Rust nemen. Het is een thema dat de laatste tijd steeds vaker door mijn hoofd spookt. Niet omdat ik er zo goed in ben, maar juist omdat ik er blijkbaar iets mee moet. Tenminste, dat is wat je tegenwoordig overal hoort. Rust nemen. Ontspannen. Even niks doen. Languit op de bank. Dutjes doen. Je lichaam rust gunnen. Alsof het een soort universeel recept is waar iedereen beter van wordt, zolang je het maar vaak genoeg toepast. En op de juiste manier, want anders telt het niet.
Harder werken
Alleen werkt het bij mij dus niet zo. Of in ieder geval niet op de manier waarop rust meestal wordt voorgesteld. Het klassieke beeld van rust (een middag op de bank, een leeg weekend zonder plannen of een agenda waarin ineens witruimte verschijnt) klinkt voor veel mensen als een verademing. Voor mij voelt het vaak eerder onrustig. Mijn hoofd gaat dan namelijk niet uit. Integendeel. Het lijkt dan juist harder te gaan werken. Gedachten die normaal ergens op de achtergrond blijven, schuiven naar voren. Lijstjes, ideeën, halve plannen. Voor ik het weet zit ik alsnog op mijn telefoon te scrollen of blogideeën te verzamelen, terwijl dat nou juist niet het soort rust is waar iemand beter van wordt.
Man met de hamer
En toch weet ik ook wel dat rust belangrijk is. We leven in een tijd waarin alles sneller lijkt te gaan dan ons hoofd eigenlijk kan bijhouden. Er wordt gesproken over burn-outs, over overprikkeling, over grenzen stellen en tijd voor jezelf nemen. Bij mij is vorig jaar ook echt de man met de hamer voorbijgekomen. Niet om me helemaal knock-out te slaan, maar wel om me een goede les te leren. En ergens begrijp ik het ook wel. Want als je altijd maar doorgaat, raak je op een gegeven moment uitgeput. Alleen begin ik me steeds vaker af te vragen of rust misschien niet voor iedereen hetzelfde hoeft te betekenen.
Want als ik eerlijk ben, heb ik best veel momenten waarop ik oplaad. Alleen zien die er misschien anders uit dan het plaatje dat vaak wordt geschetst. Ik ben bijvoorbeeld niet het type dat een heel weekend gelukkig wordt van binnen blijven en zo min mogelijk doen. Daar word ik juist een beetje onrustig van. Mijn hoofd blijft zoeken naar beweging, naar prikkels, naar iets wat het gevoel geeft dat de dag ergens naartoe gaat.
Genietmomenten
Waar ik wél van oplaad, zijn dingen die misschien meer op genieten lijken dan op rusten. Een koffietje drinken met Raymond bij een leuk koffiezaakje, bijvoorbeeld. Gewoon even samen zitten, praten over van alles en nog wat en ondertussen een beetje mensen kijken. Of een wandeling maken met muziek in mijn oren, waarbij mijn hoofd langzaam stiller wordt terwijl mijn voeten het werk doen. Een goede sportsessie waarin ik uit mijn hoofd ga en mijn lijf het overneemt. Ja, dan werk ik keihard, maar wel op een manier waar ik veel voldoening uit haal en waar ik altijd rustiger vandaan kom dan dat ik heen ging. Tijdens mijn lunchpauze op mijn werk ga ik regelmatig even een half uur wandelen. Dan ben ik heus wel in mijn hoofd aan het werk, maar ik geniet ook even van de buitenlucht en van een fijn muziekje. Geef me een koffie to go in de hand en ik kom echt wel een beetje tot rust.
Of neem de middagen in de basketbalhal. Enerzijds is het echt niet ontspannend met al die mensen, geschreeuw en stuiterende ballen om me heen. Maar ik kijk er wel altijd naar uit, want ik heb altijd een boek mee, lekkere koffie, iets te snacken en een blij kind dat gaat sporten. En daar geniet ik onwijs van, om hem te zien spelen.
Of de optredens van Anouk. Dat is voor mij puur meditatie, want er is op dat moment niets anders belangrijk dan vooraan staan en volledig opgaan in de muziek. Maar naderhand ben ik wel he-le-maal kapot. Gedurende de dag stijgt de energie en de adrenaline, tijdens het optreden zit ik in mijn eigen wereld, na afloop heb ik daar nog een paar uur profijt van en vervolgens zakt alles weer in en ben ik op.
Maar het zit hem ook in kleine momenten thuis, die iets meer onder rust geschaard kunnen worden. Een boek lezen in bed voordat ik ga slapen. Op een zondagmiddag tussen twee activiteiten door even zitten en lezen. ’s Avonds op de bank GTST kijken zonder dat ik ondertussen nog tien andere dingen doe. Dat zijn momenten waar ik van geniet. Ik denk dan terug aan onze vakanties en waar ik écht blij van word, en dat is toch wel van hetzelfde. Raymond en ik kunnen echt wel wat tijd voor de caravan doorbrengen, maar veel liever gaan we wandelen, leuke plekken ontdekken, een terrasje opzoeken, een beetje slenteren door een voor ons nieuwe omgeving. En daarna hebben we de rust om lekker te niksen of een spelletje te spelen bij de caravan. Maar de vraag die de laatste tijd steeds vaker door mijn hoofd gaat, is eigenlijk heel simpel: zijn voor mij de genietmomenten ook de rust- en oplaadmomenten?
Rusten
Want misschien zit daar wel een verschil. Ik kies namelijk vaak voor dingen waar ik blij van word. Dingen die energie geven. Maar genieten en rusten zijn misschien niet altijd hetzelfde. Aan de andere kant vraag ik me ook af wat er gebeurt als de klassieke rustmomenten voor je gevoel juist averechts werken. Als een hele middag op de bank zitten je niet kalmer maakt, maar juist onrustiger. Als stilstand niet voelt als opladen, maar als wachten tot je hoofd weer iets vindt om over na te denken. Waar de kinderen de hele dag zeuren dat ze iets willen, waar de wasmand roept dat het te vol zit, waar de kastjes roepen om opgeruimd te worden en waar de vloer schreeuwt om een stofzuiger. Want dat is wat er gebeurt als ik thuis even ga zitten. Er is áltijd iets te doen.
Ik merk dat ik juist rustiger word van beweging. Van een wandeling met muziek op. Van een sportsessie waarin ik helemaal in mijn eigen bubbel zit. Van een gezellig koffietje buiten de deur met Raymond in een koffiezaak waar we graag komen. Dat zijn momenten waarop mijn hoofd even niet hoeft te presteren. Misschien maak ik rust daardoor soms groter dan het eigenlijk is. Alsof er een juiste manier bestaat om te ontspannen. Alsof rust alleen telt als het eruitziet zoals anderen het beschrijven.
Vermoeid
Mensen zeggen weleens dat ik eens rustig aan moet doen. Dat ik een weekend thuis moet blijven. Dat ik ergens anders rust moet zoeken. Dat ik Raymond en Skyler naar basketbal moet laten gaan en zelf even op de bank moet gaan liggen. Maar wat als dat voor mij gewoon niet werkt? Toen ik vorige week bij Anke was en aangaf dat ik moe was, vroeg ze of ik eigenlijk wel één moment voor mezelf had gehad om echt tot rust te komen na de deadlineweek. Terwijl ik mijn weekend in mijn hoofd naliep, klonk het ongeveer zo: naar het voetbalveld met Maddox, met Raymond ergens koffie drinken, snel door naar een verjaardag en vervolgens naar de basketbalhal voor Skyler. ’s Avonds maakte ik met Raymond nog een wandeling. Zondag begon ik de dag met een sportsessie, las ik thuis even een boek en vertrokken we weer naar de basketbalhal. Niet veel later haalde ik Maddox op, om vervolgens opnieuw de dag af te sluiten met een wandeling. Het was allemaal prima en ik genoot. Maar ik kon niet zeggen dat ik uitgerust was. Sterker nog: het voelde alsof ik zelf de basketbalwedstrijd had moeten spelen, haha. Maar hoe ik het wél had moeten doen? En zo gaat het de hele tijd.
Wat ik wel merk, is dat er één ding is waarvan ik zou willen dat het minder ruimte inneemt: scrollen. Dat eindeloze, gedachteloze door mijn telefoon gaan. Het vult tijd, maar het geeft zelden iets terug. Ik zou liever iets creatiefs doen. Iets maken zonder doel, zonder dat het ergens perfect moet zijn. Kleuren, borduren, journalen, fotograferen. Alleen zit daar bij mij meteen weer een valkuil. Want zodra ik ergens aan begin, wil ik het goed doen. Dan wil ik leren hoe het beter kan, hoe het mooier kan, hoe het slimmer kan. Voor je het weet verandert iets wat ontspanning moest zijn weer in een klein project. Een leerproces. En zodra het frustrerend wordt, werkt het weer averechts.
Andere vormen
Misschien moet ik helemaal niet zo krampachtig op zoek naar rust zoals anderen het definiëren. Misschien moet ik gewoon accepteren dat rust voor mij vaak in andere vormen zit. In beweging. In gesprekken. In kleine momenten van genieten. In schrijven, in een wandeling met muziek, in een kop koffie buiten de deur. In kijken naar mijn kinderen terwijl zij volledig opgaan in hun eigen wereld, spelend, pratend en lachend, zonder zich druk te maken over alles wat nog moet komen.
Misschien lijken dat voor anderen geen rustmomenten. Misschien ziet het er van buitenaf zelfs uit als een leven dat altijd maar doorgaat, waarin weinig echte stilstand lijkt te zijn. En ergens weet ik ook wel dat ze misschien een punt hebben. Ik ben niet voor niets zo vermoeid de laatste maanden. Aan de andere kant zijn genietmomenten voor mij óók gewoon rustmomenten. Geef me een avond met Anouk en ik kan er weer weken tegenaan, ook al ben ik daarna even moe.
Zachter praten
Voor mij zijn het juist die momenten waarop mijn hoofd langzaam zachter gaat praten. Waarop de ruis naar de achtergrond verdwijnt en ik even niet bezig ben met lijstjes, plannen of alles wat er nog moet gebeuren. En dat gebeurt bij mij juist wanneer ik in beweging ben. Met muziek, met concerten, met kijken naar sportende kinderen of door zelf keihard te zweten. En misschien is dat uiteindelijk precies wat rust hoort te doen. Niet per se alles stilleggen of een hele middag leegmaken in je agenda, maar simpelweg dat moment creëren waarop je hoofd niet meer zo hard hoeft te werken. Dat punt waarop je merkt dat er weer een beetje ruimte ontstaat in jezelf. Als dat gebeurt tijdens die genietmomenten, dan is dat misschien gewoon mijn manier van rust nemen. Maar waarom ik dan zo moe ben aan het eind van de dag? Aan het eind van de week? Dat moet ik zelf nog even ontdekken.
Ik las laatst dat er zeven vormen van rust zijn. Toch maar eens kijken hoe ik die balans daarin kan vinden. Me er even in verdiepen en kijken hoe ik voor mezelf kan zorgen dat het wél gaat werken. Zodat ik niet in een permanente staat van vermoeidheid met gigantische wallen onder mijn ogen loop. Misschien moet ik er een projectje van maken.
Oh, shit.
