(~215 B)

Zes gezonde weken en dan het riedeltje weer opnieuw?

Zes gezonde weken en dan het riedeltje weer opnieuw?

De eerste week na mijn noodmedicatie zit er gelukkig weer op. En hoewel ik inmiddels weet wat ik ongeveer kan verwachten, blijft het iedere keer opnieuw een flinke aanslag op mijn lichaam. Twee uur na de prik lig ik met koorts in bed en de dagen daarna voel ik me alsof ik door een vrachtwagen ben overreden. Inmiddels ben ik voorzichtig weer wat dingen aan het oppakken, maar juist daar begint voor mij misschien wel de grootste uitdaging: accepteren dat een beetje opknappen niet betekent dat ik meteen weer alles kan.

De eerste dagen kom ik niet veel verder dan mijn bed en de bank, waar ik lezen afwissel met puzzelboekjes en series kijken. Werken doe ik niet, op af en toe wat mailtjes beantwoorden na. Wandelen of sporten zit er al helemaal niet in. Als Raymond me na een paar dagen mee kan nemen voor een kop koffie, is dat ongeveer het maximale wat ik aankan. Toch kan ik me daar op dat moment nog redelijk bij neerleggen, simpelweg omdat ik geen andere keuze heb. Pas wanneer ik na een dag of zeven, acht voorzichtig begin op te knappen, wordt het ingewikkeld. Want dan wil ik natuurlijk ook meteen weer van alles.

Opbouwen

Afgelopen maandag besloot ik dat het wel weer genoeg was geweest en ging ik een paar uur aan het werk. ’s Avonds stond ik in de sportschool om voorzichtig wat oefeningen te doen en dinsdag werkte ik opnieuw een paar uurtjes, om vervolgens ’s avonds op de reformer te stappen voor een les pilates. Allemaal op een rustig tempo en met minder belasting dan ik gewend ben, maar toch. Tussendoor lig ik gefrustreerd op de bank omdat mijn energie op is en word ik boos om de dingen die ik nog niet kan.

Ik ben gewoon niet zo goed in een beetje. Als ik iets kan, wil ik al snel meer. Dat verwacht niemand van me, maar ik wil het zelf ontzettend graag. Ik mis mijn werk, mijn trainingen en het gevoel dat ik gewoon mijn eigen dagen kan indelen. Ergens zit er ook een soort haast achter, alsof ik de verloren tijd moet inhalen en zo snel mogelijk weer terug moet naar het punt waarop ik voor de prik stond.

Die haast heeft misschien ook wel een andere reden gekregen. Vanaf nu ga ik iedere acht weken deze prik krijgen en als iedere behandeling zo verloopt als de afgelopen keren, betekent dat één week ziek zijn, één week herstellen en vervolgens maar zes ‘gezonde’ weken voordat het hele circus opnieuw begint. Dat vooruitzicht vind ik behoorlijk confronterend. Het voelt alsof ik geen tijd te verliezen heb, terwijl ik ook heel goed weet dat ik voorzichtig moet zijn met de energie die ik heb. Het enige voordeel is dat ik op deze manier het ziek zijn iets beter kan plannen. Wauw, wanneer zijn we op dat punt beland?

En dan in januari weer?

We weten op dit moment nog niet precies waar ik zo ziek van word. Mijn bloedwaarden waren opnieuw flink opgelopen en moesten met de prik weer helemaal naar nul. Of ik nu zo beroerd word van de medicatie zelf of van die snelle daling, weten we niet. We hadden deze keer toch nog een week langer gewacht, maar in die tijd waren mijn bloedwaarden alweer veel te snel gestegen. Door voortaan iedere acht weken te prikken, hopen we mijn bloedwaarden stabiel laag te houden en daarmee misschien ook die heftige reactie te voorkomen. Eigenlijk hadden we gehoopt dat er tweeënhalve tot drie maanden tussen de behandelingen konden zitten, maar deze keer bleek dat dus toch te lang.

In januari gaan we dus ontdekken of het anders kan. Als ik dan niet opnieuw een week ziek ben en misschien alleen wat energie moet inleveren, zou dit voor de lange termijn best een werkbare oplossing kunnen zijn. Maar als ik iedere acht weken opnieuw zo’n klap krijg, weet ik oprecht niet of ik dat vol ga houden. Tijdens die zieke week verlies ik behoorlijk wat gewicht en daarna kost het me veel moeite om mijn energie en conditie weer op te bouwen. Het vraagt ontzettend veel van mijn lichaam en ondertussen moet ik ook mijn hoofd nog kalm zien te houden.

Maar het vervelende is dat ik eigenlijk weinig keuze heb. Het is óf iedere acht weken deze noodmedicatie blijven gebruiken, óf mogelijk stoppen met de andere medicatie die deze problemen veroorzaakt. Alleen betekent dat laatste waarschijnlijk ook dat mijn eczeem weer terugkomt, mijn longen misschien weer vervelend gaan doen en ik opnieuw om de haverklap met longontstekingen kamp. Dan ben ik ook hartstikke ziek. Het voelt eigenlijk een beetje oneerlijk, omdat ik moet kiezen tussen twee kwaden.

Ik merk dat ik er nog helemaal niet aan toe ben om me daarbij neer te leggen. Ik vind het verdrietig, frustrerend en soms ben ik ook gewoon boos. Omdat ik zo ontzettend graag eens een langere periode wil hebben waarin mijn gezondheid niet voortdurend bepaalt hoe mijn dagen eruitzien. Ik heb de afgelopen jaren al zoveel moeten inleveren en ben er eerlijk gezegd behoorlijk klaar mee om steeds opnieuw te moeten beginnen. En ja, ik weet dat boos worden daar niets aan verandert, maar dat maakt het gevoel niet minder. Ik snak misschien wel gewoon eventjes naar een beetje rust. Een pauze van deze ellende en mijn kop in het zand kunnen steken.

Niet alles tegelijk

Voor nu hebben we het ergste weer achter de rug en staan de dagen weer in het teken van opbouwen. Ik probeer mijn werk en trainingen rustig te hervatten, maar merk dat ik het lastig vind om niet meteen weer in mijn oude ritme te schieten. De eerste week is mijn ziekteweek, de tweede week mijn herstelweek. Dat probeer ik mezelf echt voor te houden, maar dat is wel lastig. Een beetje opknappen betekent niet dat ik meteen alles hoef in te halen wat ik de week daarvoor heb gemist, ook al wil ik het allemaal zo ontzettend graag.

Maar eigenlijk komen we met dit punt op een groter thema in mijn leven: balans. Ook wanneer ik me goed voel, heb ik de neiging om mijn dagen behoorlijk vol te plannen en komt rust niet in mijn woordenboek voor. Ik ga graag van 0 naar 100, terwijl er natuurlijk nog een hele wereld tussen die twee uitersten bestaat. Ik heb de afgelopen maanden meer op de bank gezeten dan in mijn hele leven bij elkaar. Geen grap. Ik ga goed op volle dagen en weekenden met plannen, ook al zit er een grote introvert in mij die veel tijd nodig heeft om te herstellen van alle prikkels.

Waar ik wel bang voor ben: ik wil niet dat die paar goede weken straks volledig in het teken staan van herstellen van de vorige prik en alvast rekening houden met de volgende. Dat ik voortdurend bezig ben met wat ik nog wil doen, hoeveel energie ik heb en wanneer het hele verhaal weer opnieuw begint. Ik wil gewoon kunnen genieten van mijn dagen, zonder steeds het gevoel te hebben dat de tijd dringt. Mocht ik wel continu ziek zijn na de prik en stoppen geen optie zijn, dan moet ik toch gaan kijken hoe ik die zes gezonde weken zo goed en leuk mogelijk kan invullen. Zonder mezelf dus voorbij te rennen omdat ik weet wat me te wachten staat.

Maar goed, voorlopig weet ik helemaal niet hoe het in januari gaat verlopen. Misschien valt het mee en maak ik me zorgen om iets wat helemaal niet aan de orde gaat zijn. Ik hoop daar natuurlijk heel erg op, maar durf daar niet zomaar op te vertrouwen. Mijn lichaam trekt toch altijd zijn eigen plan en ik ben wel vaker de uitzondering geweest, dus ik kan niet meer dan afwachten. Voor nu ben ik vooral blij dat ik weer wat kan werken, voorzichtig kan sporten en langzaam wat meer energie krijg. Al zou ik liegen als ik zeg dat ik me niet regelmatig zit te verbijten op die bank, omdat ik alweer veel meer wil dan mijn lichaam aankan.

Delen:
Secured By miniOrange