Speciale uren

Speciale uren

Ik word wakker om 05:30 uur met wat krampen maar schenk er nog niet veel aandacht aan. Ik ga naar het toilet met een lap maandverband tussen mijn benen omdat mijn vliezen al zijn gebroken, kruip weer terug mijn bed in en niet veel later beginnen de krampen al om de drie minuten te komen. Ik druk op het alarmknopje, zeg tegen de zuster dat ik hoogstwaarschijnlijk weeën heb, word aangesloten op de CTG-scan en krijg paracetamol. Stil liggen vanwege de scan is onmogelijk met zulke buikpijn. Ik word weer losgekoppeld, hoor van de zuster dat ik echt weeën heb maar dat dit nog wel uren kan duren en dat ik rustig moet blijven en de weeën moet opvangen. Om 07:30 uur bel ik mijn vriend, vertel hem dat de weeën begonnen zijn en dat hij maar even moet douchen, eten, Muis moet uitlaten en deze kant op moet komen. Gewoon rustig aan want volgens de zuster kan het nog wel even duren voordat er überhaupt een baby komt. Maar om 08:00 uur verandert de zaak. Ik weet niet meer hoe ik zitten of liggen moet, sta voorover gebukt tegen het bed aan om de weeën op te vangen en sms mijn vriend dat hij onmiddellijk moet komen omdat hij anders de geboorte van zijn zoon gaat missen. Weer druk ik op het knopje van het alarm en de zuster komt kijken. Ik kots mijn paracetamol eruit, laat mijn ontbijt voor wat het is en vertel haar dat het nu echt te heftig wordt, dat ik ga bevallen en dat ze mijn ontsluiting moet checken. Dit doet ze niet vanwege infectiegevaar, maar ze besluit me wel naar de bevalkamer te rijden. Het gaat gebeuren! Onderweg krijg ik een aai over mijn bol van de gynaecoloog die me de avond ervoor heeft ingecheckt en de waarnemingen heeft gedaan. Ze gaat naar huis omdat de dienst erop zit maar weet me nog wel even te melden ‘dat dit bizar snel gegaan is, ik goed mijn best moet doen en de boel ga rocken.’ Eenmaal in de kamer komt de andere gynaecoloog erbij, klim ik van het ene bed naar het andere en vertelt de gynaecoloog na een check dat ik al ga bevallen omdat ik tien centimeter ontsluiting heb. ‘En mijn pijnbestrijding dan?’ vraag ik haar nog tussen de weeën door. ‘Dat is te laat, we gaan nu beginnen.’ Shit. Mijn vriend komt binnenrennen terwijl ik er net de eerste pers uitdruk en drie kwartier later, om 09:20 uur hoor ik Skyler voor het eerst schreeuwen.

IMG_0052

We zijn ruim 16 maanden verder maar nog steeds denk ik wekelijks terug aan dit moment. Een erg bijzonder moment wat ik voor geen goud had willen missen. Ik voelde me zeker, krachtig en heel erg speciaal in dat bevalbed met al die mensen om me heen. Terwijl Raymond me over mijn hoofd wreef, de stagiaire me water met een rietje gaf en de gynaecoloog en zuster tussen mijn benen zaten, verrichte ik een topprestatie. Alleen ik. Het eerste moment dat je je kindje vast mag houden is zo onwerkelijk. Je verkeert nog in een roes en alles lijkt een droom. Skyler werd nagekeken en daarna mochten we heerlijk bij elkaar liggen. Ondertussen kwam de placenta ter wereld en werd ik gehecht na een halve liter bloed te hebben verloren. Helaas was het daarna tijd om Skyler af te geven voor de couveuse. Zijn temperatuur was onstabiel en met een termijn van 36 weken en 4 dagen vonden ze het toch fijner om hem een nachtje daar te houden. Ik vroeg mijn vriend mee te gaan zodat hij toch iemand om zich heen had en ik werd door de zuster onder de douche gezet en afgespoeld. De schaamte voorbij, naakt op een stoel omdat ik ontzettend duizelig was vanwege het bloedverlies en afgespoeld worden door een vrouw die binnen een uur best een beetje speciaal geworden was. Wist ze me tijdens de bevalling nog het bloed onder mijn nagels vandaan te halen omdat ze me een beetje zat op te fokken om het persen te versnellen; zaten we daar heel kwetsbaar samen in een douche en spoelde ze me helemaal schoon. Bijzonder wat zo’n bevalling teweegbrengt. Ik kon haar wel zoenen op dat moment.

Met rolstoel vanwege het draaien op mijn benen werd ik naar Skyler gereden waar Raymond met hem op een stoel zat. Zo’n ontzettend mooi plaatje; een grote vent met grote handen en dan zo’n ukkie van nog geen drie kilo tussen zijn vingers. Ik kreeg veel mierzoete limonade om aan te sterken en mocht ondertussen mijn zoontje weer knuffelen. Wat was het toch allemaal bizar snel gegaan. Zo sta je nietsvermoedend outfitfoto’s te schieten en zo zijn je vliezen gebroken, word je opgenomen in het ziekenhuis en beval je de volgende ochtend binnen nog geen vier uur.

IMG_0062

Het mooiste moment samen met Skyler kwam die avond. Raymond was naar huis, ik lag op mijn kamer en werd door de zuster nog even geroepen om naar Skyler te kunnen. Ik mocht daar op de stoel liggen, met Skyler op mijn borst. Bloot op bloot in een doodstille kamer. Het gordijn dicht en alleen Skyler en ik. Pas op dat moment besefte ik wat de topprestatie van die ochtend voor gevolg had. Een kindje. Af en toe doezelde ik wat weg, hoorde ik Skyler kreunen en kwam de zuster even vragen of alles nog oké was. Na anderhalf uur keerde ik terug naar mijn eigen kamer om daar als een blok in slaap te vallen. De volgende ochtend werd ik vroeg wakker, besloot ik mijn bevallingsverhaal te typen voor Mommytobe op mijn telefoon om een uur later de zuster naast mijn bed te hebben. ‘Goedemorgen! Je zoontje heeft het enorm goed gedaan vannacht en wil dolgraag naar zijn mama.’ Ik was moeder. Het begin van mijn nieuwe leven.

Er wordt me vaak gevraagd of ik al denk aan een tweede kindje. Of we daar al mee bezig zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat het de laatste tijd veel door mijn hoofd spookt. Vooral omdat ik de zwangerschap én bevalling zo intens bijzonder vond. Voor nu weet ik dat ik het nog niet aan kan nog en dat ik me alleen wil focussen op Skyler nu hij deze aandacht nodig heeft. Maar als ik dan weer langs het Slotervaart Ziekenhuis kom, dan krijg ik weer even die kriebels. Wat waren het speciale uren en wat zou ik ze nog eens graag over willen doen.

2013-11-06 20.40.53

Share:

23 Reacties

  1. lou
    17 maart 2015 / 14:30

    Prachtig geschreven!
    Moest zelf wel even slikken, mijn zoontje is nu bijna 1, alle herinneringen komen de laatste weken weer voorbij. Helemaal nu de vader van mijn kind er niet bij kan zijn om niet echt fijne redenen, maar hij wel bij de bevalling was. En ja, dat 2e kindje, ach, wie weet ooit?

  2. 17 maart 2015 / 14:37

    Prachtig Shir! Er komt vast een moment waarop je het nog eens mag meemaken met nog zo’n wonder. <3

  3. 17 maart 2015 / 16:16

    Wauw… (En meer kan ik even niet uitbrengen)

  4. Renee
    17 maart 2015 / 16:26

    Oh wat bijzonder he, Shir? Zo mooi geschreven en omschreven. Ik vind die foto’s ook zo mooi. Ik herken het precies, al verliep het bij mij wel anders. Dat gevoel dat je gewoon een kind ter wereld aan het zetten bent. Toen Alicia geboren was kon ik ook alleen maar zeggen; “Ze is er.. Ons kindje is er..” Er zijn nu een aantal collega’s zwanger en als ik hen zo zie lopen mis ik mijn buik wel hoor.. Ach, eerst lekker genieten en dan komt er ooit wel een tweede.

  5. Jackie
    17 maart 2015 / 16:51

    *kippenvel*

    Ik denk ook nog regelmatig terug aan de geboorte van mijn dochter. Helemaal nu ik weer zwanger ben. Ik kan niet wachten tot ik dit wondertje voor het eerst in mijn armen mag sluiten.

    • Shirley
      Auteur
      17 maart 2015 / 16:54

      Gefeliciteerd!

  6. Joyce
    17 maart 2015 / 17:26

    Idd mooi geschreven…en herkenbaar. Geniet maar lekker van je ventje!

  7. 17 maart 2015 / 18:01

    Wat een mooi stuk! Ik hoop het ook ooit mee te mogen maken.

  8. 17 maart 2015 / 18:24

    Wauw dat klinkt inderdaad heel speciaal, ik hoop dat ik het zo ook nog eens mag beleven want ik kijk niet bepaald op dezelfde manier terug.

  9. 17 maart 2015 / 18:38

    Mooi geschreven! Voor mij is het nu 4,5 jaar geleden en ik denk er nog heel vaak aan.

  10. 17 maart 2015 / 19:32

    Mijn zoontje is 9 weken en ik denk ook iedere dag met heimwee terug aan mijn bevalling en kraamweek. Zijn ontwikkelingen nu zijn ook helemaal het einde, de eerste lachjes en het kletsen. Maar de zwangerschap, bevalling en kraamweek wil ik nog wel eens (vaker) meemaken.

  11. 17 maart 2015 / 20:55

    Ik heb precies hetzelfde gevoel. Wat wil ik dit ZO graag nog eens overdoen. Hetzelfde? Of toch maar een nieuwe keer? Toch heb ik schrik om het een tweede keer mee te maken… Mijn hart zegt JA, maar mijn verstand zegt wachten!

  12. Amarens
    17 maart 2015 / 20:57

    Waauw, zo bijzonder! Ik herken het gevoel…

  13. 17 maart 2015 / 22:28

    Mooi he. Ik had dat heel erg toen ze één werd, toen ging ik echt die hele bevalling en kraamtijd weer voorbij in gedachten. Net alsof ik het toen nog bewuster meemaakte. Ons meisje was om 03.00 uur ’s nachts geboren en om 08.00 uur was het eerste kraambezoek pas. Dat vond ik ook van die bijzondere uren. (een vriendin beviel ’s middags om drie uur en die had een uur later al familie aan het bed zitten ;-))

    • Shirley
      Auteur
      17 maart 2015 / 22:31

      Ik had ’s avonds om half 8 ook pas mijn eerste bezoek. Heerlijk eerst even zelf genieten en bijkomen 😉

  14. 17 maart 2015 / 23:30

    Wauw wat een mooi artikel! En wat had je een snelle bevalling! Ik ken het gevoel over een tweede kindje, het komt vanzelf weer dat gevoel; dat je er klaar voor bent zeg maar. Hier duurde het ruim 3 jaar voor ik überhaupt aan een 2e dacht en de kriebels werden steeds sterker. Onze oudste gaat straks naar school en ik heb alle tijd voor de baby die nu alweer 20 weken in mijn buik groeit 🙂

  15. 17 maart 2015 / 23:37

    Hier ging alles vliegensvlug thuis en ook ik kijk zo speciaal terug naar dat moment! Vooral dat ik Zoë zelf ‘eruit’ mocht halen ga ik nooit vergeten.

  16. Nynke
    18 maart 2015 / 20:08

    Heel mooi geschreven!
    Lijkt me ook een super mooi moment.. 🙂

  17. Nadia
    18 maart 2015 / 21:29

    Wat mooi geschreven en prachtige foto’s.

  18. Saskia
    19 maart 2015 / 10:18

    Heel mooi geschreven! Het voelt heel intiem aan.

  19. 21 maart 2015 / 23:21

    Prachtig geschreven Shir! En die kriebels voor een 2e, ach, fijn dat ze er zijn maar je hebt nog tijd zat! Eerst genieten van Skyler en dan voor een broertje of zusje gaan. Het moment komt wel, dat voelen jullie zelf wel aan 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.