Ik had in mijn agenda gezet dat het vanaf vandaag nog precies tien weken duurt tot 2027 en dat ik daar écht even een blog over moest schrijven. Want tien weken, waar is de tijd gebleven? Ik weet nog heel goed hoe ik op 1 januari aan dit jaar begon. 2026 zou écht mijn jaar worden, na twee jaar mentale breakdowns, een ingewikkelde relatie met sporten en eten en een hoop lichamelijk gezeik. Ik had mezelf voorgenomen om fitter dan ooit te worden, zowel lichamelijk als mentaal, en het jaar af te sluiten als de beste versie van mezelf. Inmiddels zijn we bijna tien maanden verder en kan ik wel zeggen dat dit jaar heel anders is verlopen dan ik had gehoopt. Het houdt maar niet op eigenlijk.
Sterker dan ooit, maar niet gezonder
Het gekke is dat ik op sommige vlakken mijn doel nog behoorlijk heb waargemaakt ook. Ik ben sterker geworden, heb flink wat spieren opgebouwd en kan in de sportschool dingen waarvan ik een paar jaar geleden niet had gedacht dat ik ze ooit zou kunnen. Ik geniet enorm van krachttraining, heb reformer pilates ontdekt en ben oprecht trots op wat ik fysiek kan. Maar ik ben dit jaar ook keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. Want hoe sterk mijn spieren ook zijn, dat betekent blijkbaar niet automatisch dat mijn lichaam gezond is. Ik kan een behoorlijk gewicht tillen en tegelijkertijd moeite hebben met iets vanzelfsprekends als ademhalen.
Mijn gezondheid speelt al langer een rol in mijn leven, maar de afgelopen tweeënhalf jaar drukt het een behoorlijk stempel op mijn dagen. Het ziekenhuis hoort inmiddels standaard bij mijn planning. Heel lang ging ik vrij nuchter met de situatie om, maar toen was het allemaal nog niet zo aanwezig als nu. Ik deed wat nodig was, ging naar mijn sporadische afspraken en probeerde ondertussen mijn werk, gezin en dagelijkse leven zo normaal mogelijk door te laten gaan. ‘Astma? Het is er wel, maar ik doe alsof het niet bestaat!’ Natuurlijk waren er momenten van frustratie en teleurstelling, maar ik had altijd het gevoel dat ik er prima mee om kon gaan.
Een jaar vol tegenslagen
Dat veranderde toen ik werd overgedragen naar een academisch ziekenhuis en in een intensief behandeltraject terechtkwam. Ik kon er eigenlijk niet meer omheen dat er toch echt wel wat meer aan de hand was. Niet alleen lichamelijk, want ook mentaal heeft het me een flinke knauw gegeven. Na een aantal rommelige maanden hoopte ik met een nieuw behandelteam eindelijk in wat rustiger vaarwater terecht te komen, maar 2026 deed er nog een schepje bovenop.
Vooral toen mijn lichaam me in het voorjaar en de zomer tot stilstand dwong en ik wekenlang nauwelijks iets kon ondernemen. Niet sporten, amper werken, nauwelijks de deur uit en mijn dagen grotendeels doorbrengen op de bank. Ik vond het verschrikkelijk en merkte dat het me dit keer ook mentaal veel meer deed dan ik gewend was. Ik heb jarenlang gewoon gedaan wat nodig was en ben steeds weer doorgegaan, maar dit keer lukte dat niet meer zo makkelijk.
Wat ik misschien nog wel het lastigst vind, is dat ik niet goed weet hoe ik daarmee om moet gaan. Die manier van omgaan met tegenslagen heeft me jarenlang geholpen, maar werkt inmiddels niet meer zoals ik zou willen. Soms ben ik gewoon ontzettend klaar met alle ziekenhuisafspraken, de spanning en de onzekerheid. Met voortdurend rekening houden met mijn energie en mijn longen, en met de vraag of mijn lichaam vandaag wel meewerkt. Waar ik aan het begin van het jaar vooral bezig wilde zijn met fitter en sterker worden, is 2026 uiteindelijk voor een groot deel gaan draaien om mijn gezondheid en mijn energie.
Mooie momenten
Ondertussen is het gelukkig niet alleen maar ellende geweest. Ik heb ook ontzettend veel leuke dingen gedaan, mooie momenten meegemaakt en genoten van mijn gezin, mijn werk en natuurlijk het sporten. Juist dat laatste is voor mij dit jaar opnieuw ontzettend belangrijk geweest. Niet alleen omdat ik graag sterker wil worden, maar vooral omdat ik er zoveel plezier uit haal. Na weken waarin ik nauwelijks iets kon, was het heerlijk om weer in de sportschool te staan en langzaam mijn vertrouwde ritme terug te vinden. Het is gewoon zo fijn om mijn lichaam ook als iets positiefs te kunnen zien. Het voelt al zo zwaar en kut als het me tegenwerkt, dus als ik vervolgens bepaalde gewichten kan tillen, word ik daar heel erg blij van. Al moet ik ook leren dat mijn enthousiasme niet altijd betekent dat mijn lichaam overal klaar voor is.
En dat is wel een van de dingen waar ik dit jaar het meest tegenaan ben gelopen. Dat ik in mijn hoofd vaak veel meer wil dan mijn lichaam op dit moment aankan. Ik vind het onwijs lastig om plannen aan te passen, verwachtingen bij te stellen, een stapje terug te doen of te accepteren dat sommige dingen gewoon niet lukken. Ik weet heus wel dat gezondheid niet vanzelfsprekend is, maar dat daadwerkelijk accepteren blijkt toch een heel ander verhaal. Zeker wanneer je zo graag vooruit wilt en steeds opnieuw wordt geconfronteerd met beperkingen waar je zelf weinig invloed op hebt.
Aan het begin van dit jaar had ik een vrij duidelijk beeld van wat ik wilde bereiken. Ik wilde sterker, fitter, energieker en gezonder zijn en aan het einde van het jaar tevreden kunnen terugkijken op alles wat ik had bereikt. Ik had alleen niet verwacht dat ik me in plaats daarvan vooral bezig zou moeten houden met mijn gezondheid en met de vraag hoe ik daar eigenlijk mee om moet gaan.
Nog tien weken
En nu zijn het dus nog tien weken tot 2027. Ik heb voor nu even geen behoefte aan een eindsprint of nieuwe uitdagingen waarmee ik mezelf nog even kan bewijzen. Ik zou vooral graag weer wat rust in mijn hoofd willen voelen en me wat minder bezighouden met alles wat beter moet of anders zou kunnen.
Natuurlijk hoop ik dat de komende weken fijn worden. Dat mijn longen en algehele gezondheid zich een beetje rustig houden, dat ik kan blijven genieten van sporten, de drukste maanden op mijn werk goed doorkom en dat ik met mijn gezin een gezellige periode tegemoet ga. Ik kijk uit naar de feestdagen en naar alle gewone momenten waar ik zo van kan genieten. De jongens zien sporten, lekker met Raymond koffie buiten de deur drinken en hopelijk een beetje goed slapen. Maar ik ben ook voorzichtig geworden met verwachtingen. Ik heb dit jaar vaak genoeg gemerkt dat plannen zomaar weer kunnen veranderen.
Bovendien weet ik nu al dat er op medisch gebied weer het nodige aankomt. Mijn bloedwaarden zijn aan het stijgen en de kans is groot dat ik binnen een paar dagen of weken opnieuw naar het ziekenhuis moet voor noodmedicatie, waarvan ik weet dat ik me er vervolgens weer behoorlijk ziek door ga voelen. Ik zie daar behoorlijk tegenop en vind het vooral vervelend dat ik nu alweer weet dat dit eraan zit te komen. Bovendien weet ik inmiddels dat ik die noodmedicatie structureel nodig ga hebben. Dat betekent dat ik iedere twee à drie maanden rekening moet houden met een paar dagen waarop ik me behoorlijk ziek voel. Een gek idee eigenlijk, dat je zulke dagen straks gewoon in je agenda moet gaan plannen.
2026 zou mijn jaar worden, maar inmiddels zijn we bijna tien maanden verder en heb ik vooral het gevoel dat ik mezelf ergens onderweg ben kwijtgeraakt. Vooral de verbinding tussen mijn hoofd en mijn lichaam. Ik moet ineens rekening houden met een gezondheid die om aanpassingen vraagt, nadenken over mijn energie en accepteren dat ik niet altijd kan doen wat ik zou willen. Iets waar ik me tot een paar jaar geleden eigenlijk nooit mee bezig hoefde te houden. En misschien is dat nog wel het moeilijkste van dit hele jaar geweest. Dat ik niet alleen heb moeten leren omgaan met een lichaam dat niet altijd doet wat ik wil, maar ook met gevoelens die ik jarenlang nauwelijks heb toegelaten.
Leermoment
Als ik één groot leermoment uit 2026 moet halen, is het dat ik veel minder controle heb over mijn leven dan ik altijd dacht, of misschien vooral hoopte. Ik kan nog zoveel plannen hebben, maar dat betekent niet automatisch dat alles ook gaat zoals ik zou willen. Dat vind ik ontzettend moeilijk. Ik ben gewend om ergens voor te werken en daar vervolgens resultaat van te zien, maar met mijn gezondheid werkt dat helaas niet zo. Dat wordt een punt voor 2027. Niet met nóg meer doelen of verwachtingen, maar met het leren omgaan met dingen waar ik geen invloed op heb. Dat blijkt voor mij een stuk moeilijker dan ik ooit had gedacht.
Ik had aan het begin van 2026 zoveel plannen en verwachtingen. Nu zijn het nog tien weken tot 2027 en zou ik vooral heel graag weer een beetje mezelf willen zijn.
