Het is al weken aanpoten allemaal, met een drukke baan, een boek dat naar de drukker moet, slechte nachten én een belabberde gezondheid. Ik roep weleens: ‘het gaat mijn longen en het ziekenhuis niet lukken om me onderuit te krijgen!’ Maar het is toch gelukt.
Vorige week moest ik bloedprikken na medicatiegebruik en de alarmbellen gingen af. In plaats van een waarde tussen de 0 en 0.5 met een absolute max van 3.0, kreeg ik opeens een uitslag van 8.97. Iets dat ze nog niet eerder hadden meegemaakt op deze medicatie. Dinsdag werd ik gebeld en moest ik naar het ziekenhuis voor noodmedicatie. De bijwerking? ‘We verwachten niet zoveel bij je, misschien een beetje hoofdpijn. Je hebt immers nooit bijwerkingen op injecties die we je geven.’
Resultaat: binnen een uur hartstikke ziek. Ik werd bleker dan een wit laken, grijze lippen, had hoge koorts en kon amper nog wat doen. We zaten in deadlineweek en ik haat het om mijn collega alleen te laten in zo’n belangrijke week, maar ik kon niet anders dan me naar huis laten sturen en mijn bed in te kruipen. Dat ik zelfs de spoedlijn heb gebeld, terwijl ik werkelijk nooit aan de bel trek, deed de alarmbellen nog meer rinkelen. Ik heb uren geslapen, mezelf volgestopt met paracetamol en helemaal verrot in bed gelegen met ook nog eens een schuldgevoel qua werk.
Woensdag heb ik op karakter het hoognodige gedaan; donderdag heb ik weer wat uurtjes op kantoor gewerkt. Mijn lichaam heeft een gigantische klap gehad en dat is te voelen. De waardes waren in een keer 8.97, maar nu ook in een keer weer 0. Dat voel ik. Alsof een vrachtwagen met 200 kilometer per uur over me heen is gereden, moest remmen en met 200 kilometer per uur weer terug moest. Daar gaat mijn sportschema weer.
Hoe dit verder gaat, hoor ik later. Gelukkig is de deadline gehaald en is het boek naar de drukker. De hele week en het weekend heb ik me belabberd gevoeld. Ik kamp nog steeds met een flinke vermoeidheid, knallende hoofdpijn, een lijf dat voelt alsof het aangereden is en een maag dat van slag is. Hopelijk wordt dat de komende dagen een beetje beter, want hier word ik echt heel naar van.
Voor nu laat ik je de foto’s zien die ik gemaakt heb van onze dagen. Het was ook nog eens herfstvakantie, dus het was even zoeken allemaal.
Maandag
Het is herfstvakantie! Ik breng Skyler naar zijn basketbalkamp.
Thuis ben ik aan het werk.
Maddox vermaakt zich met zijn auto’s.
Als ik Skyler ga ophalen, zit hij aan de kant. Hij is flink door zijn enkel gegaan en kan amper nog lopen.
Hij heeft ’s middags een afspraak bij de fysio en we laten gelijk alles bekijken. Het lijkt allemaal mee te vallen. Hij heeft er de hele week nog last van, maar gelukkig geen heftige pijn of iets gebroken ofzo.
Aan het eind van de dag gaat Maddox trainen en ik sporten.
Nog even een paar bladzijdes lezen tijdens het wachten.
Rondje wandelen met Raymond. Altijd weer verrassend dit huis, haha.
Expeditie!
Dinsdag
Maddox gaat een dagje naar de BSO.
Skyler wil ondanks zijn zere enkel toch een ochtendje basketballen.
Door naar kantoor. Het is deadlineweek, dus flink aanpoten.
Ik word gebeld door het ziekenhuis dat ik noodmedicatie moet halen omdat mijn bloedwaardes niet goed zijn.
De bijwerkingen moeten meevallen. Maar dat doet het niet. Een uur na deze foto word ik heel ziek en lig ik de rest van de dag in bed.
Woensdag
De enige foto die ik maak: we kijken Special Forces.
Donderdag
Op karakter ben ik ’s middags een paar uurtjes op kantoor.
Om 16.00 uur heb ik samen met mijn collega een interview. Ik maak hier ook even de foto’s.
Mijn collega is jarig, dus ik koop wat cadeautjes voor hem.
Mijn moeder heeft heerlijk eten voor ons gemaakt: nasi en spaghetti. Heel erg welkom deze week.
Ik kijk Suzan en Freek bij Jinek. Heel mooi interview!
Vrijdag
Raymond werkt thuis zodat ik naar kantoor kan. Ik voel me vreselijk, maar we gaan naar de drukker.
Raymond en Skyler zijn even naar de fysio. Skyler heeft veel last van zijn kuiten, dus moet regelmatig even heen.
Cadeautje van mijn collega, haha.
Feit dat we een goed team zijn; we hebben dezelfde humor en kopen dezelfde soort kaart voor elkaar.
We moeten even een foto maken bij Gusto en mijn collega wil dat ik goed eet. 1+1=2.
Dit broodje van Gusto is mijn favoriet, met buffelmozzarella en prosciutto ham.
Laatste loodjes.
Done! Magazine naar de drukker, en ik ontvang bericht dat het boek ook naar de drukker is. Halleluja.
Ik bestel weer eens boodschappen want het idee dat ik naar de supermarkt moet deze week, vind ik om te huilen, haha. Zo weinig energie en zoveel hoofdpijn.
Zaterdag
We slapen wat uit en daarna hebben we een vriendje van Maddox over de vloer.
Klein rondje dorp voor wat boodschappen.
Kibbeling als lunch.
We moeten heel even naar de Gamma voor een plank.
Even een koffietje!
We halen gelijk Skylers verjaardagscadeau. Hij wil dit pak graag hebben, dus dat nemen we mee. Volgende week vieren we alweer zijn 12e verjaardag!
Ik neem dit joggingpak voor mezelf mee. Want als je niet lekker bent, is een nieuw chillpak gewoon de bom.
Zondag
We halen nog een paar dingen bij de AH. Voor de rest zijn we de hele dag thuis. Ik geef er niet snel aan toe, maar nu kon ik niet anders dan heel stil op een stoel zitten, af en toe een beetje lezen en mezelf even heel zielig vinden.
Tot volgende week X
