Vandaag zijn Raymond en ik 2,5 jaar getrouwd. Of nou ja, we hebben heel luxe twee data; officieel op papier zijn we de 20e getrouwd, maar wij vieren het op de 21e, de dag waarop we door onze vriendin zijn getrouwd op onze ‘echte’ bruiloft. Op 1 mei zijn we 23 jaar (!) samen. Het klinkt bijna als een grap als ik het hardop zeg, zeker in combinatie met onze leeftijden. Veel mensen geloven niet dat Raymond mijn eerste vriendje is. Ik was net 16 toen we iets kregen. Maar hier staan we dan, in 2026. Nog steeds naast elkaar.
We zijn samen opgegroeid, van tieners tot volwassenen. Van een relatie op een kleine maar op dat moment grote afstand (ik nog thuis, hij alleen in Amsterdam) tot een leven samen in Aalsmeer met twee kinderen. We hebben gelachen, gehuild, zijn verhuisd, hebben vakanties gevierd, ontelbare keren vooraan gestaan bij Anouk en heel vaak naast elkaar op de bank gezeten zonder woorden, ieder met een telefoon in onze handen, geheel in onze eigen wereld. Maar nog steeds: naast elkaar. Onvoorwaardelijk.
Kleine momenten, grote waarde
Door al die jaren hebben we geleerd dat het niet gaat om de grote momenten, maar om de kleine keuzes die je elke dag maakt. Voor elkaar kiezen, tijd voor elkaar vinden, zelfs met een druk gezin en weten dat de ander er is. Raymond belt me vaak rond lunchtijd op werk. Geen urenlange gesprekken, gewoon een kort moment om te horen hoe het met elkaar gaat. Een lach, een kleine update, een grapje tussendoor. Het is niet veel, maar het is genoeg om te voelen dat we contact houden, ook als de rest van de dag ons opslokt. ’s Avonds wandelen we vrijwel altijd samen. Of het nu op een avond is dat we niks hebben of na een avond basketbal en sporten; we pakken dat moment. Het ritueel van lopen en praten over van alles en niets, of gewoon even ademhalen en in stilte naast elkaar zijn, is fijn.
Weekenden vol kleine rituelen
In het weekend is het nog duidelijker. Terwijl hij net een wedstrijd heeft gecoacht en het liefst op de bank zou ploffen, neemt hij me mee voor een kop koffie omdat ik er altijd dolgraag uit wil. Niet om uren op pad te zijn, maar om gewoon weer even die verbinding te voelen. Hij moppert misschien dan soms, en af en toe hoor ik ‘nou, zullen we dan maar even ergens naartoe?’, maar hij doet het wel. Voor dat moment samen, voor die korte aandacht waar ik altijd veel behoefte aan heb. En ik? Soms ben ik zelf strontchagrijnig, heb ik een hekel aan tuincentra waar hij even wil kijken. Maar ik loop mee, omdat ik weet: dit zijn de momenten die tellen. Ik ben gewoon graag met hem en vind het fijn om tijd samen te hebben naast de drukke doordeweekse dagen.
Dan zijn er de ochtenden. Het kleine moment waarop ik de snooze-knop indruk, alleen om nog even bij hem te liggen. De wereld staat nog stil, nog voordat iedereen wakker wordt en ik moet beginnen met trommels klaarmaken. In die seconden voelt alles even rustig. Het zijn geen spectaculaire momenten, maar voor mij en voor ons is het alles.
Vertrouwen, ruimte en humor
Door al die jaren samen hebben we ook geleerd dat tijd voor elkaar niet altijd in uren te meten is. Raymond komt vaak laat thuis van werk, ik ga vroeg naar bed. Toch loopt alles thuis. En als ik niet zo lekker in mijn vel zit, pakt hij automatisch dingen op. Zonder woorden, zonder discussie. Dat geeft rust, ruimte en vertrouwen.
Wat ik misschien nog wel het meest voel, is hoe hij altijd in mij gelooft. Hij is trots op mij, support me in alles wat ik doe en heeft vertrouwen in mij op momenten dat ik dat zelf niet altijd heb. Hij ziet het licht, ook als ik het even niet zie. Hij belt het ziekenhuis als ik hem huilend bel en het niet kan uitleggen. Dat maakt dat ik kan ademen, kan zijn wie ik ben en weet dat ik er niet alleen voor sta.
Communicatie betekent bij ons vooral dat we elkaar niet invullen. Soms zit ik vast in mijn hoofd dat praten even minder goed gaat en dat is oké. Het komt vanzelf weer. Een knuffel, een kort telefoontje, een lach om een stom grapje, dat zijn de momenten die laten zien: ik ben er voor jou. Zelfs mijn kleinste gezeur hoeft soms niet gerelativeerd te worden, omdat hij het groots voor me vindt. Humor helpt ons ook. We plagen elkaar om de meest idiote dingen, lachen om dezelfde grap voor de zoveelste keer of juist het moment dat ik zelf het hardst lach om mijn flauwe humor terwijl hij alleen maar naar me kijkt. En soms moeten we gewoon om onszelf kunnen lachen om niet te blijven hangen in frustratie.
De kracht van kleine gebaren
Bijna een kwart eeuw samen (OMG) betekent niet dat alles altijd soepel loopt. Integendeel. De afgelopen jaren waren echt niet makkelijk en hij heeft heel wat te stellen met mij momenteel. Maar het betekent dat je blijft kiezen voor elkaar, ook als het zwaar is. Dat je blijft lachen, steunen en loslaten. Kleine irritaties laten voor wat ze zijn, de grote dingen samen oplossen. Naast elkaar. Voor elkaar. En ja, het is waardevol dat hij met me mee naar voren loopt als Anouk speelt en dan veilig om me heen gaat staan. Maar op andere momenten doet hij dat ook. Soms naast me, soms achter me en soms even voor me omdat het niet anders kan. Ruimte, vertrouwen, communicatie, kleine gebaren, humor, geduld. Het zijn geen grote en geheimzinnige woorden of spectaculaire momenten die ons bij elkaar houden, maar die dagelijkse keuzes, díe vormen van aandacht en verbondenheid. Ik heb de afgelopen tijd regelmatig naar hem gekeken en gedacht: ‘we hebben het toch geflikt weer samen’.
Uiteindelijk gaat het niet om perfecte weekenden of uren die we samen kunnen plannen. Het gaat om de momenten waarop we echt zien, horen en voelen dat we er voor elkaar zijn. In kleine gebaren, in dagelijkse rituelen, in liefde die niet meetelt in minuten, maar in aandacht en aanwezigheid. En soms gewoon als we samen op de bank liggen, allebei scrollend op onze telefoon. Dan kijk ik naast me en voel ik dat het helemaal goed zit. Zelfs na 23 jaar. Misschien wel voorál na 23 jaar.
