Inmiddels ben ik moeder van twee jongens van 8 en 12. Kun je dat geloven? Ik weet nog goed dat ik net zwanger was van onze eerste en de aankondiging online deed waardoor de hele boel crashte. Het is toch absurd om te beseffen dat dat alweer zo lang geleden is? We hebben een zoon in groep 5 en een zoon in de brugklas. Ik ben een jongensmoeder. We hebben zo onze fases thuis, we hebben immers te maken met opgroeiende jongens die op zoek zijn naar hun plek. Maar over het algemeen mogen we in onze handen knijpen met twee lieve kinderen. Als ik op school tijdens een 10-minutengesprek, op de BSO van een medewerker of zelfs op de middelbare school hoor dat de jongens zo lief, respectvol en vriendelijk zijn, dan glunder ik van trots. Want dat is iets dat ik heel belangrijk vind. Aardig zijn voor elkaar. En dat doen ze goed voor anderen. Maar gelukkig negen van de tien keer ook voor elkaar.
Elkaar de tent uit vechten
Soms zit ik er gewoon bij en kijk ik hoe ze samen op de bank zitten te gamen. Geen ruzie, geen gedoe, gewoon naast elkaar, geconcentreerd, soms elkaar uitdagend, met af en toe een lach of een high five. Dan denk ik bij mezelf: wat is het toch bijzonder dat dit zo kan. Maar wees niet bang: soms loopt het compleet in de hand, slaan ze elkaar de hersenen in en staat Maddox in een schophouding die hij bij kickboksen heeft geleerd. Dan vechten ze elkaar bijna de tent uit en is het weer even gedaan met de rust. Om elkaar vijf minuten later weer op te zoeken, want: ‘heb je dat gezien in het spel?!’
Momenten
En dan zijn er weer van die momenten waarop ze me compleet verrassen. Raymond en ik zijn even weg en als we thuiskomen ligt Monopoly ineens uitgestald op de grond. Dan zitten ze bloedserieus een spel te spelen, legt Skyler elke stap uit en zie ik Maddox met een big smile omdat zijn grote broer zich over hem ontfermt. Het zijn van die momenten dat ik bijna niets durf te zeggen, bang dat ik de magie verbreek. Want we kennen ook de potjes Uno waarop er flink wordt valsgespeeld en de kaarten opeens door de woonkamer vliegen.
Het blijven natuurlijk broers. Ze kunnen elkaar net zo snel in de haren vliegen. Vol enthousiasme buiten voetballen kan een uur vlekkeloos gaan en het andere moment rent er al eentje binnen omdat de ander vervelend doet. Maddox en Skyler zijn aan elkaar gewaagd, zo verschillend van karakter, dat het soms gewoon botst. En toch vinden ze elkaar steeds weer.
Team
Op de camping merk je dat extra goed. Drie weken lang samen in een tent, op elkaar aangewezen, nieuwe kinderen leren kennen, samen voetballen, zwemmen of gewoon de dag doornemen. Maddox volgt Skyler, maar Skyler betrekt hem er ook echt bij. Ze vormen samen een klein team en het gaat eigenlijk altijd goed. Het is mooi om te zien hoe ze elkaar helpen, meenemen in spelletjes of gewoon samen zijn. Helemaal als we ons er niet mee bemoeien. We moeten het dan gewoon laten. Het lost zich vanzelf wel op. Als we op hun lip zitten, resulteert dat vaker in ruzie dan als we er gewoon niet zijn. Raymond en ik willen altijd wel even op pad in het weekend; de jongens blijven het liefst thuis. En als we ze dan even bellen om te kijken hoe het gaat, zijn ze altijd lief aan het spelen en zijn er nooit ruzies of problemen. Of wel, maar dan horen we achteraf dat het goed is opgelost.
Levensfases
Ze zitten in totaal verschillende levensfases. Skyler in de brugklas, straks naar de tweede, met andere interesses en gesprekken dan Maddox, die in groep 5 zit. Toch vinden ze elkaar steeds weer: in gamen, in zwemmen, in voetballen, basketbal, of gewoon thuisblijven terwijl wij erop uit zijn. Laatst waren wij bij het Sportgala en heeft Skyler Maddox zelfs naar bed gebracht. Dat werkte. Zonder problemen, zonder drama, zonder tijdrekken zoals Maddox wel bij mij doet.
Trots
Ik ben trots als ik zie hoe ze samen kunnen zijn. Hoe ze botsen én het weer bijleggen. Hoe ze elkaar meenemen en toch ieder hun eigen ding doen. Ik weet dat er ooit een dag komt dat ze elkaar minder nodig hebben, dat vrienden belangrijker worden en fases verder uit elkaar lopen. Maar ik hoop heel erg dat ik aankomende zomer op de camping weer dezelfde taferelen zie als vorig jaar. Dat ze ’s ochtends samen hun zwemkleding aandoen, de step pakken en lachend naar het zwembad vertrekken. Dat Skyler ’s avonds naar zijn vrienden gaat en vraagt of Maddox ook klaar is om mee te gaan. Of later, als het voor Maddox ook tijd is voor de grote stap naar de middelbare school. Dat hij advies kan vragen aan zijn broer, net als dat hij nu af en toe vraagt om te helpen met huiswerk. Of nog later, dat ze samen naar de kroeg vertrekken om een biertje te drinken. Want het maakt me ontzettend trots, als ze elkaar na school gelijk even opzoeken, dat Skyler een aai over Maddox’ rug geeft, dat Maddox de stand van basketbal nauwlettend in de gaten houdt als we even niet kunnen kijken bij Skyler of als Maddox vol trots thuiskomt om Skyler zijn reddingen te laten zien. Ik ga er als ouder in ieder geval alles aan doen om de band tussen de broers zo te houden. Dat is het meest waardevol.
