Maandag had ik een gesprek met de eigenaar van de sportschool waar ik inmiddels alweer ruim 10 jaar train. Afgelopen jaar is hij voor mij een beetje meer geworden dan alleen degene die gedag zegt als je binnenkomt. Hij kijkt (zichtbaar en onzichtbaar) mee, stelt vragen, checkt soms even hoe het gaat en geeft advies waar ik misschien niet altijd op zit te wachten, maar waarvan ik ergens ook wel weet dat het niet zomaar wordt gezegd. Niet vanuit oordeel, maar vanuit betrokkenheid. En dat maakt dat ik hem inmiddels toch een beetje als coach ben gaan zien. Iemand die verder kijkt dan alleen hoeveel gewicht er op een stang ligt.
Adverteren
Tijdens dat gesprek kwam het onderwerp adverteren ter sprake. Iets waar ik wel vaker half voor de grap over begin. Of hij niet eens een advertentie in ons magazine wil plaatsen. Maar dit keer bleven we er iets langer bij hangen en toen bleek eigenlijk al snel dat dat helemaal niet zo nodig is. De sportschool loopt namelijk gewoon goed. Sterker nog, ze hebben eigenlijk niet eens echt nieuwe leden nodig. ‘Tijd voor een tweede filiaal dan,’ grapte ik nog. Zo werkt dat toch meestal? Als iets goed gaat, ga je uitbreiden. Groter, meer, verder. Maar daar moest hij weinig van hebben.
Waarom wel?
Hij vertelde dat hij in de beginperiode van de sportschool ooit bijna had getekend voor meerdere vestigingen door Nederland. Alles lag klaar en het enige wat nog moest gebeuren was zijn handtekening zetten. Maar dat deed hij uiteindelijk niet. Omdat hij zich ergens realiseerde dat hij eigenlijk helemaal niet wist waarom hij dat zou doen. Hij vond het wel prima zo. Toen ik vroeg waarom hij niet voor die deal is gegaan, was zijn antwoord simpel: ‘Waarom wel?’ Inmiddels bestaat deze sportschool alweer een jaar of 25. Het loopt goed, de mensen zijn tevreden, het personeel is al jaren stabiel. Iedereen happy. ‘Waarom zou je dat meteen weer groter willen maken? Waarom zou je niet gewoon accepteren dat iets goed is zoals het is?’
Die gedachte blijft al dagen hangen. Misschien ook omdat we zo gewend zijn geraakt aan het idee dat er altijd een volgende stap moet zijn. Dat succes automatisch betekent dat er weer iets bovenop moet. Meer klanten, een grotere zaak, nieuwe plannen, nieuwe doelen. Alsof stil blijven staan meteen achteruitgaan is. Terwijl hij het juist heel anders bekijkt. De focus op één plek, één sportschool en dat zo goed mogelijk neerzetten. Niet tien dingen half, maar één ding goed. En daar vervolgens ook gewoon van genieten.
Hij vertelde dat hij er nu zelfs al over nadenkt om het over een tijdje wat rustiger aan te doen. Niet omdat het niet goed gaat, maar juist omdat het wél goed gaat. Meer tijd voor zichzelf, voor zijn gezin, wat tuinieren, hobby’s, dingen doen waar je normaal nooit aan toekomt als je altijd bezig bent met het volgende plan. Geen grote uitbreidingen, geen nieuwe ambities die weer iets moeten bewijzen. Gewoon een stabiele basis en het leven een beetje laten gebeuren. Ik moest daar ergens om lachen, omdat dat ook precies de reden is waarom die sportschool voor mij zo’n fijne plek is geworden.
Leef bewust
Zijn motto daar is namelijk: leef bewust. En dat klinkt misschien als iets wat je tegenwoordig overal hoort, maar daar krijgt het ook echt vorm. Niks draait er om keihard sporten of jezelf kapot trainen. De basis ligt ergens anders. Slapen, mentale gezondheid, voeding, dagelijkse beweging zoals wandelen. Pas daarna komt er een trainingsschema. Er is een koffietafel waar mensen altijd blijven hangen voor een praatje, er staat een fruitmand, er liggen magazines (ja, ook die van ons!), er is goede koffie en met feestdagen staat de tafel vol met lekkers. Ja, ook calorierijke producten. Dat voelt ergens als een verademing in een wereld waarin sport vaak nog steeds wordt verkocht als: een hulpmiddel om af te vallen. En als: harder trainen, zwaarder trainen, beter trainen. Al botst dat soms ook een beetje. Want er zijn genoeg momenten waarop ik gewoon wil doorgaan. Nog een set, nog wat zwaarder, nog even door. En dat hij dan letterlijk naar me toe komt lopen om me van een apparaat af te trekken. Tot hier en niet verder. Omdat hij ziet dat het niet goed gaat. Omdat hij weet dat ik te weinig eet voor de hoeveelheid die ik train. En ergens frustreert dat natuurlijk. Dan denk je: laat me gewoon met rust. Maar tegelijkertijd is dat dus precies wat het ook een veilige plek maakt.
Het is een sportschool waar mensen elkaar kennen, waar er wordt opgelet en waar het niet alleen gaat over prestaties. Waar aandacht, plezier en een beetje nuchterheid belangrijker zijn dan records of perfecte lichamen. Waar iemand je soms even terugfluit als het nodig is. Niet omdat je niet genoeg doet, maar omdat je misschien juist iets te hard probeert. Er staan vrouwen in shorts en sportbh’s, gespierde mannen die hun armen trainen alsof het niks is, iemands opa die met hoge sokken en All Stars op de loopband loopt, oudere vrouwen die met hun sportclubje een HIIT-training volgen. Iemand die aan het revalideren is en iemand die wel wil afvallen en met een sportschema in de hand op zoek is naar de juiste apparaten. Jong en oud, fit en niet fit, cardio en kracht. Alles en iedereen.
Succes
Maar eigenlijk ging ons gesprek maandag dus helemaal niet alleen over sport. Nadat we even gebabbeld hadden over hoe het eten ging, hoe het sporten ging en hoe mijn schema er de komende weken weer uit gaat zien, ging het over een manier van kijken naar het leven. Over het idee dat dingen niet altijd groter of beter hoeven te worden om waardevol te zijn. Dat er ook zoiets bestaat als: dit werkt, dit is goed, laten we dat gewoon zo houden. Dat succes niet altijd betekent dat je moet doorgroeien, maar soms ook dat je gewoon mag blijven waar je bent.
Op een gegeven moment herhaalde hij weer wat hij al maanden roept: ‘Relax Shir, je hoeft nergens naartoe. Gisteren is geweest, morgen heb je ook niet in de hand en het enige waar je iets mee kunt, is nu. En het enige wat je hoeft te doen, is nu de juiste keuze maken. Niet voor volgende maand. Niet voor over vijf jaar. Gewoon voor vandaag.’ Dus daar denk ik aan, elke dag en elk moment. Wat zou de gezonde, mentaal stabiele en blije Shir op dít moment voor keuze maken? En zo kom ik elke dag weer een stukje dichter bij mezelf, de persoon die ik twee jaar geleden keihard uit het oog ben verloren.
Veilig
Misschien is dat ook precies waarom ik daar graag kom. Omdat het een plek is waar het niet alleen gaat over hoe ver je jezelf kunt pushen, maar ook over wanneer je misschien even moet stoppen. Waar niet alles draait om vooruit, maar soms ook om gewoon even blijven staan en kijken waar je eigenlijk al bent. Bewust leven, zorgen voor jezelf en vooral veilig zijn. En misschien is dat soms wel moeilijker dan altijd maar doorgaan, omdat we zo gewend zijn geraakt aan het idee dat er altijd iets moet groeien. Nog een visionboard, nog een bucketlist, nog een doel, nog een mijlpaal, nog zwaardere gewichten. Terwijl er ook momenten zijn waarop genoeg gewoon genoeg is.
