We hebben deze zomervakantie drie weken gekampeerd op camping De Leistert, op een privéplaats. Een plek met ruimte, rust en alle faciliteiten binnen handbereik. Toch kan ik niet zeggen dat dit voor ons de perfecte camping was. Ondanks dat we ons uiteindelijk prima vermaakt hebben, vooral doordat we veel weg zijn gegaan en de combinatie wandelen en horeca voor mij perfect is, voelde het nooit echt gezellig of verbonden. En dat blijkt voor mij essentieel op een camping. Het is eventjes geleden, maar wilde er toch nog iets over schrijven!
Waar miste ik het?
Wat ik vooral miste, was een centraal, levendig punt waar alles samenkomt. Een plek waar je de kinderen ziet spelen, terwijl je zelf met een kop koffie neerploft op het terras. Dat heeft De Leistert wel, maar dan op het deel van de huisjes/vakantiepark, niet op de camping zelf. Dat is wel toegankelijk voor iedereen, maar voor mijn gevoel was ik echt van de camping af. Bij de Berenkuil liep ik regelmatig even naar voren, samen met Raymond of alleen, voor koffie, thee, wat lekkers en mijn boek. Hier hebben we soms uren gezeten; chlllen en tegelijkertijd zicht op het voetbalveld waar onze jongens heerlijk aan het spelen waren.
Op de camping was een soort plaza, maar het voelde niet uitnodigend. Weinig sfeer, geen fijne buitenzitjes waar je spontaan even neerstrijkt en mensen ontmoet. Het was binnen in een hal, samen met het restaurant, een speelplek voor kleine kinderen en de supermarkt. Benauwd, galmend. Hier hebben we gegeten bij aankomst, en daarna hebben we de plek alleen bezocht als we iets nodig hadden uit de supermarkt.
De mix werkte niet voor ons
De combinatie van vaste plaatsen, luxe vakantiehuisjes en kampeerplekken zorgde voor een heel gemengd publiek. Niet per se verkeerd, maar het werkte niet als campinggevoel. Er miste samenhang. Voor de kinderen was het lastig om ergens tussen te komen. Op de voetbalplek stond vaak de vaste kern, waardoor nieuwkomers zich er tussen moesten vechten. Mijn kinderen zijn daar regelmatig weggegaan omdat ze het niet fijn vonden. Daarnaast hingen er ’s avonds veel oudere kinderen rond, samen met jongeren van buiten de camping. Het gaf een onrustig gevoel. Niet per se onveilig, maar gewoon niet prettig of gemoedelijk. Dat zelfs de bewaking en politie moesten komen omdat groepen elkaar gingen opzoeken, was natuurlijk ook helemaal niet prettig.
De sfeer: niet wat we zoeken
Wat ik het meest gemist heb, is gewoon die gemoedelijke campingsfeer. Waar je even naar het centrale punt loopt, een ijsje haalt, de kinderen voorbij ziet rennen en met andere ouders een praatje maakt. Waar je de dag afsluit op het terras, gewoon omdat het daar gezellig is. Bij de Berenkuil deden we dat elke avond. Daar stonden we trouwens ook niet op een veldje,maar op een soort privéplek, maar daar voelde ik me nooit afgezonderd. Bij De Leistert voelde ik die verbondenheid niet. Misschien kwam het door onze privéplaats, die echt heel privé was, maar eigenlijk weet ik dat het vooral de opzet van het park is. Het is een mix van camping en vakantiepark en daardoor geen van beide volledig. Die combinatie werkt niet voor ons hebben we gemerkt. Dat nemen we dan ook mee als we de keuze voor volgend jaar gaan maken.
Hoe we ons toch vermaakt hebben
We hebben uiteindelijk een fijne vakantie gehad, maar niet per sé dankzij de camping zelf. We zijn veel weggegaan: wandelen, koffietjes drinken, lunchen in leuke dorpjes in de omgeving. Dat was heerlijk. Als je mijn dagboeken hebt gevolgd, zie je ook dat we veel weg zijn geweest.
Voor de kinderen was het even zoeken. Onze oudste vond de eerste week lastig, hij vond absoluut geen aansluiting. Gelukkig vond hij in de tweede week een groepje jongens en hing hij dagelijks in het binnenzwembad. Onze jongste had mazzel: hij had de eerste week zijn vriendje, en de tweede en derde week kon hij aansluiten bij Skyler en zijn vrienden. Maar verder dan de hele dag in het binnenzwembad en af en toe voetballen als het veld leeg was, zijn ze niet geweest.
De voorzieningen zijn top, alles is goed geregeld en de omgeving is prachtig. Het sanitair is ontzettend schoon en daar scoren ze punten mee. Maar voor ons draait een camping om sfeer, om samenkomen, om dat gevoel dat je onderdeel bent van iets gezelligs. Kinderen die met iedereen spelen. Die centrale plek waar je dag vanzelf naartoe beweegt, waar kinderen vrij spelen en ouders ontspannen. Dat misten we hier enorm.
We hebben een fijne vakantie gehad, maar Camping De Leistert was niet de plek die ons dat echte campinggevoel gaf. Nu kijken waar we volgend jaar naartoe gaan!
Mocht je nieuwsgierig zijn, dan lees je hier nogmaals mijn vakantiedagboeken:
