Op 1 april 2009 begon ik mijn eerste dag als fulltime blogger. 17 jaar geleden. Het voelt als gisteren en tegelijkertijd als een heel ander leven. Het bloggen was toen mijn werk, mijn dagelijkse ritme, mijn verantwoordelijkheid. Alles wat ik schreef moest gezien worden, elk artikel telde. Er was succes, er was druk, er was voldoening, er was stress. Het was geweldig, maar het vroeg alles van me.
Maar eigenlijk begon alles veel eerder. Toen ik zeventien was lanceerde ik al mijn eerste website. Artikelen, lijstjes, persoonlijke verhalen. Nog heel amateuristisch met een geknutselde .tk website, maar fantastisch om te delen en op deze manier mijn eigen online magazine te hebben. Het schrijven, het publiceren, de reacties. Ruim twintig jaar geleden begon het en sindsdien is het nooit meer weggegaan.
Wat een reis
En sodeju jongens, wat was het een reis. Van een modeblog naar een momblog, naar steeds meer een persoonlijke en lifestyle-blog. Van dagelijks outfits delen naar complete stijlwisselingen, van hele dagen bezig zijn met afvallen, naar aankomen, weer terug en alles daartussenin. Van sportstruggles, kleine en grote frustraties met de kinderen, tot een kind op de middelbare school. Van een zwangerschap die de website tijdelijk liet crashen, tot alle momenten waarop ik dacht: hier móet ik over bloggen. Van dagelijks ontiegelijk veel reacties onder mijn blogs tot een gesloten commentsysteem omdat de haat groter werd dan de liefde. Ik heb een hoop shit over me heen gekregen en dat is me niet in de koude kleren gaan zitten. Sterker nog: ik denk dat het me gevormd heeft, me meer onzeker heeft gemaakt en dat ik een ander persoon was geweest als ik niet hoefde te dealen met de online haat en nijd. Maar ach, dat is allemaal achteraf geklets en zeker weten doen we dat niet.
Groeien
Drieënhalf jaar geleden stapte ik het kantoor van AmstelveenZ binnen voor een baan in loondienst. Na jaren als zzp’er was dat spannend: een team, vaste werktijden, deadlines, verantwoordelijkheid. Ik wist niet of ik het zou kunnen, of ik mezelf kon laten zien, of ik nog zou groeien in een omgeving die anders was dan mijn vertrouwde zelfstandigheid. En toch bleek het een gouden keuze. De zekerheid en structuur van een vaste baan gaven me ruimte om te ademen, te groeien en opnieuw te ontdekken wat ik echt belangrijk vind.
En die ruimte bleek een cadeau voor mijn blog. Want ineens kon ik weer schrijven zoals ik ooit begon: zonder druk, zonder verwachtingen, zonder dat het afhankelijk was van opdrachten of inkomsten. Mijn blog is weer helemaal terug bij zijn oorspronkelijke intentie: een plek om te observeren, te reflecteren, te delen en te verwerken. Soms staat er wekenlang niets online, soms typ ik uren achter elkaar en komt er ineens heel veel tegelijk. Het bloggen is een uitlaatklep geworden, een plek waar ik mezelf kan zijn, zonder prestatiedruk. Vooral de laatste weken is het weer mijn veilige plekje.
Denken in blogs
Ik kan nergens lopen zonder in blogs te denken. Mijn hoofd ratelt constant. Als ik iets zie in een winkel, iets hoor tijdens een interview of een klein moment meemaak met de kinderen, gaat mijn hoofd al meteen aan. Ik maak de hele dag door foto’s ‘voor mijn dagboek!’ Alles wordt opgemerkt, alles wordt opgeslagen. Zelfs als er niets online komt, bestaat het blog nog steeds.
Wat ik ook bijzonder vind, is dat veel van jullie met me mee zijn gegroeid. Van studietijd tot eerste baan, van moederschap tot de alledaagse struggles van het volwassen leven, jullie hebben het allemaal meegemaakt met mij. Dat maakt het zo bijzonder. Soms besef ik nog steeds niet dat er zoveel mensen meelezen. Ik kan helemaal opgaan in mijn verhaal en het voelt echt als een dagboek. Soms druk ik zonder nadenken op publiceren en denk ik daarna: eruit is eruit. Die openhartigheid voelt kwetsbaar, maar juist dat is de kracht van mijn blog, denk ik. Dat het echt is, echt van mij, en dat jullie dat willen lezen. Zonder rem, zonder gepolijste teksten, zonder de emotie eruit te halen. Dat is ook de reden waarom ik nooit mijn blogs nalees. Dan ga ik dingen aanpassen en dat haalt naar mijn inziens de kracht eruit.
Verder zoals het begon
Wat mooi is, is dat ik het bloggen opnieuw kan omarmen zoals het ooit begon: puur, persoonlijk en vanuit interesse. Het hoeft niet meer mijn fulltime werk te zijn, ik blog wanneer ik wil, wanneer ik inspiratie heb en wanneer ik een moment vind. Het hoeft geen inkomen te genereren, het is alleen wel fijn als er af en toe een opdracht komt om de dure hosting van te betalen. Want ruim 20 jaar aan archief en duizenden foto’s vraagt om een groot pakket. Het hoeft geen druk te veroorzaken. En dat is precies wat het zo waardevol maakt. Het is mijn eigen plekje, mijn creatieve thuisbasis, mijn uitlaatklep. En tegelijkertijd heb ik een baan die voldoening geeft, structuur en zekerheid biedt, waarin ik kan groeien en leren. Dat maakt het compleet.
Het bloggen heeft me gevormd, me uitgedaagd, me kansen gebracht, maar het heeft me vooral geleerd dat delen, observeren en reflecteren bij me horen. Dat gevoel van vrijheid, eerlijkheid en plezier in schrijven is terug. En het mooie is: ik kan het nu laten bestaan naast mijn werk, zonder druk, zonder stress, gewoon omdat ik het wil. Het bloggen begon als passie, werd een baan en is nu weer wat het ooit was: puur, persoonlijk, vrij. En daar ben ik intens dankbaar voor. Ik ben blij dat jullie er nog zijn!
