Ik lees het opeens overal: Diddl is terug. Alleen al het horen van die naam en het zien van de volle displays slingeren me direct terug naar vroeger. Naar lades vol mapjes en schrijfpapier, naar agenda’s die uitpuilden van briefjes en plaatjes en naar het gevoel dat je compleet gelukkig kon worden van een nieuw blokje papier met zo’n muis erop. Ik spaarde echt álles van Diddl toen ik klein was. Of het nu simpelweg nieuwe papiertjes waren die ik had geruild met een vriendinnetje of een nieuwe pen en een set stickers. Volgens mij is daar ook mijn liefde voor stationery ontstaan. Ik kan nog steeds intens gelukkig worden van een mooie agenda, leuke notitieboekjes of nieuwe pennen, dus ergens is daar toen iets ontstaan wat nooit meer helemaal is weggegaan.
Diddl en Spice Girls
Daarna kwamen de Spice Girls. Ook niet een klein beetje trouwens. Nee, volledig obsessief. Van lolly’s tot stickers en van posters tot mappen vol uitgeknipte artikelen uit tijdschriften. Alles wat met de Spice Girls te maken had, móést ik hebben. Ja, ook de schoenen met de plateauzolen. Ik heb ze helaas nooit live kunnen zien en dat vind ik tot de dag van vandaag nog steeds heel erg jammer, haha. Een liedje op de radio brengt me dan ook gelijk weer terug naar die tijd en als ik op sociale media wel eens een filmpje voorbij zie komen van een paar groepsleden die samen een nummer zingen, krijg ik toch even dat warme gevoel. Wat was het een feest om naar de winkel te rennen om de Hitkrant of BreakOut te kopen als er weer een poster in stond.
GTST
Mijn agenda’s waren trouwens ook complete kunstwerken. Volgeplakt met GTST-plaatjes van acteurs die ik toen geweldig vond. Bas Muijs en Winston Post vooral, haha. Ik schreef zelfs brieven naar GTST en kreeg dan fotokaarten met handtekeningen terug. Dat je daar dan dagen naar uit kon kijken, hè? Gewoon echte post krijgen van iemand die je op televisie zag. Ik kan me nog herinneren dat mijn vader voor zijn werk ooit bij dé Janine van GTST was en met een fotokaart thuiskwam. Dat vond ik toen zo ontzettend tof.
Anouk
Heel veel is er eigenlijk niet veranderd sinds die tijd, want ik heb mijn obsessie voor Diddl, de Spice Girls en GTST verschoven naar Anouk. Al vijfentwintig jaar lang blijf ik op de hoogte van alles wat er rondom haar speelt. Ik heb mappen en kratten vol spullen. Concertkaartjes, oude interviews, posters, fanclubmagazines, knipsels, foto’s. Laatst heb ik zelfs nog een doos met oude artikelen en spulletjes van iemand overgenomen. Ze deed het weg en natuurlijk wilde ik dat graag hebben. Een oude handtekening, wat knipsels uit de beginperiode. Heerlijk vind ik dat. Ik moet nog even kijken hoe ik alles wil bewaren, want nu zit het dus allemaal in kratten. En natuurlijk hangen de mooiste dingen aan mijn Anouk-muur, maar dat zijn wel recente spullen.
Fangirlen
Als ik erover nadenk, loopt dat verzamelen en het ‘fangirlen’ eigenlijk als een rode draad door mijn leven heen. Agenda’s vol briefjes, papiertjes bewaren, herinneringen opslaan, concertkaartjes niet weggooien, oude magazines houden “voor later”. Ik ben blijkbaar gewoon iemand die graag dingen bewaart waar gevoel aan zit. Niet eens omdat het veel waard is, maar omdat het je direct terug kan brengen naar een bepaalde tijd of versie van jezelf. Ik heb de GTST-map nog wel ergens liggen; de Spice Girls en Diddl spullen helaas niet meer.
Ik vind het daarom ook zo leuk dat Diddl ineens weer terug is. Niet omdat ik nu massaal Diddl-spullen ga kopen of weer met mapjes onder mijn arm naar school vertrek, maar omdat het me even terugtrekt naar die tijd. Naar de jaren waarin je grootste probleem was of iemand jouw favoriete schrijfpapiertje niet had verpest met een lelijke pen. En natuurlijk was het de kunst om je dubbele papiertje voor een exclusief exemplaar te ruilen en zo je verzameling compleet te maken. Love it.
Voetbal
De jongens hebben dat trouwens helemaal niet zoals ik vroeger had. Misschien is dat ook meer een meidending? Maddox is al sinds hij kan praten helemaal fan van Haaland en Manchester City. Alle wedstrijden worden gekeken (of nou ja, teruggekeken) en hij blijft overal van op de hoogte. Er hangen posters op zijn kamer en hij weet precies wat er speelt. Skyler heeft dat weer met Ajax en Barcelona. Vooral Barcelona eigenlijk. Maar het blijft veel praktischer dan hoe obsessief ik vroeger ergens in kon opgaan. Geen muren vol posters, geen mappen met uitgeknipte interviews of handgeschreven songteksten, maar gewoon een enkele poster, af en toe een interview lezen en een voetbalshirt.
Merchandise
Qua muziek vinden ze Flemming, Suzan & Freek en Snelle leuk en als we naar een concert gaan, wordt er natuurlijk merchandise gekocht. Daar ben ik groot voorstander van; overal waar ik kom neem ik iets leuks mee, haha. Dat is toch weer even dat nostalgische fangirlen dat naar boven komt drijven. Bij Jessie J liep ik ook weer met een shirt naar buiten, bij Suzan en Freek met een hoodie en net bij Dermot Kennedy ook weer met een T-shirt. Zo verzamel ik toch weer leuke dingen van artiesten die ik hoog heb zitten. Maar voor de jongens houdt het daar ook wel mee op. Ze verzamelen verder eigenlijk niks. Al zitten ze nu wel volledig in hun WK-voetbalplaatjesfase en die obsessie en spanning snap ik helemaal. Dat openmaken van zo’n pakje stickers, hopen dat er een glimmende tussen zit, meteen willen kijken welke je nog mist… heerlijk toch? Omdat ik die verzamelwoede zelf zó goed ken, neem ik regelmatig even een extra pakje voor ze mee. Gewoon omdat ik weet hoe leuk dat voelt.
Eigenlijk zat het er bij mij dus al heel vroeg in. Dat fan-zijn, verzamelen, bewaren, voor anderen dingen bijzonder maken. Ik kijk er met een fijn gevoel op terug en ren nog steeds zo snel mogelijk naar de winkel voor een magazine als Anouk erinstaat. Het zijn die kleine obsessies en verzamelingen die een tijd kleur geven, waardoor je vijfentwintig jaar later één woord ziet (Diddl!) en meteen weer even twaalf bent.
