Afgelopen maandag was ik jarig en besloot ik een date te hebben. Met mezelf. In Amsterdam! In eerste instantie dacht ik: waarom zou ik vrij nemen op mijn verjaardag? Dan ben ik alleen thuis en in Aalsmeer is op maandag werkelijk niets leuks open. Ik twijfelde lang, maar het lot besliste. Op dit moment zitten we even met één auto, Raymond had hem dringend nodig en we moesten ons in allerlei bochten wringen om de planning rond te krijgen. Dus riep ik vrijdag: ik neem wel vrij, ik zie wel wat ik doe. Uiteindelijk bleek het een fantastisch idee te zijn en had ik mezelf geen beter cadeau kunnen geven.
Amsterdam
Al een tijdje wilde ik naar de tentoonstelling van Erwin Olaf in het Stedelijk Museum, na alle lovende verhalen die ik had gehoord. Met onze Museumkaart reserveerde ik een kaartje voor mezelf. Mijn eerste instinct was om iemand mee te vragen, maar ik besloot toch alleen te gaan. Nadat ik Maddox naar school had gebracht, pakte ik de bus naar Museumplein. Ik had nog drie kwartier tot het Stedelijk openging, dus besloot ik wat te wandelen en een koffie te halen. Binnen no time liep ik langs een van mijn favoriete koffiezaken, The Coffee District, en met de beker in mijn hand wandelde ik door Oud-Zuid en het Vondelpark. Met de zon in mijn gezicht en muziek in mijn oren voelde het alsof de stad even van mij alleen was. Lang geleden dat ik daar was! Op zulke momenten vind ik het eigenlijk echt jammer dat we uit de stad vertrokken zijn, alhoewel ik die mening weer bijstel als ik een paar uur de drukte heb ervaren.
Ik bleef voor mezelf herhalen dat ik geen haast had, dat ik gewoon lekker kon blijven wandelen, dat het museum ook na tienen gewoon open zou zijn. Maar zoals altijd werd ik toch onrustig toen de openingstijd dichterbij kwam en stond ik net voor tienen voor de deur. ik kan gewoon niet ‘te laat komen’, haha. Alhoewel ik die afspraak alleen met mezelf had, dat ik daar graag gelijk met openingstijd wilde zijn.
Erwin Olaf
De expositie van Erwin Olaf is zijn eerste sinds zijn overlijden twee jaar geleden. Ik kende hem van naam en zijn foto’s van Anouk, maar zijn werk en visie eigenlijk helemaal niet zo goed. Omdat ik alleen maar lovende verhalen had gehoord, wilde ik het zelf ervaren. En wauw, wat indrukwekkend. Normaal ga ik in musea altijd te snel, maar hier nam ik echt de tijd. Alles lezen, alles bekijken. Toen ik eenmaal klaar was, maakte ik nog een rondje langs de foto’s. Zijn verhalen, de verschillende stijlen, zijn ontwikkeling, het zijn stuk voor stuk kunstwerken. De laatste foto en het verhaal vond ik heftig: een tweeluik waaraan hij werkte, met als eerste foto een longarts die zijn oude longen vasthield tijdens zijn longtransplantatie. De tweede foto zou een zelfportret van Erwin Olaf worden, naakt met zijn littekens. Die heeft hij nooit meer kunnen maken.
Na afloop nam ik een cappuccino in het museum om alles even te laten landen. Daarna keek ik nog naar andere tentoonstellingen, maar die spraken me minder aan. Ik ben gewoon niet echt een kunstliefhebber op die manier. Om mezelf wat meer rust te gunnen, nam ik plaats in het restaurant beneden. Ik bestelde een gemberthee en had pen en papier in de aanslag om op te schrijven wat ik had gezien en hoe ik de dag tot nu toe beleefde. Daarna was het tijd om naar buiten te gaan.
Terras
Ik wilde even bij Massimo Dutti kijken, maar vond niets leuks. De winkel van Omoda wilde ik ook even in vanwege de verjaardagskorting, maar ook dat voelde niet goed. Geen zin om te shoppen vandaag. Uiteindelijk belandde ik op het terras van Wildschut. De zon scheen, het terras zat vol en ik zocht een fijn plekje uit voor een lunch. Helaas ging de keuken pas om 13.00 uur open, dus een broodje carpaccio kon ik vergeten. Het enige wat ze hadden was appeltaart met slagroom. Ook prima! IJstheetje erbij, zonnebril op, e-reader open met het nieuwe boek van Freida McFadden. En ja, ik at een appeltaart in plaats van de tompouce die ik me had voorgenomen. Ook weer een leuke boodschap die de dag voor me had: misschien dat het helemaal niet erg is als dingen anders lopen dan je voornemens. Soms zijn onverwachte keuzes net zo lekker als een plan. De tompouce had ik echter een dag later nog op kantoor, lol.
Daarna was het tijd om weer naar de bus te gaan, om op tijd op het schoolplein te staan voor Maddox. En terwijl hij naar voetbaltraining ging, knalde ik er zelf een goede work-out uit. Cardio, kracht, muziek in mijn oren. Een prima afsluiter van mijn solodate.
Alleen-tijd
In eerste instantie was mijn reactie: ‘best sneu om zo alleen te zijn op mijn verjaardag.’ De reacties die ik een dag later kreeg bevestigde dat ook wel een beetje: ‘Alleen naar Amsterdam op je verjaardag?’, ‘Was je helemaal alleen naar de tentoonstelling?’, ‘Wilde niemand mee?’, ‘Je man en kinderen dan?’, ‘Geen vriendin?’ Maar diep van binnen wist ik al dat dit een goede keuze zou zijn. Ik ben gewoon ontzettend graag alleen. Ik blijf die introvert, die nog steeds liever alleen nadenkt, observeert en de wereld op haar manier beleeft. Muziek in mijn oren en gewoon gaan. Ik doe dat met kleine dingen zoals een wandeling of een koffie halen, maar ik moet dat gewoon vaker doen. Ik merk dat ik dat stukje van mezelf de afgelopen jaren een beetje kwijt was geraakt en heel erg gewend ben geworden aan alles samen willen doen. Deze dag voelde als een kleine terugkeer naar dat deel van mezelf. En tegelijkertijd zat de dag weer vol mooie lessen. Dat is misschien juist wat rust en alleen-tijd voor je doet.
39 jaar. Ik hoop dat aankomend jaar rustig wordt. Qua gezondheid, stress, hoofd en lijf. Even geen grote doelen of uitdagingen. Ik teken voor mooie momenten vol liefde, stabiliteit, plezier en vooral oké zijn met mezelf. Net zo oké als dat ik maandag was met mezelf. Op de eerste dag als 39-jarige is me dát in ieder geval gelukt.
