Zo, 2025 zit erop. En ik kan wel zeggen dat dat niet zonder slag of stoot ging. De jaren 2024 en 2025 behoren zeker niet tot mijn favorieten en ik ben ook absoluut niet de beste versie van mezelf geweest. Maar wat is eigenlijk de beste versie van mezelf? Ik hoop dat ik dat in 2026 iets meer kan gaan ontdekken.
Aan goede voornemens doe ik absoluut niet, behalve dat ik goed naar mezelf blijf luisteren, mijn mentale en fysieke gezondheid in de gaten hou, af en toe toch even op de rem trap en stilsta bij de dingen die mooi en goed zijn zoals ze zijn. Mijn gezin, mijn man, mijn werk, mijn vrienden. En daarnaast rustig genieten van de alledaagse dingen. Een koffie to go kunnen halen, lekker rondsnuffelen in de boekwinkel, rommelen met mijn notitieboeken en andere stationery waar anderen helemaal niks mee hebben, lezen, sporten, wandelen en natuurlijk de optredens van Anouk blijven bezoeken, zelfs als ik ervoor naar het noorden of het zuiden moet. Ik heb geen grote doelen voor 2026. Ik ga geen boek schrijven, ik ga geen extra opdrachten aannemen, ik ga niet studeren. Ik wil alleen wat meer met mijn camera spelen, maar dat schaar ik onder hobby’s. Ik word onrustig van geen plannen hebben, maar daar moet ik even doorheen. Ik heb de afgelopen jaren allemaal sideprojecten gehad, van boeken schrijven tot studies volgen. Tijd om echt even ‘alleen’ de focus te hebben op mijn gezin, mijn werk en vooral op mezelf.
Nou, dat was een lange intro. Ik wilde alleen schrijven over mijn leermomenten van 2025, haha. Ik ga ze met je delen.
Hulp vragen is absoluut geen zwakte en ook ik mag dat doen.
Of het nu gaat om hulp vragen thuis aan Raymond, aan een moeder van een klasgenoot van de jongens, in de sportschool of tijdens het schrijven van mijn boek. Het afgelopen jaar stond in het teken van hulp vragen en jeetje, wat vind ik dat lastig. Ik voel me altijd bezwaard, denk altijd dat ik het zelf moet fixen en doe het ook het liefst allemaal alleen. Maar ik redde het niet meer. Thuis niet, in de sportschool niet, tijdens het schrijven van het boek niet en soms mijn werk in combinatie met de jongens ook niet. Meer dan eens heb ik aan de bel getrokken en ik begin er steeds beter in te worden. Nog steeds app ik ‘ik durf het bijna niet te vragen, maar…’, maar het schuldgevoel wordt steeds iets minder. Dat neem ik zeker mee.
Gevoelens uitspreken is belangrijk: praten, praten, praten
Het zal je niet ontgaan zijn dat Anke de afgelopen jaren een goede vriendin van me was, dat we elkaar de laatste twee jaar niet zagen en dat ze nu weer in beeld is omdat we de band aan het herstellen zijn. We hebben inderdaad ruzie gehad en als je beste vriendin wegvalt, is dat echt niet leuk. Helemaal als je je op dat moment niet goed voelt en je haar eigenlijk ontiegelijk mist. Tegelijkertijd kampte zij met hetzelfde. Ik riep al weken tegen Raymond dat ik haar graag weer wilde zien, maar dat ik niet zo goed wist hoe ze dat zou opnemen. Maar opeens was daar een berichtje van haar, dat ze graag eens koffie wilde drinken om te praten. En dat was zo ontzettend fijn. We hebben veel gepraat en inmiddels is ze weer in mijn leven. Daar ben ik heel dankbaar voor. Maar het afgelopen jaar stond ook in het teken van meer praten met anderen. Thuis met Raymond, op mijn werk, in de sportschool, met de kinderen, met andere vriendinnen. Als ik iets heb geleerd: ik vind praten enorm lastig en ik heb nooit zoveel zin om over gevoelens te praten. Ik ga liever wandelen met Anouk op of even flink sporten. Maar daar schiet je soms niet zo heel veel mee op. Gevoelens uitspreken – of dat nu gaat om opgekropte emoties, irritaties of juist geluksgevoelens – is juist heel belangrijk. Ik had er bijna 39 jaar voor nodig, maar denk dat ik het afgelopen jaar heel erg goed heb gedaan. En ik moet dan ook accepteren dat als ik iets uitspreek en er even niks mee wordt gedaan, dat ik daardoor niet blokkeer en het evengoed blijf doen. Maar al doende leert men.
Ik mag trots zijn op mezelf
Zo, deze komt van ver. Ik roep niet van de daken dat ik trots ben. Ik vind mijn artikelen voor AmstelveenZ nooit goed genoeg, ik kan absoluut nog niet trots zijn op het kinderboek want veel had beter gekund. Ik vind het lastig om trots te zijn op mezelf als ik bepaalde dingen heb gedaan of bereikt. Ik werk me uit de naad en ga maar door en door en door. Nooit is het goed genoeg. Ik ben echt zo perfectionistisch, dat het me ontiegelijk in de weg zit. Vorig jaar probeerde ik er iets meer bij stil te staan, dat het ook gewoon goed genoeg kan zijn. Zoals mijn collega vaak roept: ‘ik wil zo graag een tweede Shirley erbij’ en zoals klanten vaak zeggen: ‘dit heb je verdomd goed gedaan.’ Het is tijd om dat meer te gaan geloven. Ik probeerde het vorig jaar al te doen, maar in 2026 mag ik daar wel wat meer bij stilstaan. Misschien wekelijks eens mijn wins noteren in een van die 837262 notitieboeken waar ik mee wil rommelen?
Nou, 2026. Wees een beetje lief voor me. Of eigenlijk: Shirley, wees een beetje lief voor jezelf.
