Tien jaar geleden kreeg ik als samenwerking drie coachingsessies. Ik was toen al moeder van Skyler, zwanger van Maddox en heel erg zoekende naar hoe ik alles vorm zou gaan geven. Wat wilde ik qua werk? Hoe ging ik dat straks doen als moeder van twee? Wilde ik nog wel fulltime blijven bloggen? Waar werd ik nu écht gelukkig van? Ik was op zoek naar rust, naar richting en naar een manier om alles wat ik voelde en deed een beetje kloppend te krijgen. Die coachingsessies zouden me vást antwoorden gaan geven.
Veranderingen
Onlangs stuitte ik weer op de blogs die ik daar toen over schreef en op papier is er sindsdien nogal wat veranderd. Ik heb dingen gedaan die toen nog ergens als een soort stip op de horizon voelden. Die op mijn visionboard stonden ook. Ik werd moeder van twee, ben getrouwd, heb twee boeken geschreven, opleidingen en cursussen gevolgd en ben van zzp’er naar werknemer gegaan. Ik heb een leven opgebouwd, keuzes gemaakt, dingen afgerond en ben continu weer opnieuw begonnen. Best mooie stappen en de coach toentertijd zou trots op me zijn geweest. Toch voelt het alsof de kern niet echt anders is geworden. Ik struggle nog steeds met dezelfde thema’s, eigenlijk.
Balans
Op dat moment ging het veel over ‘alle ballen hoog houden’, over de vraag hoe je werk, moederschap, energie en alles wat er nog meer bij kwam kijken een beetje in balans houdt. Over plannen, overzicht en grip, over niet jezelf voorbijrennen terwijl je ondertussen probeert te voldoen aan alles wat je denkt dat er van je gevraagd wordt. Het waren praktische vragen, maar eigenlijk zaten daar toen al dezelfde onderstromen onder als nu. Alleen noemde ik ze misschien nog niet zo en probeerde ik ze vooral op te lossen in plaats van te begrijpen. Die moeder/werk-balans was toen wel het belangrijkste thema, als ik het zo teruglees. Dat vind ik op dit moment eigenlijk het minst moeilijk, aangezien het allemaal wel loopt met twee ouder wordende kinderen. En ik ben wat makkelijker geworden in voor mezelf kiezen: ‘Mama gaat even sporten, jongens!’ We hebben zelfstandige kinderen en ik laat ze met een gerust hart alleen als ik naar een interview moet of er even uit wil. Wat dat betreft is dat een mooie win, maar dat heeft zeker te maken met het feit dat we uit de jongere fase zijn en te maken hebben met twee kinderen die het prima alleen weten te rooien samen.
Veiligheid
Wat ik nu pas beter zie, is hoe sterk die behoefte aan veiligheid eigenlijk altijd is blijven meeliften in alles wat ik doe. Alleen heeft die veiligheid door de jaren heen een andere vorm gekregen. Waar het eerst vooral zat in schema’s voor de kinderen, controle willen hebben met het thuiswerken in combinatie met de kinderen en willen weten wat er komt, zit het nu veel meer in mijn hoofd en draait het meer om mij. In overzicht willen voelen, in willen weten of ik het goed genoeg doe, in zoeken naar bevestiging dat ik niet achterloop, dat ik niets mis en dat ik op de juiste manier bezig ben met alles wat ik belangrijk vind. En ergens is dat vermoeiender dan ik toen doorhad, omdat het niet stopt bij het afvinken van dingen of het behalen van doelen, maar steeds opnieuw verschuift naar de volgende laag waar weer iets te controleren of te verbeteren valt. Wist ik dat toen maar.
Eindstation
Wat me opvalt als ik die oude blogs teruglees, is dat ik toen al dacht dat er ergens een moment zou komen waarop alles wat rustiger zou worden. Alsof er een eindpunt (daar heb je hem weer) in de toekomst lag waarop ik het leven beter zou begrijpen, het overzicht vanzelf zou ontstaan en ik mezelf minder hoefde af te vragen of ik het allemaal wel goed deed. Ik dacht dat die rust misschien vanzelf zou komen als bepaalde dingen eenmaal op hun plek zouden vallen. Als het gezin compleet was, als de jongens ouder waren, als het werk stabieler voelde, als de chaos van jonge kinderen wat minder intens zou worden. Maar het leven blijkt geen eindstation te hebben waar je aankomt en denkt: zo, nu klopt het. Het verschuift gewoon steeds mee met waar je op dat moment staat.
Handleiding
Misschien zit daar ook precies de verwarring. Omdat we ergens blijven geloven dat er een fase komt waarin alles duidelijker wordt. Waarin je minder twijfelt en minder zoekt. Terwijl ik inmiddels steeds vaker denk dat het leven juist bestaat uit dat zoeken, in ieder geval bij mij. Niet omdat we iets verkeerd doen, maar omdat het simpelweg onderdeel is van bewegen, veranderen en opnieuw proberen te begrijpen waar je staat. Ergens is dat best een geruststelling, al moest ik daar wel even doorheen om dat zo te kunnen zien. Want jarenlang voelde dat zoeken juist als een soort bewijs dat ik iets nog niet goed genoeg had uitgedacht of geregeld. Alsof ik ergens een belangrijke handleiding had gemist die andere mensen blijkbaar wél hadden gelezen. Terwijl ik nu steeds vaker ontdek dat niemand die handleiding heeft en dat we allemaal maar een beetje improviseren, ieder op onze eigen manier. Ook al lijkt het alsof anderen het beter, groter en meer voor elkaar hebben; iedereen zoekt. Geloof mij. In dat proces zit ik nu. Zoeken, vinden, op mijn bek gaan, opstaan, weer vallen en mezelf omhoog blijven hijsen. En vooral accepteren dat het goed is zoals het is. Dat kost me veel energie en ik ben echt wel doodop van de afgelopen maanden aan zelfontwikkeling. Maar ik vertrouw erop dat ik langzaamaan (uiteraard niet snel genoeg voor mijn gevoel) vrede kan hebben met mezelf.
Onrust
Tien jaar later ben ik een hoop doelen verder. Veel van de dingen die toen nog als stippen op de horizon voelden, heb ik inmiddels afgevinkt. En toch zit die onrust er nog steeds. Dat besef is ook confronterend, want het betekent dat ik inmiddels wel weet hoe het werkt: welke doelen ik ook nog voor mezelf ga bedenken, die rust waar ik stiekem op hoop komt waarschijnlijk niet ineens meegeleverd met het behalen ervan. Die onrust keert daarna gewoon weer terug, als een boemerang die altijd zijn weg terugvindt. Dat betekent niet dat ik continu nieuwe doelen moet stellen, maar dat het grote doel is dat ik moet leren omgaan met die onrust.
Chill
Dus dan zou je denken dat de conclusie vrij simpel is. Dan kan ik maar beter gewoon het leven leiden zoals het nu is, toch? Geen nieuwe doelen, geen projecten, geen grote plannen of levensveranderende ambities. Gewoon een beetje rustig leven, een beetje meebewegen met de dag. Lekker chill allemaal. Zegt degene die werkelijk nog nooit chill is geweest. Die al jaren met een hoofd rondloopt dat altijd een stap verder denkt, altijd twijfelt, altijd iets analyseert of zich ergens zorgen over maakt. En die dus, als ik heel eerlijk ben, tien jaar later nog steeds rondloopt met precies hetzelfde: een hoofd vol vragen en een lichte vorm van onrust die blijkbaar gewoon bij mij hoort. Zoals Raymond zei van het weekend: ‘vind je het gek dat je zo’n hoofdpijn hebt?’
Extern
Waar ik dus tien jaar geleden vooral aan het zoeken was naar hoe ik de beste moeder kon zijn, wat voor doelen ik voor mezelf had, hoe ik de balans vond in alles wat ik wilde doen en waar ik in hemelsnaam mee bezig was, zijn de vragen nu meer gericht op mezelf en minder op mijn kinderen en carrière. Minder gericht op hoe ik alles zo efficiënt mogelijk kan organiseren en meer op hoe ik het eigenlijk wil ervaren. Die kinderen doen het goed, mijn carrière is prima, mijn relatie is top en alles om me heen klopt. Maar die innerlijke wereld? Die blijft onrustig, chaotisch en soms echt wel een beetje donker. Dat was het misschien toen ook al, maar het is gemakkelijker om de vragen buiten jezelf neer te leggen en het niet in jezelf en je eigen hoofd te hoeven zoeken. En aangezien ik met vragen over balans tussen werk en privé bij de coach kwam, zijn we nooit verder gaan kijken dan dat.
Uiteindelijk zie ik zelf ook wel dat het fases zijn. Ik was zwanger, had een peuter en een baby zou de chaos, die ik een klein beetje op rolletjes had gekregen, weer door de war schoppen. Ik had prima werk en vermaakte me goed, maar ik twijfelde wel. Echter: een nieuwe stap zou dat weer helemaal door de war schoppen. Weg veiligheid. Weg controle. De afgelopen jaren zaten vol met dit soort fases, maar die hebben we natuurlijk allemaal. Ik hoopte alleen dat ik aan het eind van een fase zou denken: ja, we zijn op dat eindpunt beland. En toen dat niet kwam, stortte ik mezelf in een nieuwe fase, waar continu veiligheid, controle, onzekerheid en perfectionisme de boventoon voerde.
Van binnen
Het is niet dat ik alles nu beter weet dan tien jaar geleden of dat het zoeken voorbij is. Juist niet, want ik denk dat ik er op dit moment middenin zit. Maar ik begin steeds beter te begrijpen dat dat zoeken zelf niet het probleem is. Dat alles eigenlijk prima klopt en dat ik dagelijks mijn best doe om het allemaal goed te organiseren en me door die fases heen te vechten. Het echte probleem zit van binnen. Dat ik te perfectionistisch ben, niet wil falen, wil zorgen voor de mensen om me heen en dat ik wil dat alles klopt, om die veiligheid extern te blijven zoeken. Om houvast te vinden en dus die controle te blijven houden. Dat ik me maar onrustig blijf voelen omdat ik op dit moment geen doelen heb staan, en dat het dan juist de kunst is om gewoon relaxt te blijven. Het is prima dat ik wil blijven bewegen, wil blijven denken en wil blijven proberen om het leven te vullen. Dat heb ik vorige week van Erik Scherder ook nog gehoord. Een leven zonder pieken en dalen is geen leven en het is juist fantastisch als je jezelf wil blijven ontwikkelen. De grootste uitdaging voor mij ligt alleen bij het voelen en genieten terwijl het gebeurt en dat ik niet vergeet om adem te halen en om me heen kijk om te zien wat er al is.
