Ik dacht dat ik in mijn vorige dagboek wel een redelijk dieptepunt had bereikt, maar daar gaat dit dagboek nog een schepje bij bovenop doen. Het ging na zondag alleen maar bergafwaarts en dat zorgde ervoor dat ik dinsdagavond op de spoed belandde omdat het echt niet meer ging. Mijn waardes waren door de medicatie weer omhoog geschoten en dat was natuurlijk slecht nieuws. Ik startte weer medicatie op en heb de rest van de week niets anders kunnen doen dan me overgeven aan alles en op de bank te zitten.
Vrijdag was Anouk en ik heb alles op alles gezet om daar bij te kunnen zijn. Dankzij lieve mensen is het gelukt om daar naartoe te gaan, maar na één nummer werd het afgelast vanwege het noodweer. Al met al flink wat avonturen afgelopen week.
Ik typ dit nu op zondag en ik krabbel heel langzaam op. Niet snel genoeg wat mij betreft, maar ik moet er genoegen mee nemen. Ik sta nog wat wankel op mijn benen, ben nog nooit zó moe geweest en mijn energie is om te janken, maar ik ga aankomende week wel weer wat uurtjes werken om mijn collega te helpen in de deadlineweek. Voor de rest is het echt per dag bekijken hoe de vlag erbij hangt. Mijn lichaam heeft heel wat klappen gehad de laatste twee weken en het zal even duren voordat ik weer de oude ben. Voor nu is het vooral de kunst om niet gelijk weer all in te gaan en mijn grenzen te bewaken. Lastig, want die voel ik niet altijd even goed.
Kijk mee naar de foto’s die ik heb gemaakt. Het is heel karig, maar dat was de hele week voor mij ook, haha.
Maandag
Maandag besloot ik mijn kop in het zand te steken en net te doen alsof ik me goed voelde. Op naar kantoor.
Toen ik na twee uur werken opstond en bijna door mijn benen zakte, moest ik naar huis. Daar heb ik de rest van de dag heel boos op de bank gezeten.
Dinsdag
Ik probeer een interview thuis uit te werken, maar dat kost me veel moeite. Ik doe er heel lang over, maar ben blij als het uiteindelijk gelukt is. Ik voel me zo machteloos, dat ik niks kan betekenen qua werk voor mijn collega.
Kaartje van mijn moeder, haha.
Ik moet me echt overgeven en lig de rest van de dag weer op de bank. Skyler heeft toetsweek en is de hele week in de buurt om me te helpen. Superfijn. Hier besloot hij eieren te bakken want ‘je moet goed blijven eten!’
Ik probeer een stukje te wandelen maar dat is een slecht idee. Ik strompel door de wijk en na 1 kilometer in bijna een half uur voel ik ook wel dat dit absoluut geen goed idee was en ben ik blij dat ik ons huis weer veilig bereik zonder flauw te vallen. Het is zo’n gekke gewaarwording als je lijf zo voelt dat het elk moment om kan vallen.
Gedurende de dag voel ik me echt steeds slechter worden. De dokter zou me bellen, maar ik wacht de hele dag op een telefoontje dat niet komt. Ik voel me zelf altijd te bezwaard om te bellen.
’s Avonds stort ik echt helemaal in en bel ik het spoednummer. We moeten gelijk komen en zijn de hele avond in de VU voor onderzoeken. Alles wordt gecheckt: hart, longen, bloed, virussen. Uiteindelijk blijken mijn bloedwaardes dwars door de noodmedicatie van vorige week omhoog te zijn geschoten. De combinatie bijwerkingen noodmedicatie en prednison, de hoge bloedwaardes, de intense vermoeidheid en een lichaam dat na twee jaar de klappen even niet meer kon opvangen, zorgen ervoor dat ik echt compleet uit het veld ben geslagen. Gelukkig mag ik uiteindelijk wel naar huis.
Woensdag
Woensdag ben ik wel echt helemaal op van alles en doe ik niks anders dan dit.
Ik kijk Anouk op Pinkpop 2003. Je moet wat.
Nieuwe schoenen helpen niet, maar leuk is het wel.
De jongens zijn echt superlief deze week. Skyler helpt me veel en Maddox wordt veel opgevangen bij zijn beste vrienden. Hier ging hij een middagje mee naar de geitenboerderij.
Donderdag
Ik zit nog steeds op de bank. Dit puzzelboekje bestelde ik en is wel leuk vermaak momenteel.
Eigenwijs als ik ben wil ik wel nog even een klein stukje wandelen. Ik moet even kijken hoe het met de energie is vanwege een beslissing de volgende dag.
Vrijdag
Ik moet naar het ziekenhuis en vind het fijn om even wat leuks aan te trekken na de hele week in sportkleding en joggingpakken.
Anke brengt me heel lief even en als we in het ziekenhuis koffie drinken, voel ik even weer een klein lichtpuntje, haha. Ik voel me opeens weer even mens in plaats van patiënt. Zo fijn.
Ik heb een plan voor vanavond, dus ik moet de rest van de dag energie besparen. Ik kijk deze docu. Zo weird en Amerikaans, maar wel vermakelijk.
Ik kopieer dit verhaal even van Instagram:
Al de hele tijd zag ik het in de agenda staan: Anouk in Apeldoorn. Ik wist de hele week al dat het lichamelijk natuurlijk geen goede keuze zou zijn om naar Apeldoorn af te reizen met 32 graden en daar urenlang vooraan te wachten op Anouk. Maar ik wist ook dat ik mentaal wel een oppepper nodig had. Ik riep dan ook: als ik niet naar Anouk kan vrijdag, sluit ik mezelf de hele week op en wil ik niemand meer zien. Zelfs dinsdag op de spoed riep ik dat nog steeds niemand me tegen kon houden. Tikkeltje dramatisch, maar dat is wat Anouk doet voor mijn mentale gezondheid. En dan moet je soms de opties afwegen: fysiek vs mentaal. Dus ik ging, na goed overleg met Raymond, naar Apeldoorn. Ik had wel de mazzel dat mijn bloedwaardes die ochtend stabiel waren, anders was het wel een ander verhaal geweest.
We moesten het een en ander aanpassen. Ik ging niet met Anke voor een logeerpartij en uren Apeldoorn zoals het plan was, maar veilig met Raymond op en neer voor alleen Anouk. Ik stond niet uren vooraan in de bloedhitte, maar kwam vlak voor Anouk begon binnen. En omdat ik inmiddels al langer meedraai als fan, kreeg ik een veilige plek binnen hekken, weg van de benauwde mensenmassa, om er zo toch bij te kunnen zijn. Ik hoefde alleen maar op een stoel te zitten, te luisteren en te genieten.
Uiteindelijk werd het een gekke avond: na één nummer legde Anouk de boel stil omdat er iemand een epileptische aanval kreeg vooraan en er ruimte moest komen. Toen ze opnieuw wilde starten, werd door de organisatie besloten om het festival stop te zetten vanwege het naderende noodweer. Een goede beslissing, zo bleek nog geen 5 min later toen het losbarstte, maar natuurlijk wel ontzettend klote.
Na afloop schuilden we opeens óp een leeg podium om te zorgen dat mijn longen safe bleven, terwijl de mensenmassa zich naar buiten probeerde te wurmen. Een verhaal voor in de boeken. En ik film bijna nooit het eerste nummer, maar besloot dat deze avond wel te doen. Had zo moeten zijn.
Volgende week in de herkansing in Tilburg! En dit weekend bijkomen en echt weer de bank op. Maar ik was er wel. Natuurlijk. Er is in mijn ogen nooit een andere optie geweest.
Ik was dus bij Anouk!
Ik stond opeens tussen de crew op het podium om te schuilen (nee, Anouk niet gezien). Bizarre ervaring. Het was niet de avond waar ik op hoopte, maar het was toch ook wel weer heel bijzonder. Wel heel slecht voor de longen en energie natuurlijk, maar daar koos ik zelf voor. Soms moet je voor je mentale toestand even onverstandig zijn.
Zaterdag
Maddox was logeren bij Anke en is zaterdag lekker varen. Tijd van zijn leven.
Ik ben de hele dag aan het bijkomen van gisteravond, maar het lukt wel om even koffie te drinken buiten de deur. Auto onder in de parkeergarage, zitten en koffie drinken en weer terug. Waar is die sportieve vrouw van drie weken geleden gebleven die afgeremd moest worden omdat ze elke dag wilde sporten? Ik mis het zo erg, dat is niet in woorden uit te drukken.
De rest van de dag zit ik weer op de bank en ’s avonds kijken we voetbal met zijn viertjes.
Zondag
Ik ben de hele dag binnen op de bank, maar ‘s middags ga ik met Raymond een klein blokje om.
‘s Avonds maken we een pastasalade met gegrilde courgette, perzik, parmaham en burrata. Lekker!
Hoe aankomende week gaat lopen weet ik niet. We hebben deadlineweek en ondanks dat mijn collega heel voorzichtig met me is en al het werk bij me weg houdt, wil ik wel mijn steentje bijdragen en hier en daar wat uurtjes pakken. Ik heb één interview staan die ik hopelijk zelf kan doen (anders pakt mijn collega hem over) en voor de rest is het vooral bezig zijn met de vormgeving en eindredactie. We gaan het zien. Woensdag moet ik naar de longarts en zaterdag staat Anouk in Tilburg op een festival. Daar ben ik vooralsnog gewoon bij, als er niet weer al te gekke dingen gebeuren deze week. Ik ga dan wel weer alleen voor Anouk op en neer, maar dat is alles waar ik op dit moment op hoop. De focus ligt uiteraard op herstellen en aansterken, maar stiekem ook op de deadline en dus op Anouk. Eens kijken wat we aan kunnen deze week.
Thanks voor het lezen en tot volgende week! X
