Een tijdje geleden was ik met Anke in Haarlem voor het concert van Waylon in Phil. We besloten van tevoren te gaan eten bij Vesper, een leuk restaurant dat helemaal gericht is op shared dining. Persoonlijk kan ik nooit kiezen; ik wil altijd alles proberen en alles delen, dus een concept als dit past helemaal bij mij. Ik wil hier zeker nog eens naartoe! Maar dit is een snelle tip in een blog dat ergens anders over gaat, namelijk over kleine verhalen om je heen.
Appeltaart
Het was nog vroeg, rond kwart over zes, toen een oude meneer binnenkwam. Hij vroeg vriendelijk of er een plekje vrij was en bestelde iets simpels: een appeltaart met slagroom en een warme chocolademelk. Kort daarna besloot hij er ook nog een coupe ijs bij te nemen. Hij zat daar helemaal alleen, zichtbaar genietend van wat hij zelf had uitgekozen.
Anke en ik keken elkaar aan en zeiden lachend: ‘Die neemt het er lekker van!’ Tegelijkertijd vroegen we ons af: wat is het verhaal van deze man? Had hij net boodschappen gedaan op de markt? Is er iets te vieren, of wilde hij gewoon even tijd voor zichzelf? Misschien was hij net terug van een wandeling, of wachtte er iemand thuis op hem. Of had hij gewoon zin in een taartje én een toetje, ongeacht het tijdstip van de dag? Het maakte eigenlijk niet uit. Het belangrijkste was dat hij volledig opging in het moment en precies deed waar hij zin in had. Geen telefoon, geen afleiding, geen diner bestellen omdat ‘dat hoort op dat tijdstip.’ Alleen aandacht voor wat er voor hem op dat moment stond.
Observatie
Die kleine observatie deed me denken aan iets dat ik jaren geleden in Osdorp zag. Raymond en ik maakten in het weekend vaak een rondje over Osdorpplein. Bij de HEMA zat altijd een man te wachten. Niet veel later kwam er een vrouw met een jongetje aanlopen. Het jongetje werd bij de man gebracht, ze brachten een kort maar waardevol moment samen door, lachten en hadden plezier. Even later werd het kind weer meegenomen.
Wat is het verhaal van deze man? Is hij een vader die zijn kind alleen onder toezicht mag zien? Of is het gewoon een kennis met wie hij een klein ritueel onderhoudt? Niemand die het weet. Maar juist die onzekerheid maakt het mooi om te observeren. Het laat zien dat achter elk gezicht een eigen verhaal schuilt en dat sommige verhalen zo klein en intiem zijn dat ze nauwelijks opvallen. Maar voor de betrokkenen zelf kunnen ze van grote betekenis zijn. En het herinnert me eraan dat je eigenlijk niets weet over het innerlijke leven van een ander, dus dat we maar eens moeten stoppen met oordelen.
Rijkdom in het alledaagse
Het bijzondere van zulke momenten is dat ze je eraan herinneren hoe rijk het alledaagse leven kan zijn. We wandelen vaak door de stad met oortjes in, onze telefoon in de hand, gehaast van de ene plek naar de andere. Ik ben zelf altijd zo’n persoon die zich compleet afsluit met een grote zonnebril op en muziek in mijn oren. Maar als je je ogen even opent en de tijd neemt om te kijken en uit je eigen bubbel te stappen, zijn er overal kleine verhalen te vinden: een man die alleen een taartje eet, een moeder die haar kind kort overhandigt, een man die lachend een straatmuzikant toespreekt, een vrouw naast je bij de bushalte die je een glimlach schenkt, de barista die je herkent en zegt: ‘Hetzelfde recept als altijd?’ Het zijn kleine fragmenten van het leven, maar ze kunnen iets in je losmaken: nieuwsgierigheid, verwondering, of gewoon een moment van warmte. Het zorgt er tegelijkertijd voor dat ik weer even terugkom in het moment. Want als ik met muziek in mijn oren loop en mijn grote zonnebril op mijn neus heb staan, zit ik vaak zo vast in mijn eigen wereld dat ik mezelf behoorlijk donker kan denken.
Geen oordeel
Wat ik mooi vind aan deze observaties is dat ze geen oordeel vragen. Je hoeft niet te weten wie deze mensen zijn, wat hun situatie is of waarom ze dit doen. Het enige dat nodig is, is aandacht. En misschien een beetje verbeelding, want er ontstaat vanzelf een verhaal in je hoofd. Wat als dit de favoriete zaterdagavondtraditie van die meneer is? Wat als de kleine jongen in Osdorp elke week een moment krijgt dat hij koestert? Zo worden simpele scènes levendige mini-verhalen, waar je iets van kunt leren over menselijkheid, aandacht en plezier in het nu.
Inspiratie
Zelf probeer ik tegenwoordig vaker stil te staan bij dit soort momenten. Soms is het een oude man in een restaurant, soms een vluchtige glimlach van een voorbijganger, of de manier waarop iemand geniet van een kop koffie. Het zijn kleine observaties die je herinneren dat iedereen zijn eigen kleine geluk zoekt en dat dat geluk er juist in zit dat het uniek en persoonlijk is.
Volgende keer dat je op straat loopt of in een café zit, neem even de tijd om te kijken. Let op de kleine rituelen, de onverwachte momenten, de gewone maar bijzondere handelingen van mensen om je heen. Laat je fantasie meevoeren, zonder oordeel. Misschien inspireert het je, misschien doet het je glimlachen, misschien herinner je jezelf eraan dat geluk vaak zit in de eenvoud van het moment. En als je dan ook nog een klein dagboekje meeneemt om deze verhalen op te schrijven, heb je niet alleen een mooi document, maar ook een moment van ontspanning voor jezelf. Voor mij is het in ieder geval een mooi moment om te leren leven in het nu.
