Toen de kinderen klein waren, stond alles in het teken van hen. Dat is ook wel logisch. Ze hebben hulp nodig bij álles en er komt een hoop kijken bij het leven met een baby, dreumes, peuter en kleuter. Slapeloze nachten, opvang regelen, flesjes, luiertassen, die verrekte krampjes, haast in de ochtend, altijd op de klok kijken en continu bezig zijn met wat er nog moest gebeuren. Je dagen staan volledig in dienst van twee kleine mensen die je letterlijk overal voor nodig hebben. Zo werkt het nou eenmaal als je moeder wordt. Je wereld wordt toch een stukje kleiner op het moment dat je jezelf moeder gaat noemen. Niet per se op een slechte manier, maar wel omdat bijna alles ineens draait om zorgen, regelen en beschikbaar zijn.
Ik denk dat ik mezelf daar ook een beetje in ben kwijtgeraakt. Niet dramatisch hoor, ik was echt niet ongelukkig. Maar er bleef gewoon weinig over van dingen die alleen van mij waren. Alles stond in het teken van de kinderen. Zelfs wanneer ik even tijd voor mezelf had, was ik in mijn hoofd alsnog bezig met alles wat geregeld moest worden.
Ruimte
Nu de jongens ouder worden, merk ik pas hoeveel ruimte er langzaam terugkomt. Niet omdat ze mij niet meer nodig hebben, maar wel op een andere manier. Ze kunnen zichzelf beter vermaken, zijn zelfstandiger en het hele gezin draait niet meer om slaapjes, eetmomenten en opvangschema’s. Dat vind ik een verademing. Ik heb echt enorm genoten van die jaren, helemaal toen Maddox baby was en ik écht keihard op die roze wolk zat. Maar als ik nu terugkijk op die fase, vind ik het toch wel een heel fijn idee dat dat niet meer terugkomt. Geen slapeloze nachten, geen krampjes, geen hulpbehoevende personen die voor elke scheet hun ouders nodig hebben. Het geeft me weer de ruimte die ik nodig heb. Ik vind het dan ook heerlijk dat ik overdag gewoon kan zeggen dat ik even ga sporten en dat ze zichzelf even moeten redden. En dat ik een leuke baan heb waar ik helemaal mijn ei in kwijt kan.
Lekker werken
Ik ben helemaal niet zo carrièregericht en heb zeker geen enorme ambities. Sterker nog, ik hoef helemaal geen indrukwekkende functietitels of honderd stappen hogerop. Ik wil gewoon lekker werken en mijn ding doen. Even bezig zijn met iets anders dan het huishouden en opvoeden. Gesprekken voeren die niet gaan over voetbaltrainingen, basketbalwedstrijden of wat er mee moet voor de lunch. Gewoon mijn eigen hoofd gebruiken voor iets anders dan alleen zorgen en regelen. Daar geniet ik van en ik vind het dan ook heerlijk dat daar weer alle ruimte voor is. ‘Het wordt makkelijker’ geldt dan ook zeker voor mij. Als ik meer ruimte heb voor mijn eigen ding, wordt het inderdaad makkelijker om er daarnaast goed te zijn voor de kinderen.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor sporten, koffie drinken buiten de deur of ’s avonds een rondje wandelen. Gewoon iets doen voor mezelf zonder dat er continu iemand ‘mamaaa’ roept vanuit de andere kamer. Ik merk dat ik die momenten echt nodig heb. Niet omdat ik thuis ongelukkig ben, maar juist omdat ik mezelf anders een beetje verlies in alles wat er dagelijks van me gevraagd wordt.
Zelfstandig
Dat vind ik soms nog best lastig om toe te geven, want ergens hangt er toch vaak een beeld rondom moederschap dat je daar volledig in op zou moeten gaan. Alsof je pas een goede moeder bent wanneer je altijd thuis wilt zijn en het voldoende vindt om alleen daarmee bezig te zijn. Mensen waren jaloers op me toen ik voor mezelf kon werken en dit kon combineren met het moederschap. Mensen verklaarden me voor gek dat ik weer in loondienst wilde en daardoor niet meer dag en nacht bij de kinderen zou zijn. Maar ik merk juist dat ik een fijner mens word wanneer mijn wereld niet alleen uit moeder zijn bestaat. Ik ben namelijk veel meer dan dat. Dus wat een verademing dat de jongens nu 9 en 12 zijn en zoveel zelfstandiger worden. Ga ik wandelen ’s avonds? Gaan zij lekker voetballen buiten. Heb ik een interview? ‘Prima hoor, wij redden ons wel!’ En wil ik toch even sporten terwijl zij thuis zijn? Geen probleem. Het is zelfs zo dat toen ik vorig jaar een borrel had voor mijn werk waar Raymond bij was en dat toch iets uitliep, Skyler prima voor zijn broertje kan zorgen en ervoor zorgt dat er eten wordt opgewarmd. Weliswaar onder instructies van ons en de buren paraat, maar toch.
Hoe ouder de kinderen worden, hoe meer ik ontdek dat ik naast moeder ook gewoon nog (weer?) mezelf ben. Iemand die het fijn vindt om te werken. Die graag even de deur uitgaat. Die sport om haar hoofd leeg te maken. Die behoefte heeft aan gesprekken, afleiding en een stukje zelfstandigheid buiten het gezin om.
Eigen ding
Ik vind het een gezonde ontwikkeling. Niet alleen voor mij, maar ook voor de kinderen. Dat ze zien dat hun moeder niet alleen bestaat uit zorgen voor anderen, maar ook dingen heeft die van haarzelf zijn. Een eigen leven naast het moederschap, zonder dat dat afdoet aan hoeveel ik van ze hou. En ik zie ook dat ze genieten van de zelfstandigheid. Ze zijn het ook wel gewend, dus dat scheelt ook wel. Mijn collega zei laatst: ‘Wat heb je zelfstandige kinderen!’ Daar ben ik dan trots op. Even buiten beschouwing gelaten dat Skyler nog steeds vraagt of ik zijn broodje wil smeren als ik gewoon thuis ben, haha. Maar dat doe ik met liefde. Want juist door die momenten voor mezelf raak ik mezelf niet kwijt.
Leukere moeder
Ik denk dat ik een leukere moeder ben geworden sinds ik in loondienst werk en de momenten voor mezelf weet te pakken. Minder opgeslokt door alleen het zorgen en regelen, meer in balans met mezelf. Zeker niet om weg te zijn van mijn gezin, want alles draait nog steeds om hen. Ik laat alles direct vallen als zij mij nodig hebben. Maar door al die momenten voor mezelf lukt het me wel om mezelf niet kwijt te raken. Dus ja, ik vond de babytijd heerlijk en soms denk ik wel eens: ‘Wat zou het fijn zijn om zwanger te zijn en de eerste maanden met een baby weer mee te mogen maken.’ Maar dan kijk ik om me heen en dan vind ik het helemaal goed zo. Iedereen is op de rit en ik kan weer ademen.
