Vanmorgen deelde ik op Instagram een throwback. Twee foto’s uit het Styleguide-tijdperk. Twee outfitfoto’s die ooit heel normaal voelden om te posten, maar die nu ineens een beetje ongemakkelijk aanvoelen als ik ernaar kijk vanwege mijn onzekere uitstraling. Het was een geweldige tijd. Mijn blog groeide hard, echt hard. Op een gegeven moment plaatste ik drie artikelen per dag en trok ik bijna 100.000 bezoekers per maand. Ik schreef over nieuwe collecties, mijn favorieten, trends die eraan kwamen en reed op mijn scooter door de stad om pr-bureaus te bezoeken. Ik werkte samen met merken waar ik oprecht blij van werd en kreeg daar ook gewoon voor betaald. Het was een periode waarin alles leek te kloppen: bezoekersaantallen die bleven stijgen, samenwerkingen die binnenkwamen en het gevoel dat ik iets had opgebouwd waar mensen graag naar terugkwamen. Maar het had ook een keerzijde en die werd me eigenlijk pas echt duidelijk toen ik vanmorgen nog eens goed naar die foto’s keek. Toen mijn blog groeide, groeide mijn onzekerheid mee.
Outfits
In die tijd liet ik bijna dagelijks foto’s maken van mijn outfits. Dat heb ik jarenlang gedaan. Mensen namen de moeite om met me mee te gaan, om foto’s te maken van hoe ik erbij liep, van mijn schoenen, mijn tas, details van sieraden of een jas. En omdat dat soort artikelen het beste werden gelezen, zorgde ik er ook voor dat er steeds nieuwe outfits waren om te laten zien. Ik vond het oprecht leuk om inspiratie te delen. Veel bezoekers reageerden lief en enthousiast. Tot op de dag van vandaag zijn er mensen die me volgen die er in dat tijdperk al bij waren en dat waardeer ik enorm.
Spotlights
Maar wanneer je zoveel bezoekers hebt en tegelijkertijd je foto’s ook op een forum deelt waar honderden meiden dagelijks actief zijn, zet je jezelf wel heel nadrukkelijk in de spotlights. En die spotlights deden twee dingen tegelijk. Aan de ene kant was het geweldig. ‘Wow, mijn bezoekersaantallen groeien’ en ‘Wow, mensen vinden dit blijkbaar interessant’. Dat gevoel van: mensen kijken, mensen lezen, mensen vinden het leuk wat ik doe en ik hoor er echt bij. Maar er was ook een andere kant. Want als je van jezelf eigenlijk al behoorlijk onzeker bent, is het misschien niet het beste idee om jezelf zo open en zichtbaar neer te zetten. Dan gaat het namelijk al snel niet meer alleen over kleding. Dan gaat het over jou. Over je lichaam, je houding, je gezicht. En voor sommige mensen blijkbaar ook over alles wat daar volgens hen mis mee was.
Ik zie op die foto’s nu een meisje dat dat eigenlijk helemaal niet aankon.
Doelwit
Ik was een makkelijk doelwit. Ik was van mezelf al onzeker en daarnaast ook nog eens behoorlijk zwaar. In het begin had ik ook nog niet echt gevoel voor mode of trends, wat achteraf eigenlijk ook niet zo gek is als je ergens net mee begint. Maar op internet is dat precies het soort combinatie waar mensen graag iets van vinden. Ik kreeg dagelijks nare opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Natuurlijk waren er ook heel veel lieve mensen. Mensen die het juist een verademing vonden dat ook ík outfits deelde, dat niet alles maatje 34 was, dat iemand gewoon liet zien wat ze droeg zonder perfect lichaam. Maar we weten allemaal hoe dat werkt: de pijnlijke woorden blijven hangen.
Issues
Tot op de dag van vandaag check ik mijn benen in de spiegel, omdat ik in die tijd vrijwel dagelijks hoorde dat ze te dik waren. Er was iemand die schreef dat ik X-benen had. De dag erna reageerde diezelfde persoon dat het eigenlijk O-benen waren. Mijn enkels bestonden niet, mijn kuiten waren ‘veel te dik’ en mijn bovenbenen ‘niet om aan te zien’. Dat heeft me getekend en het is nog steeds een groot issue. Als ik in korte broek ga, vraag ik aan Raymond of dat wel kan. Ik heb afgelopen week een short gekocht en vroeg of mijn benen niet te dik waren en of ik dit wel aan kon. Als ik aan het squaten ben in de sportschool bekijk ik hoe mijn benen er uitzien en als ik een lange broek aan heb, bekijk ik steeds in spiegels en reflecties in ramen of ik er wel mee weg kom. Toen ik zo zwaar was, was er maar één oplossing: afvallen.
Afvallen
Ik begon met afvallen en dat blijk ik eigenlijk best goed te kunnen. Alleen het gewicht behouden is een ander verhaal. Ook dat werd natuurlijk weer voer voor commentaar. ‘Je bent weer terug bij af’ en ‘Als je zo doorgaat ben je straks weer niet om aan te zien’. Zinnen die ik nog letterlijk kan terughalen als ik erover nadenk. Dat ik net moeder was geworden en dat een hele struggle vond, was niet belangrijk. Ik lachte het vaak weg op foto’s, breeduit zelfs. Tot iemand schreef dat ik mijn mond maar eens dicht moest houden want ‘waarom lach jij steeds zo irritant?’. Daarna durfde ik op foto’s eigenlijk niet meer echt te lachen. Zelfs afvallen bleek het antwoord niet te zijn. En toch bleef ik doorgaan. Outfitfoto’s maken. Poseren op de Dam, aan de grachten, op straat. In de hoop dat mensen me misschien deze keer wel goed genoeg zouden vinden. Meer kleding kopen, trends volgen die anderen droegen, omdat dat blijkbaar was wat cool was.
Ongemakkelijk
Als ik die oude outfitfoto’s nu terugkijk, voelt het ongemakkelijk. Misschien zelfs pijnlijk. Want ondanks dat ik ook echt wel genoten heb van die periode, denk ik dat het me voor altijd heeft getekend om op die manier online bekritiseerd te worden. De laatste tijd vraag ik me wel eens af hoe mijn zelfbeeld zou zijn geweest als ik nooit was gaan bloggen. Als niemand me ooit op die manier had beoordeeld. Af en toe plaats ik nog wel eens een outfit op Instagram, maar zelfs dan betrap ik mezelf erop dat ik mijn benen check, mijn houding corrigeer, mijn lach controleer. Vaak sta ik zelfs een beetje met mijn hoofd opzij. Ik ben het zo gewend om online te delen, dat ik niet meer zou weten hoe het voelt om het niet te doen. Ik merk zelfs dat ik nu af en toe denk: ‘ik ben nu heel licht, zal het dan nu wel goed genoeg zijn?’ En dat is wel een pijnlijk besef.
Gedaantes
In de afgelopen jaren heb ik heel wat gedaantes gehad. Ik heb 90 kilo gewogen, 60 kilo en zelfs nog een beetje minder. En ergens, ondanks alles wat er veranderd is, zit dat minderwaardigheidsgevoel nog steeds in me. Ik ben enorm afgevallen, maar ik zie nog steeds de benen waar toen zoveel commentaar op kwam. Vooral op momenten dat ik er even niet zo lekker in zit (en eerlijk is eerlijk, die momenten zijn er de laatste maanden best vaak) kan die onzekerheid me ineens weer stevig vastpakken. Als ik die foto’s nu zie, zou ik dat meisje van toen eigenlijk het liefst even willen vastpakken. Gewoon een knuffel geven. En haar vertellen dat ze prima is zoals ze is. Dat ze zichzelf niet zo hoeft te bewijzen.
Op het hoogtepunt had mijn blog bijna 100.000 bezoekers per maand. En als ik daar eerlijk naar kijk, was 95 procent daarvan gewoon aardig. Mensen die leuke reacties achterlieten, enthousiast waren, uitkeken naar nieuwe outfits of simpelweg stilletjes meelezen. Dat ik nu zelfs reacties krijg met ‘OMG, volg ik je al zolang?’ vind ik echt waanzinnig. Maar die andere vijf procent… die heeft me een beetje beschadigd. Dat klinkt misschien hard, maar ik weet eigenlijk niet hoe ik het anders moet zeggen. Het was een soort vleeskeuring die langzaam onder mijn huid is gaan zitten.
Bevestiging
Dit blog komt echt vanuit mijn tenen. En ik weet ook dat er mensen zullen zijn die denken: je was er toch zelf bij? Je had kunnen stoppen. En dat klopt. Dat had ik kunnen doen. Uiteindelijk heb ik mijn reactiesysteem ook dichtgezet, na weer een hatelijke reactie. Want als je hart in je keel zit wanneer je een blog publiceert en je eigenlijk niet eens meer durft te kijken wat mensen zeggen, dan weet je dat er iets moet veranderen. Maar tegelijkertijd had de onzekere versie van mij die reacties ook nodig. De lieve berichten. De mensen die schreven dat ik het goed deed, dat ze het leuk vonden, dat ik er leuk uitzag. Omdat ik die bevestiging op dat moment niet uit mezelf kon halen. Ik had die woorden van buitenaf nodig om te geloven dat het misschien toch wel goed genoeg was. Alleen besefte ik toen nog niet dat één negatieve reactie alles weer kon uitwissen.
Dat meisje op die foto’s dacht dat ze zichzelf steeds opnieuw moest bewijzen. Dat ze leuker, slanker, beter of moderner moest zijn om goed genoeg gevonden te worden om ‘écht mee te mogen doen’. Terwijl ik nu naar haar kijk en alleen maar denk: wat was je eigenlijk dapper dat je daar gewoon stond, terwijl je diep vanbinnen al twijfelde aan alles. Misschien is dat wel het enige wat ik vandaag echt anders zie dan toen. Niet mijn benen want daar ben ik nog steeds onzeker over, niet mijn gewicht want dat blijft ook altijd een pijnlijk punt. Maar het besef dat dat meisje, ondanks alles, gewoon haar best bleef doen en altijd zoekende was. En dat eigenlijk nog steeds doet. Ondanks de onzekerheid en ondanks het feit dat ze nog altijd vaak bevestiging van buitenaf nodig heeft omdat ze het vertrouwen in zichzelf soms even kwijt is.
Be nice.
