens konden herbeleven.’
Klaar
Afgelopen week had ik het er nog met een vriendin over en we waren het er allebei eigenlijk vrij snel over eens: wij zijn klaar met kleine kinderen. We willen allebei niet opnieuw beginnen met een baby. Geen luiers, geen nachtvoedingen, geen slaapjes waar je je hele dag omheen moet plannen, geen krampjes, niet meer gissen wat er aan de hand is als ze schreeuwen en ook niet weer helemaal opnieuw door die fase van dreumes, peuter en alles wat daar nog achteraan komt. Onze kinderen zijn nu ouder en dat vinden we ook gewoon hartstikke leuk.
Nostalgisch
Maar toen we het hadden over die eerste periode, kwamen we allebei toch een beetje terug op iets anders. Want als we één stukje van die babytijd nog een keer zouden mogen beleven, dan wisten we het eigenlijk meteen. Ik zei: ‘De eerste maand.’ Mijn vriendin zei: ‘Totdat het tanden krijgt.’ Daar moesten we om lachen, maar ik snapte precies wat ze bedoelde. Die eerste weken hebben iets magisch. Die eerste bubbel waarin je eigenlijk nergens naartoe hoeft en dat ook helemaal niet erg vindt. Ik heb altijd geroepen dat ik gerust nog een keer zwanger wil zijn, dat vond ik heerlijk. En die eerste maand vond ik ook waanzinnig. Maar daarna ben ik er wel klaar mee. Bij mijn vriendin snap ik het ook goed: haar kraamtijd was midden in corona en daardoor ook iets waar een negatief gevoel omheen heeft gehangen. Wat zou het heerlijk zijn als we allemaal een joker hebben om een tijd naar keuze in ons leven te kunnen herbeleven.
Eerste maand
Vooral die eerste maand met Maddox vond ik waanzinnig. Lekker in die bubbel, baby tegen je aan en een beetje rommelen. Ik kon eindeloos naar hem kijken terwijl hij lag te slapen in het babynestje naast me en genieten van de momentjes die Skyler met hem had. Elke avond had ik buikpijn omdat er weer een dag voorbij was. Geen grap. Als hij vandaag één dag oud was, zou hij morgen twee dagen oud zijn. En als hij een week oud was, kwam die eerste week nooit meer terug. Ik was me voortdurend bewust van het feit dat het snel voorbijging. Misschien juist wel omdat het de tweede was en ik zoveel meer rust voelde. Ik weet nog goed dat ik hem ook helemaal niet wilde afstaan aan anderen. Ik wilde dat Maddox bij mij was. Er was geen andere optie.
Nu zijn we jaren verder en opeens overvalt dat gevoel me. Negen van de tien keer loop ik gewoon langs kinderwagens en doet het me niks. Maar heel af en toe… Wij liepen ook met een kinderwagen door de buurt. Wij hadden ook zo’n draagzak om. Wij hadden ook een baby die tegen ons aan sliep. Wij waren soms ook wanhopig omdat we ons afvroegen of we ooit weer zouden gaan slapen. Hoe we in godsnaam de dag doorkwamen zonder onszelf te vergeten. Dat leven voelt nu inmiddels behoorlijk ver weg en het komt ook niet meer terug. Op een of andere manier vind ik dat met die periode heel erg, terwijl de tijd nu natuurlijk ook voorbij vliegt. Ook deze fase die we nu ervaren is morgen weer anders.
Grote kinderen
Ik zou absoluut niet opnieuw willen beginnen en vind het heerlijk dat we nu twee grotere jongens in huis hebben. Ik vind het leuk om te zien wie ze worden, om met ze te praten, samen ergens naartoe te gaan en steeds meer een eigen persoon tegenover je te hebben in plaats van een baby die vooral gevoed, verschoond en in slaap gewiegd moet worden. En laten we niet de gigantische huilbuien ’s avonds vergeten waardoor ik uren aan het wiegen was omdat hij bij anderen alleen maar nóg harder schreeuwde. Laten we het niet te veel romantiseren. Ik ben echt klaar met kleine kinderen. Daar zijn mijn vriendin en ik het behoorlijk over eens. Maar die eerste maand? Die zou ik nog wel een keer willen overdoen. Niet de hele babytijd en ook niet omdat ik iets anders had willen doen. Ik zou gewoon nog één keer willen weten hoe het voelde om zo’n klein hoopje te kunnen verzorgen. Nog één keer de draagzak om en een slapende baby tegen je aan. Nog één keer die heerlijke geur opsnuiven. Nog één keer die kennismaking tussen Skyler en Maddox en nog één keer die magische vier weken. Maar die kinderwens? Die is er absoluut niet meer. We moeten het dus doen met de foto’s.
