Er zijn van die dingen in huis waar je eigenlijk nooit echt over nadenkt. Niet omdat ze niet belangrijk zijn, maar gewoon omdat ze geregeld lijken te worden zonder dat je er aandacht aan hoeft te besteden, alsof ze zichzelf doen. Bij ons thuis komt dat in de vorm van Raymond. Hij regelt de vuilnis, hij houdt de administratie bij, zorgt dat verzekeringen op tijd betaald zijn en dat alles rondom de auto klopt, van onderhoud tot kleine reparaties. Het is een soort vanzelfsprekendheid die ik nooit echt heb onderzocht, omdat het gewoon werkt, en het voelt alsof het altijd zo zal blijven. Ik hoor alleen af en toe: ‘Stuur hem even een bericht want je auto moet weer een beurt.’ Oké dan, dat kan ik.
Klassieke rolverdeling
Zelf heb ik andere dingen die automatisch op mijn lijstje terechtkomen. De kapper voor de jongens, doktersafspraken, schooldingen, praktische regelzaken die je als moeder toch net iets vaker op je bordje krijgt. Altijd in overleg natuurlijk, maar toch voel ik vaak de verantwoordelijkheid. Koken doe ik meestal ook, simpelweg omdat ik eerder thuis ben dan Raymond. Dat voelt logisch. Schoonmaken doen we samen en de was neemt hij steeds vaker op zich, dus dat voelt als een redelijk gebalanceerde verdeling. Maar eerlijk gezegd blijft het in de kern toch wel een vrij klassieke rolverdeling. Het stoort me niet, het is gewoon zoals het gaat. Tot je geconfronteerd wordt met iets dat normaal gesproken niet op jouw bordje ligt en je plotseling merkt hoeveel werk er werkelijk achter schijnbaar vanzelfsprekende dingen schuilgaat.
Drie keer schade
Afgelopen jaar werd die vanzelfsprekendheid flink op de proef gesteld, want ik had drie keer schade. Drie keer! De eerste keer was door een kind dat met zijn fiets tegen mijn auto reed terwijl ik netjes bij school geparkeerd stond. Iets waar ik totaal geen schuld aan had, maar dat me meteen in een wirwar van papierwerk, telefoontjes en afspraken duwde. De tweede keer crosste een ander kind ineens uit een steegje, schoot de stoep af omdat hij niet meer kon remmen en stond ik opnieuw verbijsterd naar mijn auto te kijken, alweer geconfronteerd met de realiteit van schade en regelwerk. En nee, wederom niet mijn schuld. En toen ik de auto net gerepareerd terug had, lag er op een zaterdagochtend een briefje tussen de ruitenwissers: ‘Sorry, met fileparkeren heb ik de auto een beetje aangeraakt, hierbij mijn nummer om het qua verzekering op te lossen.’ Niet weer, dacht ik. Heel aardig hoor zo’n briefje en natuurlijk gewoon domme pech dat het drie keer gebeurt, maar ik was er wel even goed klaar mee. Ja, het wordt allemaal netjes via de verzekering afgehandeld, maar voor mij betekent het niets anders dan uren rompslomp, papierwerk, afspraken maken, de auto naar de garage brengen, vervangend vervoer regelen en alle agenda’s bijhouden om het overzicht niet te verliezen. Mijn al gestreste brein kon dit er echt niet bij hebben. Echt, ik had er gewoon geen zin in.
Raymond regelt het wel
Mijn eerste instinctieve reactie was dan ook: laat maar, Raymond regelt dit wel, zoals hij dat altijd doet. En toch, toen ik merkte dat ik er toch actiever bij betrokken moest zijn dan ik had gedacht, brak er een klein paniekmoment aan waarin ik mezelf betrapte op de gedachte: waarom weet ik hier eigenlijk zo weinig van? Want eerlijk is eerlijk, mijn kennis van auto’s stopt bij het idee dat hij het moet doen. Mijn droomauto is al jaren de Mini Countryman, maar in het echte leven bemoei ik me er nauwelijks mee en heb ik altijd het gemak en overzicht van Raymonds aanpak gewaardeerd. Er is een auto en het rijdt, en ik kan Anouk luisteren. Weliswaar nog via cd’s, maar hé, het is Anouk.
Mijn collega grapte laatst dat mijn auto misschien wel magnetisch was, alsof ongelukken er automatisch naartoe getrokken werden. Ik zie hem inmiddels eerder als vervloekt, een duidelijk teken dat het tijd is voor iets nieuws, iets dat betrouwbaar is, overzicht geeft en ook nog eens een beetje plezier biedt. Bij elke bocht, in elk straatje en bij elke steeg ben ik als de dood dat er een kind onverwachts op mijn motorkap belandt.
Leasen
En terwijl ik daar zo zat, tussen alle schadeformulieren, telefoontjes naar de garage en het regelen van vervangend vervoer, realiseerde ik me hoeveel er eigenlijk komt kijken bij iets waar je normaal gesproken nauwelijks bij stilstaat. Dingen die je nooit ziet of voelt, kwamen opeens volledig op mijn bordje terecht en ik moest mezelf dwingen overzicht te houden tussen agenda’s, afspraken en de chaos van tijdelijk één auto. Tijdens dat hele proces ontdekte ik iets onverwachts: er bestaan opties die dit soort gedoe een stuk minder ingewikkeld maken. Zo stuitte ik op het particulier leasen van een Corolla. Er blijken allerlei lease opties te zijn die precies zijn afgestemd op mensen zoals ik: niet dagelijks met auto’s bezig willen zijn, maar wél graag weten dat alles geregeld is, van onderhoud tot verzekering, zonder dat je er constant bovenop hoeft te zitten. Het voelde bijna alsof er een klein lichtpuntje was tussen al dat papierwerk, een moment waarop ik besefte dat gemak soms echt bestaat, ook als je normaal gesproken alles het liefst uitbesteedt. Wat deze schade-chaos ook duidelijk maakte, is dat we absoluut niet met één auto uit de voeten kunnen, hoe verwend dat ook klinkt. Gelukkig kon Raymond tijdelijk een lease-auto regelen. Halleluja.
Realistisch
Dat betekent niet dat ik vanaf nu ineens alles rondom auto’s zelf ga doen, laten we realistisch blijven. Sommige dingen blijven gewoon lekker bij Raymond liggen, want dat werkt al jaren en daar voelt niemand zich slecht bij. Maar ik begrijp nu beter wat er allemaal bij komt kijken en waarom het soms fijn kan zijn om dingen niet alleen te verdelen, maar ook slimmer in te richten, zodat niet alles voelt als een taak die je constant moet bijhouden, maar gewoon als iets dat geregeld is.
En die Mini Countryman? Die blijft nog steeds mijn droomauto. Misschien moeten er nog wat kinderen tegen mijn auto rijden, zodat ik Raymond kan overtuigen dat de auto echt vervloekt is en ik toch echt een nieuwe nodig heb.
