Ik heb altijd gezegd dat vriendschappen niet mijn sterkste kant zijn. En dan bedoel ik niet dat ik slecht ben in sociaal doen of in leuke gesprekken hebben want ook ik als introvert kan lachen, kletsen en gezellig zijn. Maar ik ben vaak gewoon… zoekende. Als je me langer volgt, heb je vast wel eens gezien hoe mensen komen en gaan. Daar zijn zelfs hele externe gesprekken over gevoerd op fora, omdat het blijkbaar een ding was in mijn leven. Soms verdwenen ze heel geruisloos, zonder ruzie of drama, gewoon omdat het leven zo loopt. Soms kwam er iets meer dramatiek om de hoek kijken. En ik heb daar vaak over nagedacht. Over waarom het zo gaat, waarom ik soms wél helemaal in iemand kan opgaan en dan opeens merk dat het toch niet helemaal past. Misschien ben ik te snel gehecht. Misschien heb ik te hoge verwachtingen. Misschien ben ik gewoon heel erg onhandig. Misschien past het gewoon niet en is dat oké. En natuurlijk ligt het bij mij onder een vergrootglas, vooral toen mijn blog groter was dan nu. Maar het blijft soms toch wel knagen: waarom lukt het bij anderen wel en bij mij niet helemaal?
All in
Het zit hem denk ik in dat ik iemand in één keer heel belangrijk kan vinden. Als het klikt, dan klikt het echt. Dan kan iemand in korte tijd een plek innemen in mijn leven alsof die persoon er al jaren is. Ik spring erin, all in, met hart en ziel. En ik kan me soms zo erg in iets storten dat ik dagelijks contact zoek, dat ik appjes stuur, bel, plannen maak, tot het me letterlijk naar de keel grijpt. Tot ik vastzit in mijn introverte bubbel, in mijn hoofd, bijna van de aardbodem verdwenen ben. En dan, als de ander het laat afweten, kan het contact zo verwateren dat ik er geen energie meer in wil steken. Dan gaat het gewoon niet meer, ook al wil ik dat het anders was. Maar als het iemand wél lukt om er op een manier voor me te zijn die ik kan verdragen, die me even uit mijn depressieve bui haalt, of die er vanaf de zijlijn voor me is, dan is dat net dat randje dat me ervan weet te overtuigen dat die persoon bij me past. Voor me staan, naast me staan, achter me staan, ook als ik het zelf even niet weet. En soms betekent dat stilzwijgend naast me staan, soms moet iemand me letterlijk even meetrekken naar de andere kant van de lijn. Van all in naar mooi in balans. En dat is vaak wel waar het bij vorige vriendschappen opeens mis is gegaan. Het ging van all in naar even niks, en vervolgens is die balans nooit gevonden.
Samen
Wat ook helpt, merk ik, is als vriendschappen verweven raken met het leven dat ik samen met Raymond heb. Hij een vriendschap met de één, ik met de ander en met zijn vieren een fijn clubje. Het schuift dan net iets makkelijker in elkaar. Als de kinderen dan ook nog eens klikken met elkaar, dan is er een win-win situatie. Er ontstaat vanzelf een soort ritme, zonder dat het geforceerd voelt. Iedereen wil dan gewoon met elkaar afspreken en momenten zijn sneller gevonden als het te combineren is met het gezinsleven. En misschien is dat ook iets wat ik steeds meer begin te begrijpen: levensfases bepalen zoveel. Iedereen heeft een eigen drukke agenda, een eigen hoofd vol dingen die spelen. Het gezinsleven zit nu eenmaal vol met sport, school en werk, en naast fulltime werken is het soms lastig te combineren. Maar als je allebei wil, is er snel ergens een gaatje te vinden, ook al is het maar tien minuten koffie en weer door. Of een berichtje, een kaartje, even inchecken. Soms is dat al genoeg. En soms is dat precies het verschil tussen een vriendschap die verwaterd en eentje die blijft.
Op de achtergrond
Dat besef heb ik pas echt gekregen toen ik merkte dat sommige vriendschappen die op de achtergrond blijven, toch diepte kunnen hebben. Er is bijvoorbeeld een vriendin die ik al jaren sporadisch zie. We spreken elkaar niet vaak, maar ze zit diep in mijn hart. Toen ik bij mijn bruiloft iemand naast me wilde hebben en even in de stress schoot, stond zij daar. De hele dag. Geen twijfel, geen vragen. Alleen zij. Dat soort momenten, daar bouw je een vriendschap mee op. Niet met honderd koffiedates of dagelijkse appjes, maar met aanwezigheid op cruciale momenten. Dat zijn de momenten waarop je voelt: deze persoon blijft, op de momenten dat het ertoe doet. Natuurlijk had ik het leuk gevonden om maandelijks samen koffie te drinken of elkaar even te spreken, maar we wisten vanaf het begin al dat dat er niet in zat. Maar ze is er op de momenten waarop ik haar nodig heb, en dat is alles wat ik wil.
Moeilijke periodes laten ook zien wie echt aanwezig is. Als het even niet lekker gaat in mijn leven, merk ik wie een berichtje stuurt, wie vraagt hoe het gaat, wie even blijft staan. En wie dat niet doet. Het is confronterend, soms een tikje pijnlijk, maar altijd eerlijk. En misschien is dat ook wel de kern: niet elke vriendschap hoeft intens, diep of perfect te zijn om waardevol te zijn. Soms is een rustige plek in je leven, een soort zachte aanwezigheid, al genoeg.
Groter
Ik weet dat ik vriendschappen vaak een beetje groot maak in mijn hoofd. Dat ik meteen diepte en intensiteit verwacht en dat dat soms leidt tot teleurstelling. Misschien ga ik wel all in omdat ik maar weinig vriendinnen heb gehad in het verleden. Misschien voel ik daarom de behoefte om er gelijk all in te gaan als ik wel iemand vind waar het mee klikt. Om dat sterk vast te houden. Ik ben niet opgegroeid met eindeloos praten over gevoelens of alles bespreekbaar maken. Diepgaande vriendschappen heb ik nooit gekend op de scholen waar ik heb gezeten. Daardoor blijven sommige vriendschappen hangen in luchtigheid, gezelligheid, koetjes en kalfjes. En ja, soms voelt dat een beetje oppervlakkig. Maar ik begin te beseffen dat het oké is. Niet elke relatie hoeft zwaar of intens te zijn. Soms is het gewoon goed dat iemand er is, zonder dat alles uitgesproken hoeft te worden of zonder dat we elkaar constant begrijpen. Maar ik heb wel ontdekt dat vriendschappen die wel dat volgende ‘level’ behalen, de afgelopen jaren zijn gebleven.
Attent zijn, dat vind ik belangrijk. Iets onthouden, een berichtje sturen, laten merken dat iemand in je gedachten zit. Dat zit in mij en dat vind ik fijn in anderen. Soms irriteer ik me eraan als het niet terugkomt. Maar misschien is dat ook iets wat ik aan het leren ben: dat vriendschappen niet altijd dezelfde vorm hoeven te hebben. Dat je voor verschillende dingen verschillende mensen hebt. Dat de ene voor een goed gesprek is, de ander voor een wandeling, weer een ander voor afleiding of luchtigheid. Niet iedereen hoeft alles te zijn. Maar ik heb toch ook wel mijn grenzen. Als echt alles van één kant komt, kan ik er ook wel snel weer klaar mee zijn. En dat vind ik soms lastig, dat ik daar veel waarde aan hecht. Want als ik dan zelf van de aardbodem ben verdwenen omdat ik mijn handen vol heb aan mezelf boven water houden, ben ik ook niet die attente persoonlijkheid die even incheckt bij de ander. En dat voelt dan ook wel weer lullig.
Verwachtingen
Misschien heb ik vroeger te veel van vriendschappen verwacht: dat ze diep moesten zijn om belangrijk te zijn, intens om waardevol te zijn. En moest ik ook van mezelf heel veel geven om waardevol gevonden te worden. Terwijl sommige mensen juist een rustige plek in je leven innemen, soms een tijd meelopen omdat het op dat moment past, soms verdwijnen omdat levens veranderen en soms weer terugkomen omdat er iets blijft wat je niet loslaat en wat je ontiegelijk mist.
Ik blijf zoeken, zoals altijd. Grenzen stellen, maar ook openstellen. Dieper durven gaan, laten zien wie ik ben. Niet alles hoeft perfect, niet elke vriendschap hoeft groots. Soms is het genoeg dat iemand er gewoon is, op de momenten die ertoe doen. Het is een les die ik langzaam leer: accepteren dat mensen komen en gaan, dat vriendschappen veranderen, dat sommige van die stille, zachte banden uiteindelijk het meest waardevol blijken en dat vriendschappen waarvan je heel veel had verwacht, opeens niks waard bleken op momenten dat je ze het hardst nodig had. En dat ik zelf helemaal oké ben zoals ik ben, ook als ik even geen app’je of kaartje stuur.
Ik kan geven, luisteren, aandacht hebben en er zijn wanneer het nodig is. Het voelt soms alsof het niet lukt, omdat ik zo hecht aan die connectie en altijd zoek naar de juiste vorm van vriendschap. Maar dat betekent niet dat ik het verkeerd doe. Het betekent dat ik eerlijk ben over wat ik nodig heb, dat ik voel wat een vriendschap voor mij betekent en dat ik durf te zoeken naar mensen en momenten die daarbij passen. Soms een beetje onhandig, maar vaak wel met goede intenties. Misschien is dat juist het punt: dat vriendschap niet altijd eenvoudig is, maar dat het juist daarom zo waardevol kan zijn.
