Er zijn van die dingen die zogenaamd bij je persoonlijkheid horen, maar waar je jezelf niet per se in herkent. Mijn sterrenbeeld is Vissen. Volgens horoscopen zouden Vissen gevoelig, intuïtief en creatief zijn, dromerig dobberen, meevoelen met de wereld en een sterke connectie met water hebben. De realiteit? Zwemles was een trauma, boten zijn mijn nachtmerrie en water vertrouw ik gewoon niet. Gelukkig herken ik mezelf wél in het creatieve stukje, in de dromerigheid, het verliezen in mijn eigen wereld en (helaas) soms in de neiging om te vluchten of mee te gaan met anderen. Het stuk over water? Dat klopt voor geen meter. Maar het is ook meteen het meest opvallende contrast met wat er over Vissen wordt geschreven.
Connectie met water
Water en ik… laten we zeggen dat het ingewikkeld is. Met mijn eczeem heb ik nooit echt een fijne relatie met water kunnen opbouwen. Zwembaden, chloor, lang in zee liggen dobberen, mijn huid wordt daar zelden blij van. Dus jarenlang was dat mijn officiële verklaring: het mag niet met mijn huid. Alleen zit er ook een eerlijker stukje onder: ik wil het ook gewoon niet.
Als kind begon dat al bij zwemles. Waar veel kinderen het spannend vinden maar er uiteindelijk wel doorheen gaan, was het bij mij echt drama. Ik schreeuwde moord en brand, zat een uur voor zwemles op het toilet van de buikpijn en heb er nog steeds een beetje nachtmerries van. Het koude zwembad, de geur van chloor, het moment waarop je moest springen of onder water moest, ik vond het verschrikkelijk. Uiteindelijk hebben mijn ouders me even van zwemles gehaald en heb ik met veel pijn en moeite mijn A-diploma gehaald met schoolzwemmen. Anders had ik misschien nu nog geen zwemdiploma gehad, vermoed ik.
Dat gevoel is nooit echt verdwenen. Inmiddels kan ik zwemmen en ga ik soms het water in als het buiten dertig graden is en iedereen verkoeling zoekt. Maar dat is dan meer een praktische actie dan een ontspannende activiteit. Even snel erin via het trappetje om af te koelen en daarna ook weer net zo snel via het trappetje eruit. Je zult mij niet snel een middag zien zwemmen of dobberen. Gelukkig kan dat afkoelen nu wel, met dank aan medicatie die mijn huid iets toleranter maakt. De kinderen waren twee jaar geleden helemaal verbaasd. ‘Mama, ga je echt het water in? Huh?’ Dan weet je dat het echt warm is.
Alert
Water voelt voor mij altijd spannend. Niet eens rationeel, maar meer een soort onderliggende alertheid. Ik vertrouw het gewoon niet. Zelfs nu merk ik dat nog als mijn kinderen bij water spelen. Dan sta ik automatisch op scherp, ook al kunnen ze beiden ontzettend goed zwemmen en hebben ze meer zwemdiploma’s dan ik. Waar zijn ze? Hoe diep is het? Hoe ver lopen ze het water in? Gelukkig hebben zij deze angst totaal niet overgenomen (behalve dat de jongens ook niks met zwemles hadden en Maddox net zo hard schreeuwde als ik vroeger) en springen ze zonder nadenken het zwembad in of rennen lachend de zee in. Dat vind ik eigenlijk alleen maar fijn. Mijn wantrouwen hoeft niet hun wereld te worden. In de zomervakantie mogen ze dan ook vaak gewoon samen zwemmen als we op de camping staan, zonder dat ik daar als paranoïde moeder over ze probeer te waken. Dat ik vaak langsloop om even te checken of het nog oké is, hoeven zij niet te weten.
Extreem zeeziek
Alsof dat nog niet genoeg is, ben ik extreem zeeziek. Niet een beetje misselijk, maar het soort zeeziek waarbij je binnen no-time groen en geel over een railing hangt en jezelf afvraagt waarom je ooit dacht dat een boottocht een goed idee was. Zelfs als we nog aangemeerd liggen en ik het een beetje voel klotsen, klotst mijn maag gezellig mee. Dus dat romantische beeld van een dag op een boot, een beetje dobberen op open water met de zon op je gezicht… dat bestaat in mijn hoofd simpelweg niet. Ik ga zelfs niet in een klein bootje de Westeinderplassen op. Of met een roeiboot de sloot in. Not gonna happen. Oh, en mocht je nog niet weten dat ik niks met vissen heb (behalve om te eten), dan ben je vast nog niet op de hoogte van aquarium-gate.
Intuïtie
Horoscopen blijven het herhalen: water, intuïtie, creativiteit. Vooral dat stukje over intuïtie kom ik bijna wekelijks tegen. ‘Luister naar je gevoel’, staat er dan. ‘Je intuïtie wijst je de weg.’ En elke keer denk ik: dat zou mooi zijn. Want eerlijk gezegd voelt het soms helemaal niet alsof die intuïtie zo luid en duidelijk aanwezig is. Misschien omdat de afgelopen jaren zo rationeel waren. Ziekenhuizen, cijfers, uitslagen, alles draaide om overleven. Dan wordt gevoel al snel iets dat naar de achtergrond schuift. Niet omdat het er niet is, maar omdat het simpelweg niet het kompas is dat op dat moment telt of waar naar geluisterd wordt.
Dromerigheid en verdwalen in mijn eigen wereld herken ik daarentegen wél. Dat heb ik altijd gehad: wegzakken in gedachten, notities maken, ideeën verzamelen, creatieve projecten bedenken. Soms heerlijk, een manier om even afstand te nemen van alles wat van je verwacht wordt. Maar het kan ook tegen me werken, als mijn negativiteit de overhand neemt en ik helemaal vastloop in mijn hoofd. Dan ben ik alleen met mijn donkere gedachten en is er maar weinig wat mij daar nog uit krijgt. Tegelijkertijd merk ik dat die neiging het ook lastig maakt om grenzen te stellen. Te vaak ben ik meegegaan met wat anderen wilden of verwachtten, terwijl ik eigenlijk iets anders nodig had. Vooral de afgelopen jaren werd dat duidelijker dan ooit. Het aanpassingsvermogen dat Vissen kenmerkt, bleek in mijn geval een valkuil: handig om mee te gaan, maar makkelijk om mezelf te vergeten.
Creativiteit
En dan is er het creatieve stukje. Dat herken ik misschien het meest, al ben ik daar de laatste jaren ook een beetje van verwijderd geraakt. Als kind was ik bijna altijd met iets creatiefs bezig: schrijven, tekenen, borduren, kaartjes maken (ik was dol op pergomano en 3d-kaartjes maken), knippen en plakken, kleine magazines in elkaar zetten, collages maken. Gewoon rommelen met papier, pennen, tijdschriften en scharen. Zonder dat het ergens perfect voor hoefde te zijn.
Dat creatieve stuk is uiteindelijk een groot deel van mijn werk geworden: schrijven, ideeën bedenken, dingen maken met woorden en beelden. Fotografie erbij gepakt, een magazine maken van A tot Z. Het is echt een meisjesdroom die uitkomt. Al van kleins af aan zou ik juf worden of bij een tijdschrift gaan werken. Juf worden bleek niks voor mij; bij een magazine werken wél. Alleen voelt dat soms anders dan vroeger. Werk brengt automatisch een lat mee. En ergens onderweg is perfectionisme ook een rol gaan spelen: altijd iets beter, mooier, origineler willen maken. Dat merk ik vooral bij dingen die hobby’s zouden moeten zijn. Fotografie, schrijven zonder doel, rommelen met notitieboekjes, kleuren, misschien een andere creatieve hobby, misschien ooit weer eens borduren? Dingen die vroeger vanzelf gingen. Tegenwoordig is er altijd een stem aanwezig in mijn hoofd die zegt dat het beter moet, mooier, nuttiger. Terwijl creativiteit vroeger juist het tegenovergestelde was. Geen doel, geen plan, geen eindresultaat. Gewoon bezig zijn. Dingen maken omdat het leuk is, niet omdat het perfect moet worden.
Terugvinden
Misschien is dat wel het enige stukje van mijn sterrenbeeld dat ik langzaam weer probeer terug te vinden. Niet de connectie met water, want die gaat er nooit komen, maar dat creatieve stuk dat altijd in mij zat. Gewoon weer een beetje rommelen. Een notitieboekje vol schrijven. Een idee opschrijven zonder dat het meteen een perfect verhaal hoeft te zijn. Een foto maken zonder publicatiedruk. Misschien weer kleuren, borduren. Iets creatiefs waar ik vroeger blij van werd. Schrijven is, ondanks dat het mijn werk is, ook nog een hobby van me. Het is mijn mentale uitlaatklep, moet er gewoon uit en gaat vanzelf. Maar wel als het voor mijn blog is, want dan is het ergens nuttig. Echt alleen voor mezelf schrijven, vind ik dan weer heel erg lastig.
Als ik eerlijk ben, is dat misschien wel de enige voorspelling uit een horoscoop die daadwerkelijk klopt: een Vissen heeft iets nodig om gedachten en ideeën kwijt te kunnen. Alleen hoeft dat bij mij dus niet in het water te gebeuren. Gelukkig maar.
