Ik ben eigenlijk nooit bezig geweest met mijn energie. Dat hoefde ook niet. Mijn weken zaten altijd behoorlijk vol en dat vond ik prima. Sterker nog: rustige weken qua werk vond ik meestal vreselijk. Geef mij maar een volle agenda, een paar deadlines, afspraken die door elkaar heen lopen en in het weekend het liefst ook nog wedstrijden van de jongens, een eigen sportsessie en een kop koffie buiten de deur met Raymond. Misschien nog even een klein uitje naar een winkelcentrum ook, lekker even eruit. Naast het werken doordeweeks zelf sporten, wandelen en alles wat er thuis nog moet gebeuren. Ik vond dat juist lekker. Nou ja, behalve het huishouden dan, daar heb ik nog steeds een gruwelijke hekel aan. Als ik aan het einde van een drukke week helemaal kapot op de bank lag, was dat vooral een teken dat ik een goede week had gehad. Ik voelde me voldaan en als een vis in het water.
Een deadlineweek vond ik bijvoorbeeld altijd heerlijk. Lekker veel te doen, tempo erin, nergens te lang over nadenken, alles wat samenvalt, gewoon gaan en als we dan naar de drukker zijn, een high five en een tompouce. Ik kan daar juist energie van krijgen. Moe, maar heel voldaan, zeg maar. Alleen lag ik er afgelopen vrijdagavond na de deadlineweek compleet af op de bank. Niet een beetje moe omdat het een drukke week was, maar echt op. En dan denk ik dus: hoe kan dit nou? Dit was precies het soort week waar ik normaal gesproken juist lekker op ga. En dat is wat ik de laatste tijd steeds vaker merk. Ik moet ineens nadenken over mijn energie en dat bevalt me helemaal niet.
Energie
Dat klinkt misschien heel logisch voor anderen, want iedereen moet weleens rust nemen en iedereen heeft weleens een drukke week. Alleen heb ik daar eigenlijk nooit over na hoeven denken. Als ik wilde sporten, plande ik een sportsessie. Als ik tussen het werken door wilde wandelen, deed ik dat. Als de jongens drie sportactiviteiten in een weekend hadden, gingen we gewoon drie keer naar de sport. En als er daarna nog een lunch, verjaardag of andere afspraak was, deden we die ook. En als we een keer op zondag niks hebben, word ik altijd boos als Raymond niks wil doen. ‘We gaan toch nog wel ergens even koffie drinken? We blijven toch niet thuis?’ Ik heb eigenlijk nooit gedacht: misschien moet ik even kijken hoeveel energie dit allemaal bij elkaar kost. Nu moet dat dus wel.
Grenzen
Afgelopen zaterdag hadden we ’s ochtends een voetbaltoernooitje van Maddox. Daarna gingen Raymond en ik samen lunchen en maakten we nog een wandeling. Dat was het eigenlijk. Geen bizarre dag, geen volle agenda met tien afspraken en ook geen intensieve sportieve prestatie van mijn kant. Behalve de deadlineweek dus. Toch lag ik er aan het einde van de dag helemaal af. En dan vind ik het lastig om te begrijpen. Ik heb naar voetbal gekeken, geluncht en gewandeld. Hoe kan het dan dat ik daar blijkbaar zoveel energie aan kwijt ben? Ik voel het ook pas te laat. Na de wandeling dacht ik opeens: ‘hmm, ik denk dat dít net even te veel was.’ De volgende ochtend stond er een lesje reformer pilates gepland. Toen ik de sportschool inliep hoorde ik dat ik er vreselijk vermoeid uit zag. Ik zei ook dat ik me niet helemaal top voelde, maar dat een sportlesje wel moest lukken. We zijn nu vier dagen verder en ik heb er nog steeds spierpijn van, zoveel moeite heeft mijn lichaam met herstellen. Na de sportles ging ik ’s middags met Raymond koffie drinken buiten de deur. Echter was het daar zo druk binnen, dat ik Raymond smekend aankeek om een koffie to go te doen en met gierende banden weer naar huis te gaan. Het waren te veel prikkels die ik niet kon verwerken, terwijl ik daar normaal wel goed op ga.
Morgen ga ik naar Anouk en dat is normaal iets waar ik ontiegelijk naar uitkijk. Sterker nog: het zijn mijn ultieme oplaadmomenten. Maar op dit moment zie ik een beetje op tegen de onderneming. De reis er naartoe, de auto die een half uur verderop geparkeerd moet worden, het ietwat slechte weer, de drukte, de stress om een goede plek te bemachtigen, het zakken van de dopamine na afloop, de slechte nacht die volgt. Ik merk dat ik dit soort dingen dan enorm groot maak in mijn hoofd en dat kost me ook weer veel energie. Terwijl het natuurlijk gewoon Anouk is, het laatste optreden van het seizoen wordt en het iets waar ik ontzettend van geniet. Ik vind het echt heel erg lastig om hiermee te dealen, eigenlijk.
Ook op mijn werk merk ik dat ik daar rekening mee moet houden. Ik vind het heerlijk om tussen het werken door even te wandelen en normaal gesproken krijg ik daar juist energie van. Alleen moet ik nu soms eerst kijken wat er die dag nog meer op mijn planning staat. Als ik afspraken heb, daarna nog veel moet werken en ’s avonds thuis ook nog van alles moet doen, is die wandeling misschien toch niet zo’n goed idee. Met sporten hetzelfde. Ik wil gewoon meerdere keren per week naar de sportschool en lekker trainen, maar ik moet de sessies inmiddels een beetje gunstig plannen. Niet alleen omdat ik tijd heb, maar ook omdat ik moet nadenken over wat ik die dag verder nog moet doen en hoeveel energie ik daarna nog over heb. Overslaan is voor mij geen optie, zover ben ik nog niet. Maar ik merk wel dat ik tijdens die sportsessie rekening moet houden met minder energie, meer medicijngebruik en misschien geen avondwandeling meer. En dat vind ik behoorlijk irritant.
Ik ben gewend om te kijken naar wat ik wil doen en hoe ik het allemaal in mijn agenda krijg. Niet naar wat het me aan energie kost. Mijn leven is eigenlijk altijd behoorlijk druk geweest, vooral de laatste jaren, en ik heb dat nooit als een probleem ervaren. Sinds twee jaar werk ik 36 uur per week en daarnaast hebben we natuurlijk gewoon een gezin. De jongens sporten, dus daar zijn trainingen, wedstrijden en toernooien. Er is een huishouden, er zijn afspraken, ik wil zelf sporten, ik wandel graag en ik vind het ook gewoon leuk om een beetje een vol leven te hebben. Jarenlang ging dat prima. Ik had helemaal niet het gevoel dat ik mezelf voorbijliep. Nu vraag ik me daar ineens wel dingen over af. Waar anderen me al langer voor waarschuwen, begint nu vooral bij mezelf ook door te dringen.
Vermoeidheid
Niet alleen omdat ik op dit moment zo moe ben, maar ook omdat ik me afvraag waar die vermoeidheid nou precies vandaan komt. Is dit gewoon de nasleep van de afgelopen drie maanden? Van de hoge bloedwaarden, de noodmedicatie, de spanning, het afvallen, het steeds weer bloedprikken, de mentale rompslomp, wachten op uitslagen en het feit dat mijn lichaam al maanden behoorlijk op z’n donder heeft gehad? Misschien ben ik gewoon ontzettend oververmoeid en heeft mijn lichaam tijd nodig om hiervan bij te komen. Misschien speelt de medicatie deels mee. Misschien is het alles bij elkaar. Raymond heeft het al een tijd over de man met de hamer en we kunnen concluderen dat díe wel al langs is geweest. Want ik begin een beetje te vermoeden dat mijn lichaam in juni zelf op de rem heeft getrapt en dat de medicatie slechts een bijzaak was.
Want als ik heel eerlijk ben, is het natuurlijk niet zo dat alleen de afgelopen drie maanden zwaar zijn geweest. Ik loop inmiddels al ruim twee jaar in dit medische traject en in die tijd is er eigenlijk steeds van alles geweest. Andere medicatie, andere artsen, onderzoeken, slechte periodes, betere periodes en ondertussen ging het gewone leven gewoon door. Ik bleef werken, verhoogde mijn contract van 20 naar 36 uur, we hebben een gezin, de jongens hebben hun sport, ik ben zelf fanatiek blijven sporten en wandelen en ik vond (vind) eigenlijk dat dat allemaal gewoon moest kunnen.
Aanpassen
Mijn longarts denkt daar iets anders over. Hij denkt dat mijn lichaam me inmiddels echt vertelt dat er iets moet veranderen. Dat ik moet accepteren dat ik ziek ben, dat dat om aanpassingen vraagt en dat ik niet zo eigenwijs moet zijn. Niet omdat ik ineens niets meer zou kunnen, maar omdat ik blijkbaar niet meer eindeloos kan doorgaan zonder rekening te houden met wat mijn lichaam nodig heeft. Dat vind ik best een lastige boodschap. Want ik wil me niet aanstellen, ik wil me niet aanpassen en ik wil gewoon doen wat ik wil. En omdat ik zo koppig ben, weet ik dat ik hier hulp bij nodig heb. Mijn longarts wil me acht weken naar Zwitserland hebben voor een revalidatie-traject, maar no way dat ik acht weken wegga van huis. We gaan dus even kijken wat de opties hier zijn, om te beginnen praten met iemand om dat acceptatieproces maar eens in gang te zetten, de energiebalans in kaart te brengen en te kijken hoe ik mijn dagen en weken kan gaan invullen op een manier die passend is bij mijn lijf én mijn hoofd. Want laten we dat hoofd niet vergeten in dit verhaal.
Als dit gewoon een kwestie is van de afgelopen maanden, kan ik mezelf voorhouden dat ik tijd nodig heb om te herstellen. Dan komt er hopelijk weer een moment waarop ik wat meer kan en mijn energie weer terugkomt. Maar als mijn longarts gelijk heeft en mijn lichaam me daadwerkelijk vertelt dat ik mijn leven anders moet gaan indelen, dan wordt het een ander verhaal. Dan moet ik mijn hele week onder de loep nemen en opeens nadenken over werkafspraken, kijken naar hoeveel ik kan en wil sporten, hoeveel ik in het weekend kan doen. Maar dat wil ik helemaal niet. Ik denk ook omdat dat me confronteert met het feit dat ik echt iets mankeer en zo heb ik eigenlijk nooit willen leven. Het is nooit een ding geweest en ik wil het geen ding laten worden. Maar ik merk wel de afgelopen weken dat ik aanpassingen nodig heb. We hebben nu na de deadlineweek een rustige week en dat heb ik écht nodig om op te laden. Ik moest echt eerder naar bed, meer op de bank liggen, een rustiger weekend plannen. Dat is heel erg wennen. En omdat ik jarenlang gewend ben geweest dat ik gewoon kon doorgaan, loop ik mezelf nu ook nog regelmatig voorbij. Ik doe iets omdat ik denk dat het prima moet kunnen en kom er vervolgens achteraf achter dat ik blijkbaar toch iets te enthousiast ben geweest. Ik ken dit lichaam niet meer.
Uitzoeken
Ik weet inmiddels heel goed wat mijn longen doen als het niet goed gaat en ik weet inmiddels alles over bloedwaarden, medicatie en wat er medisch allemaal kan gebeuren. Maar hoeveel energie een voetbaltoernooitje van Maddox kost in combinatie met een lunch en een wandeling met Raymond? Geen idee. Of hoeveel energie een uur sporten me kost als ik daarna nog een werkafspraak heb? Ook geen idee. Ik ben dat blijkbaar nog aan het uitzoeken. Dat maakt het best ingewikkeld, omdat ik niet eens weet of ik nu rekening moet houden met iets tijdelijks of met iets waar ik vanaf nu rekening mee moet houden. Misschien ben ik over een paar maanden weer een stuk fitter en blijkt dat ik nu vooral moet herstellen van alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd. Misschien blijf ik tegen dezelfde dingen aanlopen en moet ik inderdaad mijn leven anders gaan organiseren. Ik hoop natuurlijk op het eerste, maar ik vrees dat we te maken hebben met het tweede.
Misschien is dit namelijk niet alleen mijn lichaam dat na drie maanden ellende roept dat het even genoeg is, maar ook een signaal dat ik eens moet kijken naar hoe ik mijn leven eigenlijk heb ingericht. Niet omdat alles wat ik doe verkeerd is, want ik word nog steeds gelukkig van alles. Maar misschien kan ik niet meer alles altijd tegelijk. En laten we vooral het fulltime werken niet vergeten. Dat hakt er gewoon echt in als je ook te dealen hebt met momlife.
Voorlopig probeer ik dus maar een beetje uit te vinden wat wel en niet werkt. Soms lukt dat goed, maar vaker is het toch net even te laat. Dan zit ik op vrijdagavond weer compleet gesloopt op de bank. Of ga ik sporten en moet ik even zitten omdat het te veel is. Of voelt een maandagochtend als een vrijdagavond. Dan denk ik: nou, lekker bezig geweest weer.
Maar ja, dat is dus precies wat ik nog moet leren. Zoals mijn coach in de sportschool zei: niet alleen luisteren naar je lichaam als het echt begint te schreeuwen, maar eerder proberen te begrijpen wat het me fluistert. Ik ben jarenlang gewend geweest aan een lichaam dat gewoon meeging met alles wat ik bedacht. Ik heb daardoor nooit hoeven leren waar de grens ligt. Dat blijkt nu, achteraf, een ultieme luxe.
