Nou jongens, dit gaat mijn meest depressieve dagboek ooit worden denk ik. Ik ga ook gewoon niet meer mijn best doen om het mooier te maken dan dat het is. Na de slechte bloedwaardes van vorige week volgde een nog slechtere waarde maandag. Ik heb er hier iets over geschreven en op Instagram af en toe iets over gedeeld.
De hele week stond in het teken van mezelf rustig proberen te houden (ik typte huilen, dat zegt genoeg) en laat ik dáár nou net niet zo goed in zijn. Het feit dat mijn collega me regelmatig belde om me te checken, Raymond me in de gaten hield, ik zelfs twee keer belde met een vriendin en ik meer belminuten heb verbruikt dan in de afgelopen 20 jaar (haha, ik denk dat dit serieus geen grap is), laat wel zien hoe heftig de mental breakdowns waren. Ik heb mezelf zelfs vrijdag naar de sportschool gesleept onder het mom van ‘even magazines brengen’ om maar even op mijn vertrouwde plek te kunnen zijn. Daar kreeg ik ook een nodige peptalk van mijn coach en zo heeft iedereen me door deze week heen weten te slepen. Ik ben gewoon niet zo goed in deze shit.
Dus sorry voor al het geklaag. Maar ik ben er goed ziek van en goed klaar mee. Dat gezegd hebbende; ik heb wel een paar ‘gezellige’ foto’s om te delen. Komen ze.
Maandag
Ik breng Maddox naar school en hij heeft zijn nieuwe rugtas mee. Zo schattig.
Ik ga naar het ziekenhuis om bloed te prikken en de uitslag was alles behalve best. De dokter belt me en wil dat ik direct langskom voor noodmedicatie. Ik zeg dat ik niet nu wil: Maddox heeft zijn laatste voetbaltraining, ik heb nog een gesprek op de sportschool en ik wil nog een interview doen. Onder strenge voorwaarden mag ik toch nog even doorlopen. Voelt als 1-0 voor mij, lol. Is natuurlijk helemaal niet zo.
Ik ben op kantoor en ga wandelen en koffie halen (dat was niet een van de strenge voorwaarden, integendeel) en geef vooral niet toe dat het eigenlijk veel te ver is en de terugweg me behoorlijk zwaar valt. Mijn collega is gelijk boos: ‘je had me moeten bellen!’ Ik ben op zo’n moment dan gewoon recalcitrant en een kleuter: ‘dit kan niet? Ik ga je het tegendeel bewijzen!’ Heb ik natuurlijk uiteindelijk alleen mezelf mee.
Maddox naar zijn laatste training; ik naar de sportschool.
Om 19.00 uur heb ik een interview bij de basketbal. Dat wilde ik graag zelf doen, want ik ken de coach goed en heb de spelers die ik spreek al regelmatig zien spelen.
Dinsdag
Dinsdag kom ik er echt niet meer onderuit en meld ik me om 09.00 uur op de afdeling. Wel met wat lekkers, want ik heb geen idee hoe ik ga reageren en hoe lang ik hier ben. Kan maar beter vast een goed bodempje hebben.
Ik krijg noodmedicatie toegediend en ben ook prednison gestart. Omdat ik de vorige keer zo ziek werd, moet ik nu een paar uur blijven. Aan mijn hoofd zie je wel dat ik er klaar mee ben en er goed de pest over in heb.
Ik word niet zo mega ziek als de vorige keer (toen kreeg ik binnen 1.5 uur koorts en kon ik niks meer), dus besluit vanuit het ziekenhuis even naar kantoor te gaan. Slecht idee, dus ik ga niet veel later toch maar naar huis. Het gevoel is gek: ik voel me wazig, heel wankel, zweverig, ontzettend benauwd en compleet energieloos. Combinatie van de hoge bloedwaardes, cocktail aan medicatie en astma.
Ik haal Maddox van de BSO. Word altijd blij van dit lieve snoetje.
Woensdag
De jongens hebben allebei een studiedag en ik ga ook niet naar kantoor vandaag. Ik probeer het een beetje rustig aan te doen. Medicijnen erin, boek erbij.
Ik moet wel heel eventjes op pad, maar niet zonder eerst koffie te halen.
Mijn auto heeft namelijk een terugroepactie ivm een airbag. Heb er de ballen verstand van, alleen dat ik deze ochtend een afspraak had en me moet melden bij de garage. Gelukkig hoef ik er maar een half uur op te wachten.
De rest van de dag ben ik thuis. Ik krijg dit boek van mijn redacteur bij Volt en ben er helemaal blij mee. En ja, op de achtergrond ben ik ook een klein beetje aan het werk.
Maddox heeft de afsluiting van zijn voetbalseizoen en gaat met zijn team spelen bij The Beach.
<3
Donderdag
Donderdag ben ik klaar met thuis zitten, dat gejank en gepiep en ga ik naar kantoor.
Drie uur later lig ik thuis op de bank. Het is zo gek als je lichaam je zo in de steek laat. Ik kan gewoon helemaal niks meer en ben al kapot na 10 stappen.
Als ik zelfs overdag op de bank lig om een serie te kijken, is het wel heel erg met me gesteld.
De magazines van de laatste twee deadlines zijn binnen. Zien er weer goed uit.
De jongens en ik moeten naar de tandarts en ik vind het belangrijk dat de afspraak voor hen doorgaat. Zij gaan liggen in de stoel; ik besluit mijn afspraak toch even te verzetten.
Voor de rest lig ik weer op de bank. Ik merk vanaf deze dag wel echt dat het heel slecht gaat. Maar daar is vrijdag een verklaring voor.
Vrijdag
Ik meld me weer in het ziekenhuis. Wat blijkt: mijn waardes zijn in rap tempo weer naar beneden. Goed nieuws op papier; slecht nieuws voor het lichaam. Dat had iets geleidelijker gemoeten. De vorige keer werd ik zo ziek van deze sneltreinvaart, dus ik koos nu voor een andere optie die het langzamer zou doen zodat mijn lichaam de klap kon opvangen. Maar het is met een vertraging van een dag gebeurd denk ik (vandaar donderdag) en ik voel me echt heel erg naar. Het gevoel is niet uit te leggen aan anderen.
Ik kan wel huilen en dat doe ik dan ook. Ik ga wel even naar de sportschool om wat magazines af te geven. Dat is natuurlijk een smoes want die magazines konden ook wel even wachten, maar ik wilde dolgraag even eruit en naar deze plek. Ik heb daar ook nog even een goed gesprek en dat lucht wel op. Ook al ben ik het niet eens met de woorden ‘rustig aan doen’, ‘ik blokkeer je pas als ik je deze week hier zie’ en ‘zondag pilates gaat hem niet worden voor je’. Het is allemaal goed bedoeld en achteraf waardeer ik de sociale controle enorm op momenten dat ik niet goed naar mezelf kan en wil luisteren. Dat heeft me het afgelopen jaar vaker geholpen hier.
Ik lig weer op de bank.
Er wordt aangebeld en opeens staat mijn collega voor de deur met mijn lievelingskoffie. Weer huilen, haha. Hij heeft me de afgelopen dagen wel drie keer per dag gebeld om me te checken. Wat ik al zei: niet sporten, niet wandelen, niet naar kantoor kunnen en alleen maar op de bank zitten zijn wel serieuze alarmbellen voor een persoon als ik. Fysiek tot daar aan toe; mentaal is het heel erg zwaar om toe te geven dat ik een patiënt ben en geen enkele controle heb over mijn lijf.
Zaterdag
Van mijn bed naar de bank en de eettafel. Ik lees dit boek.
‘Je moet me nu meenemen het huis uit want ik word helemaal gek.’
Dat doet Raymond dan ook. Voor de rest lig ik weer de hele dag op de bank.
Zondag
Maddox begint de dag met een kaartje voor zijn beste vriend die morgen jarig is. Zo lief.
We hebben een verjaardag bij onze vrienden in Almere en ik besluit toch even mee te gaan. Dat is alleen een slecht idee want eenmaal thuis gaat compleet het licht uit en ga ik voor de rest van de dag mijn bed in.
Ik hoop echt dat het aankomende week wat beter gaat en dat ik het een en ander kan gaan oppakken. En dat ik vrijdag naar Apeldoorn kan voor Anouk. Fingers crossed. Er is heel veel nodig om me tegen te houden als het om Anouk gaat, maar op dit moment zou ik het niet aankunnen. Gelukkig duurt het nog even tot vrijdag.
Tot volgende week X
