Regelmatig ben ik alleen op pad. Om te wandelen, om ergens koffie te drinken, te sporten, even buiten de deur te werken of te shoppen. Ik vind dat oprecht heerlijk. Ik heb altijd mijn notitieboek bij me, mijn AirPods met muziek en een boek of mijn e-reader voor tussendoor. Geef mij een stoel, een kop koffie en iets wat me bezighoudt en ik red me eigenlijk prima.
Grotere dingen
Met grotere dingen voelt dat soms net iets anders. Concerten, het theater, een museumbezoek, een hele dag op pad, uit eten, een nachtje weg. Dan komt toch vaak dat stemmetje: met wie ga ik dit doen? Ook al ben ik rete-introvert en ga ik juist heel goed op mijn eigen gezelschap, dit soort momenten voelen in eerste instantie toch een beetje alsof ze samen horen. Omdat het fijn is om te delen wat je ziet, hoort en meemaakt. Om even te kunnen lachen, iets te kunnen zeggen tussendoor en daarna samen herinneringen op te halen. Maar wat als je iets héél graag wilt en niemand kan of wil mee? Tegenwoordig vraag ik me steeds vaker af waarom ik mezelf daar dan nog door zou laten tegenhouden.
Jessie J in Paradiso
Laatst was ik bij Jessie J in Paradiso. Alleen. Het concert stond al een jaar in mijn agenda, werd nog verschoven vanwege haar ziekte en naarmate het dichterbij kwam, groeide mijn enthousiasme alleen maar. Maar tegelijk groeide ook mijn twijfel, want ik had niemand die mee kon. Raymond vindt haar muziek niet leuk, vrienden ook niet echt en met de persoon met wie ik dit soort dingen vroeger deed, heb ik inmiddels geen contact meer. Ik twijfelde die week serieus of ik mijn kaartje moest verkopen. Tot ik dacht: weet je wat, ik ga gewoon.
En eigenlijk, zodra ik die knoop had doorgehakt, werd het helemaal niet meer zo groot in mijn hoofd. Ik ken Paradiso, ik weet hoe ik er kom, ik stapte rustig in de bus met muziek op en toen ik daar eenmaal stond, viel alles op zijn plek. Ik wilde daar gewoon heel graag zijn. En ik was er.
‘In je eentje?’
Skyler vroeg vlak voordat ik wegging met wie ik ging en waar ik naartoe ging. Toen ik zei dat ik naar Jessie J ging (waarbij hij meteen riep: ‘Oh, Domino ken ik!’), was zijn eerste reactie: ‘Maar is dat niet ongezellig in je eentje?’ En ergens snap ik die vraag wel, helemaal van een puber. Maar mijn antwoord was eigenlijk heel simpel. Als je iets heel graag wil doen en niemand kan of wil mee, dan is het toch juist zonde als je het helemaal niet doet? Stiekem hoop ik dat hij dat later ook meeneemt. Dat dingen niet altijd hoeven wachten tot iemand anders kan. Hij reageerde trouwens hetzelfde toen ik op mijn verjaardag alleen naar Amsterdam ging. Hij vond dat ergens een beetje jammer en zielig voor mij, terwijl ik juist een van mijn fijnste dagen in lange tijd had.
Verjaardag
Het was een maandag, niemand was vrij en in eerste instantie dacht ik nog: dan wordt het gewoon een normale dag op kantoor. Maar omdat ik geen auto had en mijn collega eigenlijk aandrong op een vrije dag, besloot ik naar Amsterdam te gaan. Naar een fototentoonstelling die ik al langer wilde zien. Dus daar ging ik: bus naar Amsterdam, koffie in de zon, wandelen door het Vondelpark, museum in, taart op het terras en tussendoor een boek lezen en wat schrijven. Geen haast, geen afstemming, geen rekening houden met wie waar zin in heeft. Gewoon mijn eigen ritme. Het werd een dag die me nog steeds bijblijft. Misschien wel precies omdat er niks moest. Ja, mijn eerste reactie was ook ‘wat sneu eigenlijk, dat ik deze dag alleen ben’, maar het was een uitstekende keuze. Toen ik het blog schreef hierover, deelde ik ook de woorden ‘Ik moet dat gewoon vaker doen. Ik merk dat ik dat stukje van mezelf de afgelopen jaren een beetje kwijt was geraakt en heel erg gewend ben geworden aan alles samen willen doen. Deze dag voelde als een kleine terugkeer naar dat deel van mezelf.’ Dus met het concert van Jessie J hield ik me aan mijn woord aan mezelf.
Samen
Natuurlijk vind ik het ook heel leuk om samen naar een concert te gaan. Dat doe ik ook regelmatig. Er is iets fijns aan samen ergens staan, dezelfde muziek beleven en daarna nog even napraten. Maanden later nog de herinneringen op te halen. Maar ik merk dat ik daar niet meer afhankelijk van wil zijn. Als het niet uitkomt of niemand kan, dan ga ik niet automatisch meer iets afzeggen. Dan ga ik gewoon. Wat daar natuurlijk wel in meespeelt is dat ik vrij dicht bij de stad woon. Paradiso, Carré, ZiggoDome, theaters… het is allemaal goed te doen met de bus. Geen uren reizen, geen ingewikkelde planning en niet een hele dag onderweg. Dat maakt het wel heel laagdrempelig.
Normaler
En hoe vaker ik het doe, hoe normaler het begint te voelen. In 2009 ging ik al eens alleen naar Anouk in Paradiso omdat ik maar één kaartje had kunnen scoren, drie jaar geleden zat ik alleen bij Waylon in Carré en Jessie J voelde weer anders: écht een concert in een zaal en écht alleen. Bij Anouk toentertijd kende ik altijd wel wat mensen en bij Waylon had ik een zitplek en raakte ik aan de praat met twee oudere dames. Nu was ik voor mijn gevoel écht alleen. Maar daardoor ook meer in mijn eigen bubbel en nog meer in het moment. Het enige praktische nadeel is dat ik tussendoor niet even weg kon voor een drankje zonder mijn goede plek kwijt te zijn, maar eerlijk: dat overleefde ik prima. Ik had vooraf drinken gehaald en het duurde anderhalf uur. Na afloop kocht ik nog een T-shirt (ik ben en blijf een sucker voor merchandise), appte ik Raymond dat ik onderweg naar huis was en nog geen uur later lag ik thuis op de bank na te genieten van de filmpjes.
Het was een akoestisch, grappig en verrassend mooi concert. Iets wat ik voor geen goud had willen missen. En precies daarom ben ik zo blij dat ik niet heb gewacht tot iemand meeging. Samen is leuk, maar alleen is niet minder. Het is gewoon anders, en soms precies goed zoals het is. Op naar nog meer solo-avonturen!
