Tijd om mijn fotodagboek met je te delen. Het was me het weekje wel weer…
Maandag
De deadlineweek is gestart dus er staat ons een drukke week te wachten. Het is altijd mijn favoriete week omdat ik ervan geniet dat alles samenkomt. En ik hou van hard werken en drukke dagen. Maar mijn energie is echt om te janken en ik ben heel erg vermoeid, dus ik moet alles per dag gaan bekijken. Ik start de week met koffie buiten de deur en rij dan naar kantoor.
Maandag is een hele drukke dag met afspraken. Ik begin met afspraak 1.
Vervolgens rij ik naar afspraak 2.
Mijn volgende afspraak is in Aalsmeer en ik rij langs ons huis. Ik vergeet al gauw te eten, dus ik maak een tussenstop voor deze bak kwark.
Tijd voor afspraak 3.
Even tien minuten op de bank voordat ik Maddox ga halen.
Mijn collega vraagt of alles gelukt is. Ik stuur hem deze foto, haha. Zijn reactie: ‘ik fix het hier, jij focust je nu op jezelf en op thuis.’ Het is soms echt klote om maar met zijn tweetjes te zijn, maar we zijn heel hecht samen en dat is heel erg fijn.
Ik weet niet hoe ik het doe, maar tussendoor fix ik dit. Op maandag is het altijd rommelig: Skyler traint van 17.15 uur tot 19.00 uur, Maddox van 17.30 uur tot 18.30 uur, ik sport ook als Maddox traint en Raymond gaat om 20.00 uur sporten. Zo kunnen we allemaal toch even eten. We schuiven het per persoon de oven in.
Sporten!
Maddox is ook weer helemaal blij op het veld.
’s Avonds ga ik een rondje wandelen.
Dinsdag
Dinsdag is mijn lange werkdag en daarna moeten we door naar het voetbalveld. Ik zorg dat ik alles bij me heb.
Ik voel me de laatste tijd het meest comfortabel in lekker wijde jeans en broeken, inclusief oversized shirt of trui. Maar soms wil ik ietsje meer mijn best doen. Dat wordt dit vandaag.
Hard aan het werk de hele dag.
Ik haal Maddox van de BSO en daarna rijden we snel naar het voetbalveld. Hij keeperstraining, ik even hellinglopen in de sportschool.
Altijd nog even vijf minuten kijken.
Thuis flans ik weer mijn favoriete pokébowl in elkaar.
Maddox’ vriendje wil dolgraag eens naar Flemming en wij hebben kaartjes voor het Bostheater. Skyler hoeft niet per se (hij heeft Flemming al vaker gezien en geeft inmiddels meer de voorkeur aan andere artiesten, we gaan eerdaags weer naar Snelle samen), dus we verrassen Maddox’ vriendje met een kaartje. Ik ga aan de knutsel. Ja, ik. Lol.
Nou, het resultaat mag er best zijn. We gaan langs om het af te geven!
Woensdag
Ik begin woensdag in het ziekenhuis. Ik ben weer bloednerveus, maar de bloedwaardes zijn nog steeds stabiel. Elke keer denk ik weer dat het omhoog is geschoten. Die onzekerheid is zo killing. Ik twijfel steeds aan alles, voel het niet meer in mijn lichaam en dat hangt wel als een donkere wolk boven mijn hoofd de hele week.
Daarna zit ik klaar om kaartjes voor Anouk te kopen via de presale. Ik heb er veel stress van, maar uiteindelijk lukt het. Zo dankbaar! Het is een presale via Mastercard en omdat ik zoveel stress heb, klik ik gewoon de beste kaarten vooraan aan. Het is Raymonds creditcard en opeens hoor ik van hem: ‘klopt het dat het ruim 800 euro is?!’ Ehm, haha. Oeps. Maar ach, we gaan twee keer naar Anouk!
De rest van de dag ben ik thuis aan het werk.
Kleine break.
Ik ga weer sporten.
En Maddox staat weer heerlijk op het voetbalveld.
Donderdag
Voordat ik naar kantoor rij, haal ik even koffie voor mezelf.
Aan de bak.
Mijn collega voelt de bui al hangen en neemt koffie voor me mee, haha. Dat gaat er wel in.
Maddox ophalen van school. Hij heeft nu ook een baggy jeans en ik vind het hem zo leuk staan.
Ik ga langs de sportschool. Even niet om te sporten, maar om een paar minuten te babbelen met mijn coach.
’s Avonds gaan we wandelen.
Samen <3
Vrijdag
Maddox loopt ’s ochtends altijd met zijn beste vriend naar school. Dit is echter de laatste keer, want ze gaan verhuizen. Gelukkig wel in de wijk nog, maar samen lopen zit er niet meer in.
Ik ga naar kantoor. Deadlinedag!
Koffiebreak met mijn collega. Kleine ogen, donkere kringen, maar we zijn er bijna. Denken we. We zeggen: ‘voor 13.00 uur gaan we naar de drukker.’
Dat loopt anders. Veel correcties, nog wat wisselingen en om 16.00 uur wil iemand nog een advertentie plaatsen. Nou, nu we er toch zijn…
Maddox is met zijn beste vriendje mee naar huis. Zo fijn dit vangnet. Zodra ik aangeef dat ik deadline heb, staan zij al paraat om Maddox op te vangen. Heel dankbaar voor.
Ik loop wat rondjes door het gebouw van frustratie. Ik werk liever keihard dan dat ik moet wachten op anderen.
Maar uiteindelijk lukt het en zijn we net voor half 5 naar de drukker. Fijn al die groene vinkjes. En leuk detail: normaal hebben we 52 pagina’s; deze editie 60. Dus dat was even aanpoten.
Welverdiend.
Op de bank. Ik doe niks meer vandaag. Krijg er niet eens meer een rondje wandelen uit.
Zaterdag
‘Fris en fruitig’ staan we zaterdagochtend weer op. Tijd voor voetbal. Maddox moet vlak bij mijn favoriete koffiezaak voetballen. Daar kunnen we iets mee.
Tijd voor zijn wedstrijd!
Daarna rijden we door naar Bussum, want Skyler moet basketballen. Sportkantinelife = patatje eten, haha.
Het wordt een super saaie wedstrijd en uiteindelijk winnen ze met 152-14. Wel heel sneu voor de andere partij.
Daarna rijden we door naar Amstelveen, want Skyler mag zijn debuut maken in de eerste divisie. OMG, ik ben zó trots. Hij heeft er zo hard voor gewerkt. Kijk dat snoetje.
Dit moment moest ik toch even vastleggen als fangirl. Raymond in gesprek met Dominique, de man van Anouk. De basketbalwereld is klein. Hij moest eens weten, lol.
Snel te eten fixen in de volgende kantine.
Daar gaat hij; zijn debuut! <3
Klokje rond en we zijn weer thuis. Ik kan geen boe of bah meer zeggen, dus ik ga lekker mijn bed in.
Zondag
Ik begin zondag in de sportschool. Ik denk dat ik een kleine schouderblessure te pakken hebben, dus even rustig aan doen.
’s Middags is het dan tijd voor Flemming in het Bostheater.
Als ik naar een concert ga is het met Skyler, of met Skyler en Maddox samen. Nooit echt alleen met Maddox. Nu dus wel!
Pizza eten tijdens het wachten.
Daar is hij dan! Ik vind het behoorlijk intens met al die kinderen, chaos en onze eigen kids. Ik ben ook een beetje Flemming-moe, merk ik. Te veel live gezien, haha. Luxeprobleem. Ik ben ook eigenlijk te moe om er uberhaupt van te genieten. Maar Maddox horen meezingen maakte alles goed.
Als hij dan ook nog even contact maakt, is dat natuurlijk altijd een ervaring voor de kinderen.
Even bijkomen na afloop, lol.
Al met al was het niet per se een uitrustweekend. Ik moet echt meer die balans zien te vinden, maar het lukt me maar niet. Aankomende week ga ik in ieder geval even langs de huisarts, om het slaapprobleem hopelijk een beetje aan te pakken en voor een babbeltje. Zelfs mijn face-id herkent me al dagen niet meer. Dan is het wel heel erg.
Tot volgende week X
